Hallo allemaal, ik zou graag even mijn verhaal kwijt willen en jullie meningen willen weten/vragen wat ik moet doen en of jullie misschien weten welke onderzoeken ik het best kan laten doen.

Ik ben een meisje van 19, en al van mijn 14de heb ik last van darmproblemen. Het begon toen allemaal met een vreemd, vooral irritant gevoel in mijn buik en rommelende darmen. Ik had hier best wel veel last van, vooral omdat het heel storend en ongemakkelijk was op school en zo, maar ik ben niet direct aan iets ergs beginnen denken, probeerde er niet al te veel op te letten, … Tot het allemaal erger werd. Het volgende schooljaar begon ik regelmatig last te krijgen van buikpijn, en nog een paar maanden later had ik de hele dag door een soort vage buikpijn, af en toe was het even weg, af en toe had ik hele erge steken in mijn buik. Na lange tijd ben ik naar de dokter gegaan hiermee. Die zei dat het waarschijnlijk allemaal met stress te maken had en stelde mij gerust, voor een paar dagen toch… Want ik had er steeds meer last van, werd er voortdurend mee geconfronteerd omdat ik constant pijn had, het voelde gewoon niet oke.

Nog een paar maanden later begon ik problemen met mijn stoelgang te krijgen, ik kreeg ’s morgens regelmatig diarree en had af en toe ook last van constipatie. Dat kwam er dus ook nog eens bij, toen het maanden lang bleef duren ging ik hiermee ook naar de dokter, die liet mijn stoelgang onderzoeken, alles leek in orde dus het was volgens haar opnieuw de schuld van ‘stress’, terwijl ik geen stress had, alleen maar door die vreemde symptomen die ik had, dat gaf mij stress.

Het ging van kwaad naar erger, sinds mijn 15/16e heb ik zowat ELKE ochtend last van diarree (ik weet niet of dit oke is maar ik nam toen en neem nu nog steeds bijna dagelijks imodium, ik moest wel, want ik had school enzo), en ik had ook regelmatig last van constipatie. En op een bepaald moment ontdekte ik bloed in mijn stoelgang, het is een soort rood of donkerrood of donkerbruin slijm (heel veel) dat gemengd zit met mijn stoelgang, en soms is mijn stoelgang zelf volledig of voor een deel zwart, wat allesbehalve normaal is. Na een tijdje twijfelen ging ik hiermee naar de dokter, die opnieuw mijn stoelgang wou controleren, maar geen bloed gevonden, wat ik heel vreemd vond, want er was duidelijk bloed aanwezig toen. En de pijn was soms zo erg dat ik amper nog kon stappen, dat ik in de les zat met zo veel pijn en angst voor als het pauze was om recht te moeten staan, omdat ik bang was dat dat niet ging lukken van de pijn.

Een paar maanden later was ik ten einde raad, dus opnieuw naar dokter, ze stopte met mij serieus te nemen. Ik vertelde haar over dat bloed, dat ik iets had gelezen over darmkanker en dat dat in mijn familie zit (mijn opa en zijn broer hebben allebei darmkanker gehad, mijn moeder moet zich ook om de paar jaar laten testen), ze lachte het weg en zei dat ik veel te jong was, ze lachte mij half uit, alles was maar ingebeeld, ze verklaarde mij voor gek en verwees mij door naar een psycholoog. Ze had een doorwerwijzingsbrief geschreven, maar ik had geen psycholoog nodig!!! Dus omdat ik toch nooit zou gaan opende ik die brief en ik las dingen als waanideeën, psychologische problemen in het verleden (ik zou niet weten waar ze het over heeft, ik ben daarvoor nooit naar een psycholoog geweest ofzo, ik ben op mijn 10 jaar alleen een tijdje down geweest omdat mijn opa was overleden, omdat ik even vaak bij mijn grootouders was als bij mijn ouders) en nog veel meer, het kwam er precies op neer alsof ik thuishoor in 1 of andere instelling!

