Hi M,

Voor mij dezelfde klachten, visuele problemen met zowel een zweverig gevoel, moeite met het inschatten of verweken van diepte, en soms dat de kamer golft, inzoomt en uitzoomt, of als je je hoofd beweegt dat de hele kamer mee beweegt ipv alleen je hoofd.

Na bezoek van de KNO arts na 8 maanden vragen en pushen, werd er een evenwichtsorgaan onderzoek gedaan en kwam ter licht dat ik een 22% verminderde functie heb aan de linker kant.

Ik raad je ZEKER aan naar de KNO arts te gaan want het kunnen ook je kristalletjes zijn, als dit zo is ben je er binnen twee weken van af.

Door de visuele input problemen kreeg ik vaak mini paniek aanvallen omdat je brein schrikt van deze foute verwerking. Mijn zenuwstelsel stond constant in de fik, en in scan modus.

Ik ben inmiddels zo’n 1,5 maand begonnen aan SSRI medicatie, (sertraline) en kan echt een fantastische verbetering melden.

Ik heb nu nog wat last van visuele problemen, sommige weken meer en erger dan de andere weken, maar vooral die mini paniek aanvalletjes zijn bijna volledig weg. ik kan weer naar het voetbal stadium, weer gamen, en eigenlijk alles weer doen met wat vertrouwen in mijn lichaam.

Ik ben niet meer constant aan het scannen, me hartslag is weer normaal, en het is nu nog een paar maanden doorzetten en hopen dat alles weer volledig hersteld, dit is een proces van maanden, geen weken.

Het belangrijkste is dat je het ook accepteert, en niet tegen vecht. Accepteer hoe je je voelt, weet dat het niet binnen weken opgelost zal worden, haal die druk van je schouders, accepteer, en herstel.

Groet Glenn.

Hi Glenn,

Goed om te horen dat de medicatie bij jou zo goed aanslaat! Ik zit zelf aan de citalopram omdat ik dat eerder heb gehad en goed kan verdragen en ik hoop dat het de scherpe randjes eraf kan halen. Ik heb ook erg veel last van paniekaanvallen door errors in het verwerken van visuele prikkels en ben ook constant aan het scannen voor symptomen. Ik heb bij de vestibulaire therapeut al een scan gedaan voor mijn evenwichtsorgaan en daar bleek ook een kleine afwijking te zijn, maar de behandeling heeft niet geholpen.

Ik ben al wat meer bezig met accepteren dat de situatie nou eenmaal is zoals hij is en dat geeft wat rust. Hebben bij jou nog specifieke dingen geholpen om het mentaal wat meer dragelijk te maken?

Het helpt me ook om iets van jou te lezen aangezien we van dezelfde leeftijd zijn, dus dat voelt minder eenzaam. Thanks! Hopelijk blijft het een stijgende lijn voor je.

Groeten,
Mart

Reageren

Mag ik vragen wat u allemaal voor oefeningen hebt gedaan voor pppd ? Ik heb het al 9 jaar of zo.. en alleen met lopen..

Reageren

Hi Mart,

Ik ben ook zeker een jaar radeloos geweest, met enorme angst dat ik hier nooit meer van af kom. Ik denk hier soms nog wel is aan maar een stuk minder, ook met danken aan de medicijnen.

Wat voor mij ook enorm hielp is juist dingen doen wat me duizelig maakte, of die mij die visuele storing gaf. Om daarna een mini paniek of error te krijgen, en je daarna weer rustig te resetten leert je lichaam dat het helemaal niet gevaarlijk is, zo blijven doen en leren, en het systeem schiet veel minder in paniek en stress modus. Ook heb ik geaccepteerd dat het nou eenmaal zo is, en ik geen deadlines voor mezelf heb gezet wanneer ik weer beter MOET zijn. Het constante scannen is ongelofelijk lastig om niet te doen, en daar helpen de medicijnen me zo mee, op een of andere manier helpt het die gedachtes te remmen. Hier kan ook cognitieve gedragstherapie goed voor zijn maar daar heb ik verder geen ervaring mee.

Ik heb nu dagelijks nog wel “merkbaar last”, het is niet dat ik symptoom vrij ben, alleen soms heb ik nu al hele uren of momenten waar ik een soort van vergeet dat ik problemen heb, dus dat is een enorme vooruitgang.

Voor advies, neem je tijd, houd je niet altijd druk bezig met hoe je je voelt, en ik weet hoe lastig het is. Als je die paniek aanval krijgt vanwege een mismatch in je visie, sluit je ogen 10sec, adem de paniek aanval weg , en het belangrijkst: ga verder met doen wat je aan het doen was !!!! – als je weg loopt voor je problemen die het uitlokken, leer je je brein aan dat het gevaar is, en je weg moet.

Als je door gaat met wat je aan het doen was, leer je je brein automatisch aan (na enkele keren) dat er geen gevaar in zit en na wat tijd zal je merken dat dit steeds minder vaak zal gebeuren (dit gaat echt om een periode van weken-maanden).

Geef niet op, ik doe het ook niet, 🙂

Reageren