2025 geopereerd.

Alles ging heel soepel en de operatie is het 100% waard.
Het doet zeker pijn, maar alles was goed te verdragen.

Tips:

- constant water drinken
- zo snel mogelijk weer proberen te eten, ook als dit pijn doet. Hierdoor werd het al snel alleen keelpijn ipv dat je je ziek voelt, dat scheelt veel.

Hoi allemaal,

Graag zou ik ook even mijn ervaring willen delen. Wellicht heeft iemand hier wat aan 🙂
Ik heb ruim 8 maanden op de wachtlijst gestaan voor de operatie, waardoor ik letterlijk ieder forum heb afgestruind en iedere ervaring heb gelezen. Niet aan te raden, want je leest en hoort over het algemeen veel negatieve verhalen. Daardoor zag ik als een berg op tegen deze ingreep. Mijn amandelen waren ontzettend groot en ze speelden vaak op. Zo groot dat de desbetreffende KNO-arts bij het zien van de amandelen zei: ‘Goeiedag, hier moeten we snel een eind aanmaken’.

Doordat ik zoveel ervaringen heb gelezen heb ik allerlei tips opgeslagen en gebruikt die achteraf ook erg goed hebben geholpen.

De operatie is me erg meegevallen, duurde zo’n 40 minuten en was verder ook niet misselijk van de narcose. Direct na het ontwaken ben ik zo snel mogelijk ijsjes gaan eten. Ik moest 8 uur ter observatie blijven (standaard procedure in dat ziekenhuis) en heb in die periode zo’n 10 perenijsjes gehad. Ook had ik een Stanleyfles (thermosfles) gevuld met ijsklonten en water meegenomen, zodat ik ijskoud water kon drinken. Ik heb dit dan ook steeds gedaan.
Aan het begin van de avond mocht ik naar huis en ik moest paracetamol, dicolofinac en tramadol slikken. De laatste 2 medicijnen kreeg ik mee vanuit de apotheek en ik had zelf smelttabletten paracetamol meegenomen (van het merk Roter ).

Het herstel is tot nu toe (ik zit inmiddels op dag 12) goed en voorspoedig verlopen. De eerste 3 nachten heb ik ieder uur de wekker gezet om ijswater te drinken. Dit zorgde ervoor dat ik geen droge mond kreeg. Daarna liet ik ‘s nachts steeds meer tijd tussen het drinken. Het werkte perfect. De medicatie nam ik trouw (ook wekkers voor gezet) en die hielpen ruim voldoende.

De eerste dagen leefde ik vooral op ijsjes, ijswater en appelmoes. Vanaf dag 4 of 5 ben ik brood gaan dopen in boullionsoep om wat meer binnen te krijgen.
De combinatie niet eten en die medicatie slikken vond ik pittig, vooral de tramadol maakte je misselijk en slap.
De pijn werd echter wel goed onderdrukt door deze medicatie.
Ik was zelf erg bang voor een nabloeding, dus heb me zeker ruim een week rustig gehouden. Mijn man en ik hebben de kinderen zoveel mogelijk onder gebracht en we kregen vanuit verschillende hoeken hulp wat heel fijn was.

Al met al is de ingreep me erg meegevallen. De pijn was goed te doen met de medicatie.
De dingen die mij echt hebben geholpen waren:
- heel veel ijswater drinken (dag en nacht ieder uur slokjes nemen), zet een thermosfles binnen handbereik
- smelttabletten paracetamol van Roter
- je kussen iets verhogen met een ander kussen
- icepacks als je keelpijn of oorpijn kreeg (sommige mensen raden een kruik aan bij oorpijn dat heb ik niet geprobeerd)
- regel hulp indien nodig, zodat je je helemaal kan focussen op je herstel.

Ik wens iedereen die nog moet veel sterkte en succes!
En onthoud dit goed: “Een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest”.

Ps. Ik ben 38 jaar oud

San,

Ben je nou zo dom, of doe je nou zo dom.

Als je geen amandelen meer hebt, lijkt het me erg lastig on amandelstenen te hebben, niet?

Groet,

Rikkert

Helaas heb ik echt een spijt gekregen van deze operatie.
Ik zit inmiddels op 16 dagen na mijn operatie. Dan hoor ik natuurlijk alles alweer te kunnen. Helaas heb ik een week later mijn eerste bloeding gehad, die stopte in 1 keer. Daarna heb ik op de nacht van dag 9 op 10 een nabloeding gehad die behandeld moest worden. Noodnarcose en weer extra dichtbranden. Helemaal ruk want dan ben je echt weer terug bij 0. Inmiddels is die noodoperatie 6 dagen geleden en heb ik WEER een bloeding gehad. Stopte uit zichzelf maar ik weet me echt geen raad meer.
Ik snap niet hoe ik elke keer maar die bloedingen kan hebben. Mijn ziekenhuis (ASZ in Dordrecht) geeft me ook geen duidelijke hulp. Ook daar ben ik zeer ontevreden over maar dat is een ander verhaal.