Op een bepaald moment werd het mij allemaal te veel. Ik was 16 (bijna 17) toen al mijn vrienden veel begonnen uitgaan enzo, ik ben nooit meegegaan, terwijl normale mensen van mijn leeftijd wekelijks iets met vrienden gaan drinken, deed ik dat misschien 1 keer per jaar. Ik deed werkelijk niets, buiten van die verplichte uitstapjes met mijn ouders. In het weekend en vakanties begon ik te slapen tot ’s middags, omdat slapen de enige manier was om te stoppen met overal aan te denken, maar ook omdat ik de dagen niet meer volhou! Ik ben altijd moe, ben draaierig, flauwvallen, …
Ik ben beginnen leven alsof ik elk moment kan doodgaan, daarmee bedoel ik niet letten op wat ik eet (ben de laatste 2 jaar 15 kg bijgekomen), beginnen roken, …
Na en tijdje had ik ook geen vrienden meer, bewust, want hoe minder mensen waaraan ik mij hechtte, hoe makkelijker en minder erg het was om dood te gaan.
Ook nu, ik ben gaan studeren met het idee dat ik toch nooit zal werken, waardoor ik op 0 van mijn 14 examens geslaagd ben, heb er ook een paar niet meegedaan. Ik KAN gewoon niet meer leren, de overtuiging dat ik misschien nog enkele weken/maanden/jaren, (totaal geen idee hoe lang) gaat gewoon te ver.

Na een tijdje besloot ik dat ik niet meer wou leven. Ik begon allemaal dingen over zelfmoord op te zoeken en was ervan overtuigd dat ik het diezelfde maand nog zou doen. Ik heb werkelijk allemaal dingen weggegooid, mij voorbereid op wat mijn ouders achteraf zouden moeten doen, ik had zelfs al 2 brieven geschreven voor ouders (mijn ouders weten van probleem maar schuiven het op stress), tot mijn mama voor zichzelf naar de dokter ging en terugkwam met een doorverwijzing naar een specialist. Ze had gezegd dat ze iets wou doen om mij gerust te stellen. Ik besloot dus om nog even te wachten, stel dat ze daar iets gingen vinden dat nog te genezen was, je weet maar nooit, ik was al jaren depressief dus ik hield het nog wel even vol.

Daar werd er uiteindelijk een darmonderzoek voorgesteld. Ik was er zo bang voor, wou dat echt niet laten doen, maar ik was zo radeloos dat ik uiteindelijk had gekozen om het te doen. Het onderzoek was vorige zomer (11 maanden geleden ondertussen) Dat darmonderzoek was het ergste, meest pijnlijke en genante onderzoek ooit, al duurde het niet langer dan 5 minuten! Maar er werd niets gevonden… Dus ik was superblij en begon een beetje aan een toekomst te denken.

Na dat darmonderzoek ben ik 2 maanden gestopt met alles controleren, alles werd erger maar ik dacht er niet bij na, misschien dat als ik alles uit mijn hoofd zetten, het wel zou minderen, al was ik er ergens nog steeds van overtuigd dat er iets was en dat als er niet snel iets zou gebeuren ik niet lang meer te leven had of dat het al te laat was, ik zette die gedachte gewoon uit mijn hoofd.
Ik ging naar de hogeschool en het lukte mij ergens dus toch niet om echt vrienden te willen maken, omdat die gedachte + symptomen niet weg waren, ik beweerde dat ze weg waren in de hoop dat ik het op een bepaald moment zou geloven…
En ook al had ik besloten om nooit een vriendje te hebben, toch overkwam het mij. Ik heb nu al 8 maanden een vriend (mijn 1ste relatie maar tegen mijn verwachtingen in is het heel serieus geworden tussen ons) en het gaat goed tussen ons. Ik heb mij echt gehecht aan hem ook al wou ik dat niet.

Maar op een dag was er zo veel bloed te zien dat het onmogelijk nog te negeren was. Sinds toen zag ik dat er ook altijd veel meer bloed te zien was dan voordien. En ik heb ook 24u op 24 pijn (ook die periode dat ik mij psychologisch beter voelde na dat onderzoek waren al die symptomen er nog steeds) en ben moe, misselijk, draaierig … Ik heb niks energie en ik voel gewoon dat er iets serieus mis is. Vorige week ben ik er eindelijk nog eens mee naar huisarts geweest, en ze nam me nog steeds niet serieus denk ik, ze heeft mij een speciaal testje meegegeven voor verborgen bloed in stoelgang, en eindelijk het resultaat gekregen, er is bloed gevonden! De dokter stelt opnieuw een darmonderzoek voor… Maar dat onderzoek wil ik niet meer meemaken! Ik was net zoo blij dat ik er vanaf was, heb er nog steeds nachtmerries van…

Voor dat bloed moet er toch een oorzaak te vinden zijn, misschien ergens anders? Na dat darmonderzoek heeft die specialist niets meer gezegd om verder te zoeken ofzo. Ik wil in elk geval niet nog een darmonderzoek omdat ik er 11 maanden geleden al 1 heb gehad en er niets te vinden was! Of is een 2de onderzoek toch een goed idee, kan er iets over het hoofd gezien zijn ofzo? Of moet ik andere dingen laten onderzoeken?