Nu maar hopen dat ik niet nóg een bloeding krijg.

Hallo allemaal,

Wat is dit verschrikkelijk he, ik zit nu op mijn derde dag en kan niet wachten tot het voorbij is. Ik begin steeds meer pijn te krijgen, kan iemand mij vertellen hoelang dit aanhoudt? En ook heb ik steeds het gevoel dat ik moet hoesten, maar dat wil ik niet doen omdat je dan kans hebt dan de wondjes open gaan, iemand hier ook nog tips voor? Er zit dus een ophoping van slijm in mijn keel waardoor ik tijdens het ademen soms opeens moet hoesten.

Ik word helemaal knettergek.

Jeroen 22

Hoi allemaal,
Ook mijn keelamandelen zijn er uit gehaald en ik zit nu op dag 5. En ik merk dat mijn ervaring toch weer anders is dan wat ik lees. Dus hierbij deel ik deze ook even.

Dag 1 en 2 waren prima. Dag 2 zoveel mogelijk proberen te eten (vloeibaar) en met kleine hapjes lukte dit wel.

In de nacht van Dag 2 op 3 heb ik echter alles eruit gekotst en hierna ben ik ook misselijk gebleven voor Dag 3 en die nacht. Van mijn keel en oren had ik echter niet veel last. Paracetamol erin en alles was weer oke.

Dag 4 toch weer langzaam een klein beetje gegeten (lees: 1 half bakje vla, 2 patatjes met appelmoes en een half puddinkje). Dit leek allemaal goed te gaan, tot vannacht. Ik heb 5x alles eruit gegooid (wat gek is als je bijna niks binnenkrijgt, maar dr kwam genoeg uit) en ik word zo gigantisch misselijk en naar van die gore smaak in mijn keel, dat helpt ook niet mee. Ondanks alles nog steeds geen last van keel en oorpijn, alleen zo bizar veel van de misselijkheid en de smaak.

Heeft iemand ook deze ervaring of hier tips voor?

Beste,

Dit forum heeft mij enorm geholpen, al raad ik aan voor gevoelige mensen die het liever op zich af laten komen niet verder te lezen. Maar als je graag weet wat je te wachten staat ter voorbereiding, doen! (Ik ben 29)

Vandaag zijn we 13/5. Ik heb mijn amandelen 27/5 laten verwijderen.

27/5 dag 0 operatie

Eigenlijk ging het na de operatie goed, pijn viel goed mee alleen praten voelde raar en on natuurlijk. Na de eerste uren koppig vol te houden ben ik daarna maar naar mute gegaan omdat het toch wel pijn deed.
Aangezien ik zelf verpleegkundige ben was ik vooral bezig met: hoe ga ik met zo weinig mogelijk pijn naar huis ( in BE is dit een dagopname). De dokter was langs geweest, een caramelpudding gegeten en ijswater gekregen. Ik vroeg aan de vpk voor nog een paracetamol te laten inlopen en dan m’n infuus uit laten trekken. Achteraf bekeken had ik beter ook wat voor de misselijkheid gevraagd, eens in de auto kwam het gevoel op, misselijk. Ik ben al verschillende keren onder narcose geweest, dit was waarschijnlijk eerder door het bloed.
Eenmaal thuis dacht ik dat als ik ging slapen het wel beter zou gaan, maar ik viel in slaap schoot wakker en moest direct braken. Hierna nog een paar keer. Zelf had ik bang voor een nabloeding, dus ik heb iedereen afgebeld om mij motilium te komen brengen als ze dit in huis hadden. Eens ik hieraan geraakt was ging het beter.
Ik had bewust géén wekkers gezet om te drinken, ik vind dat ik in mijn slaap goed herstel en eigenlijk ging me dit goed af. De eerste nacht werd ik vanzelf wakker om te drinken.

Dag 1 postop
Ik had halve flesjes water ingevroren en vulde deze bij met gewoon water. Dit was een echte life saver. Ik had door mijn misselijkheidservaring de dag ervoor wel bang om terug te eten. Uiteindelijk mezelf overtuigd en een vanille pudding gegeten. Eigenlijk smaakte mij dit niet en achteraf vond ik dat ik een heel plakkerige mond kreeg. Ik had zet pillen diclofenac gekregen en nam deze ‘s morgens en ‘s avonds elke keer 12 u tussen. Tussenin aangevuld met dafalgan, dit hielp goed. Aangezien ik toch wat in mijn maag wou hebben had ik mij een heel sompige omelet gemaakt: 1 ei en goed veel melk. Een echt papje, maar het gaf mij wel energie. Verder was dat t enige dat ik nog gegeten heb die dag.
Ik had trouwens voor mezelf dafalgan instant gehaald, niet super lekker maar wel fijner om in te nemen.
Dag 2
Ik at een aardbeien yoghurtje van danone ‘s morgens en ook ijswater de hele dag. Dit hielp, ook goed te weten dat ik nog steeds mute was, buiten als het echt moest babbelde ik NIET.
‘S avonds nog een sompig omeletje en een yoghurtje. Dat was het wel.
Die nacht ben ik niet wakker geworden om te drinken, gewoon geslapen tot half 7 pijnstillers erin en klaar voor de nieuwe dag.