Die zelfmoordgedachte is nog steeds niet weg, integendeel, maar ik heb nu besloten dat ik het echt niet ga doen zolang ik samen ben met mijn vriend. Hij weet niets van die problemen en al die onderzoeken (ik schaam mij er zo hard voor), wel dat ik ‘in het algemeen’ depressief ben en hij vindt het al verdacht dat ik zo moe ben, heel vaak flauwval, ik lijkbleek ben enz. en zit constant voor te stellen om met met mij naar een dokter te gaan omdat hij zich zorgen maakt, maar ik weiger. Ik wil leven en samen met hem gelukkig zijn en aan een toekomst denken! Maar dat kan niet! Tuurlijk wil ik leven en stoppen met zelfmoordgedachten! Maar niet zoals het nu is, het lijkt aslof ik geen keuze meer heb buiten mijn leven zelf beeindigen… Alles wat ik nu wil is een diagnose. Help mij aub! Ik ben echt ten einde raad nu!

ik zou geld lenen als je het niet hebt en naar het instituut prescan gaan, in duitsland ,vlak over de grens,hoeft geen duits te spreken,afspraak maken in nederland,ik weet niet meer welke plaats,internet.
ik heb dat ook gedaan en je krijgt een roesje,geen pijn dus of neem nog een slaappil mee b.v.
mijn resultaat was na jaren gezeur,een parasiet!
een geweldig goed instituut.sterkte

Reageren

Mischien moet je toch het een keer met je vriend bespreken zorgt denk ik toch voor xtra stress als hij bezorgd is en je er steeds om moet liegen.
Ik heb sinds mijn 12e ongeveer altijd buikklachten gehad borrelend gevoel , krampen diaree etc. en sinds mijn 18e ongeveer paniek aanvallen gekregen. wat je schreef over je depressie en niet uitgaan en hoe je de toekomst niet meer ziet zitten komt mij heel bekend voor , ik heb ook vaak hele downe gedachten en moet me dan echt erdoorheen slepen. ik ben naar doctors geweest maar die konden helemaal niks vinden het is nu ongeveer 14 jaar geleden ik heb nog steeds vreemde klachten maar in al die tijd hebben ze niets schadelijks gevonden.
Door dit alles ben ik me steeds meer terug gaan trekken maar het gaat langzaam aan beter denk ik zelf en ik maak me der steeds minder zorgen om naarmate ik ouder word. sorry dat ik niet echt kan helpen ik las je verhaal en het greep me aan ik kon niet zomaar weg gaan zonder iets achter te laten, ik ben blij dat ik nog leef der zijn een boel dingen gebeurd die ik niet zou willen missen, het leven is raar alles kan ineenkeer zomaar veranderen, doe alsjeblieft niks geks er kan nog van alles gebeuren ook al kan ik niet zoveel als mijn oude vrienden (die ik nooit meer zie) ik probeer er toch nog iets van te maken 😀
veel sterkte en geef niet op!

Reageren

Hallo L,

Ik herken een groot gedeelte van je gevoelens en symptomen. Allereerst wil ik je vertellen dat ik denk dat je hypochondrie hebt, oftwel… angsten om een erge ziekte te krijgen. Ook ik heb hier last van. Ik heb al vele senarios bedacht hoe mijn even binnen korte tijd zal beeidigen. Maar wat in je koppie speelt kan veel in je lichaam kapot maken. Geest en Lichaam moeten in balans zijn. Wat voor mij erg heeft geholpen is het lezen van het boek ‘stress onder controle lezen’ voor mij is het een eye-opener geweest. Ik zie in dat een groot gedeelte van mijn klachten zeker veroorzaakt kunnen worden door mijn gedachtes.

Ik heb echter nog geen diagose. Ook ik heb te kampen met darmklachten. Vaak wisseld de vorm van mijn ontlasting. Ik ben toen op internet gaan zoeken en de eerste 10 sites hebben te maken met de ziekte k*nker. Nu ben ik dus zo bang als een wezel. Maar kan mezelf steeds beter tot de orde roepen. Het heeft geen zin om op de zaken vooruit te lopen. Je moet proberen nu te genieten, want morgen is je MISSCHIEN niet gegeven. Ik zet dit nu wel zo makkelijk in het berichtje, maar ook ik begrijp dat het makkelijker gezegt dan gedaan is.

Wat betreft je darmklachten, misschien is het verstandig om toch het onderzoek te laten doen. Er kunnen dingen uitgesloten worden. Misschien niet zo prettig, maar als het onderzoek toch maar een paar minuten duurd… wat is dan die paar minuten op een mensenleven…

Succes met alles! Begrijp dat het lastig is….

Reageren

Pijn en diarree afgewisseld met obstipatie past óók bij het prikkelbare darm syndroom. Kijk voor meer info op de website pdsb.nl

Reageren

meeste doktore zijn gestoord. k denk dt j endel darm ontsteking hebt.. j moet gaan opereren.. met spoed!

Reageren

@Just, en waar baseer jij dat op? Je bent niet eens arts. Je kent deze persoon helemaal niet. Wat een belachelijk advies van jou! Als je niets hebt aan te vullen in dit topic, houd dan op met dit soort onzin uitkramen.

Reageren

Kan het zijn dat je PDS hebt??

Reageren

Of aambeien, kan ook wel. laat misschien ook een colonoscopie of een gastroscopie doen!!

Reageren

Ik vind het erg voor je. Ik probeer mee te zoeke wat het kan zijn. Het kan ook zijn dat je bloedarmoede hebt. Kijk maar eens op intersites!

Reageren

PDS zal het niet zijn denk ik. Maar zoals Roel zegt kan het wel bloedarmoede zijn. Ik hoop dat je snel beter word en ontdekt welke ziekte je hebt.

Vele groeten van Dirk

Reageren

beste, ik vindt het zeer vervelend dat je op jonge leetijd reeds zoveel last hebt van bepaalde dingen dat je leven er door beheerst word, doch ik benzelf moeder en kan niet goed begrijpen dat uw ouders U niet verplichten om onderzoeken te laten doen, je bent nu 19 en dan sta je natuurlijk op je eigen benen
maar niet ts je 14 de en je 18de ???? een bezorgde mama

Reageren

Jeetje wat vreselijk dat je zo moet leven,
maar geef nooit op en zoek naar de oplossing, de ene dokter is de andere niet en je moet net zolang doorgaan tot je de goede hebt gevonden!
ik geloof niet dat het tussen je oren zit,iedereen word bang als je zoveel pijn hebt en bloed in je ontlasting hebt.Het is heel menselijk hoor dat je aan kanker denkt daar zijn we allemaal wel bang van! Ik begrijp werkelijk waar niet dat je nog bij die huisarts zit.
Hoe durft ze jou niet serieus te nemen! jij moet ook zo denken en voor jezelf gaan opkomen!Kom op, ga ervoor en deel het met je vriend,dat lucht op en er is niets om je voor te schamen!!
Zelfmoord, kom nou, das wel echt de meest verkeerde keuze!Je bent het waard om voor te vechten! succes!!

Reageren

Beste mensen,

Het heeft weinig zin om elkaar met van alles en nog de stuipen op het lijf te jagen……

Helaas is het zo dat ik wel 100 verschillende dingen hier kan gaan opsommen waarbij de klachten van L passen maar wordt ze niet wijzer van.

Een ding is wel zeker, er zal duidelijkheid moeten komen over wat er werkelijk aan de hand is. En helaas zijn er niet veel andere opties dan bv een darmonderzoek.
Ik adviseer je dan ook om dit onderzoek te laten doen. Je kunt bij de internist vragen om een roesje zodat je geen last hebt van dat onderzoek. Je hoeft daarvoor echt niet naar het buitenland.
Verder kan er een uitgebruid bloedonderzoek en ontlastingonderzoek worden gedaan, om te kijken of er parasieten of schimmelinfecties aan de orde zijn.

Ik heb je verhaal aandachtig gelezen. Uit hetgeen je schrijft merk ik op dat alles bij elkaar toch een behoorlijke impact op je heeft. Niet vreemd dat je in de stress schiet en met tijd en wijle deprie bent omdat er geen oplossing in zicht is voor je probleem.

Je vind het misschien vreemd maar ik zou toch gebruik maken van een psycholoog. Niet omdat je waanideeen hebt of zo.
Maar de psycholoog kan je uit de begrijpelijke stress die je hebt halen. En die stress is er wel degelijk. Je hebt immers nagedacht over zelfdoding.
Bovendien zal een goede psycholoog niet zomaar afgaan op opmerkingen in een verwijsbrief. Een psycholoog zal zelf aan de hand van een gesprek met jou een beld vormen over wat er aan de hand is.

Tot slot wil ik je graag op het hart drukken dat het binnen een relatie beter is om problemen met elkaar te delen. Je staat er dan in ieder geval niet alleen voor. Je vriend kan een grote steun voor je betekenen.

Ik hoop voor je dat er snel een oplossing komt.
Ik wens je sterkte.
Laat zo nu en dan even weten hoe het met je gaat okay?

Reageren

Ik zou een andere huisarts nemen!! Belachelijk hoe ze.met je omgaan!!
Je kan iemand niet zo lang hier mee laten lopen. Er.moet goed onderzoek naar gedaan worden!

Reageren