Dag 3 postop
Deze dag viel goed mee, ik kon terug wat zinnen zeggen tussen de pijn door. Veel gerust. Hier ontdekte ik de danone nature zonder fruit met natuurlijke suikers. Deze structuur ging mij veel beter af! Ik at er zo 2, ik had ook macaroni geprobeerd die dag met enkel vloeibare kaassaus, maar door dat mijn smaak verstoord was proefde het naar mislukte rijstpap ofzo? Ook weer goed ijswater, ook ben ik die dag eens buiten gekomen om naar de winkel te gaan (niet alleen!)

Dag 4 post op
Aangezien ze waarschuwde dat de pijn heftiger kon worden nu was ik hier op aan het wachten, silly me dacht dat t misschien bij mij wel allemaal zo erg niet was. De hele dag gechilled, water gedronken, yoghurt gegeten, pijnstillers genomen op de gezette tijden en overleefd.
Ook die nacht niet wakker geworden van de pijn.

Dag 5 postop
Idem dag 4, wel wat pijn maar cava. De fout gemaakt van purree met kip te mixen die wel wat gekruid is. Doe maar niet, brande vreselijk, niks gegeten die avond.

Dag 6 postop
Hier kreeg ik wat meer pijn, wel controleerbaar met pijnstillers. Ik probeerde het eten op te bouwen maar aardappelen mislukte elke keer, pasta kreeg ik wel binnen maar zonder smaak.

Dag 7 postop
Hier begon de ellende, waar ik ervoor wel wat binnen kreeg van eten was het nu wel een strijd. Mijn maag wou zo graag eten, maar m’n keel zei nee. Ik dacht hier oprecht dat ik ‘t ergste gehad zou hebben.
Die nacht wel wakker om 5 u van de pijn, dafalgan genomen en verder geslapen.
Dag 8 postop
Hier ging t iets beter, pasta met kaassaus ging binnen, dit was m’n safe meal dus dit volgehouden.
Doorgeslapen tot dag 9

Dag 9 postop
Deze ochtend begon de ellende, alsof er scheermesjes zijdelings in m’n keel zaten; trokken door naar m’n oren, slikken in de ochtend durfde ik niet maar ik moest voor de pijnstilling. De dafalgan instant vond ik vies dus was sinds dag 7 terug tabletten aan het nemen, maar dat ging nu absoluut niet, terug de instant erin en dan das het 20 minuten naar het plafond staren en hopen dat t vlug ging werken. Ik kreeg het warm en koud tegelijk van de pijn, ik zei tegen mn man: ik ga flauwvallen.
Die dag enkel yoghurt danone gegeten, enige structuur die ik verdroeg.

Dag 10 postop
Zelfde pijn, overgeschakeld naar diclofenac tabletten omdat de z pillen op waren, ook vooral op yoghurt en ijswater geleefd

Dag 11 postop

Zelfde pijn

Dag 12
Hier merkte ik pas verbetering en durfde ik terug wat eten.

Nu zijn we dag 16 postop en kan pas van vandaag zeggen dat ik pijnvrij ben, af en toe als ik een beetje n zere keel heb neem ik nog pijnmedicatie maar ik probeer deze vooral af te bouwen. Het enige wat ik nu nog heb is een heel vlakke en doffe smaak bij bepaald eten, ik hoop dat hier vlug betering in komt en ik weer kan genieten. M’n energie level is nog laag, maar dat is niet zo gek als je weet dat ik 6 kg ben afgevallen op 2 weken. Een crash dieetje 😅, mijn tips: haal dafalgan instant voor de eerste 4 dagen, dan wel proberen overschakelen naar pilletjes zodat je t slikken onderhoud. Gehakt NIET proberen dat schuurt te fel, neem kip of vis en goed mixen. De eerste 1,5 week zeker peper vermijden je smaak is toch al dof dus t gaat geen wonderen doen. Je keel gaat er van oke naar ontstoken naar oke uit zien, zolang het niet bloed en je geen koorts maakt niet panikeren. Ik vond het erger dan m’n bevalling, maar als m’n smaak nu wel stilletjes terug komt vond ik het wel de moeite waard aangezien ik elke maand een keelontsteking had.