Ik wil even reageren op de vele negatieve berichten wat betreft een Ablatie. Dit is nl. heel erg persoonsgebonden en helaas worden er op dit soort forum altijd alleen de negatieve berichten vermeld. Het is statistich bewezen dat meer dan 80% van de mensen een geslaagde Ablatie hebben gekregen en na 3 maanden medicijnvrij door het Leven gaan. Ikzelf kreeg 6 jaar geleden aanvalsgewijs (gemiddeld om de 2 maanden) Boezemfibrileren (de “onschuldige” vorm van Hartritmestoornissen). Ik wilde geen medicatie (anti-aritmica) troep en slikte alleen preventief 2 x daags 5 mg Eliquis bloedverdunners. Daar had ik totaal geen bijwerkingen van en hoefde hievoor ook niet voor naar de Trombosedienst. Na 1 1/2 jaar (en 11 Cardioversies onder lichte narcose) heeft mijn Cardioloog mij geadviseerd om een Mino-Maze Operatie (chirurgisch) te laten uitvoeren en 6 maanden later een Ablatie via de Lies. Beide ingrepen gingen onder algehele narcose en bij de Mini-Maze Operatie lag ik 8 dagen in het Ziekenhuis en bij de Ablatie lag ik 2 dagen in het Ziekenhuis. In 2 fases hebt ik toen een zogeheten Hybride Ablatie gehad en ben inmiddels al bijna 5 jaar Hartritmestoornisvrij. Mijn gemiddelde Hartslag in rust is 60-65 en dat was hij al altijd. Slik ook al jaren geen bloedverdunners meer en hebt nooit ook maar 1 Betablokker of Anti-Aritmica tablet geslikt. Dus ik zou een ieder aanraden zich niet “gek” te laten maken door al deze negatieve berichten. Nogmaals, meer dan 80% (waar ik onder val) heeft baat bij de genoemde ingrepen en hoeft geen Medidcatie experimenteer troep te slikken.

Ook bij mij is na de ablatie mijn rustpols verhoogd van ca. 45 slagen naar ca. 65 slagen per minuut (nu een week na de operatie). Direct na de operatie lag die hartslag in rust op 75 slagen per minuut, dus er zit al verbetering in. Wetenschappelijke informatie over hoe vaak dit voorkomt (prevalentie) en hoe die verhoogde hartslag zich in de tijd ontwikkeld (prognose) (b)lijkt moeilijk te vinden. Wellicht dat een onderzoeker hier op het forum zijn licht over kan laten schijnen.

Reageren

4,5 maand geleden heb ik mijn ablatie gehad. Alles ging goed tot ik na 2 weken wakker werd met een naar slecht gevoel. Op mijn polshorloge had ik 72 slagen maar dat voelde niet zo, kardia er bij gepakt en die gaf 130 slagen per minuut aan. Blijkt dat mijn flutters in het hart op hol geslagen waren. Dit was nieuw voor mij en in plaats van dat het na een uurtje weg ging, bleef dit constant doorgaan. Het begon op zaterdag en maandag meteen de cardiologie gebeld met het verhaal, ik kon naar het ziekenhuis komen voor een echo. De echo gaf ook 130 aan maar de cardioloog zei dat het vanzelf weg zou gaan. Ik naar huis en woensdagochtend was ik er klaar mee en compleet bekaf van die constante instabiele hartslag, ik kon na een telefoontje met uitleg vrijdag een cardioversie krijgen. Vrijdag na de cardioversie ontwaakte ik uit de narcose en heb me nog nooit zo geweldig gevoeld. Sinds die tijd gaat het prima en is alles stabiel. Na 3 maanden kon ik stoppen met de bloedverdunners en had een rusthartslag van 70. Weer een maand later, nu 2 weken geleden, kon ik stoppen met de sotalol. Nu heb ik standaard een stabiele rusthartslag van 85, voor alle ellende was dit 55, en kan ik weer alles maar wel een stukje rustiger in het sporten. De arts gaf aan dat het typisch is dat na zo’n operatie de rust hartslag wat hoger is en dat dit zich normaliseert binnen een jaar.
Ik ben zeer tevreden over de mensen in het UMC Utrecht voor hun goede zorgen en de manier waarop iedereen daar wordt geholpen is ongekend goed.
Voor iedereen die de operatie heeft gehad of nog moet ondergaan, succes en bekijk alles stapje voor stapje en laat de tegenslagen onderweg je niet neerhalen.

Gr.

Reageren

Heb in mei 2025 mijn ablatie gehad in UMC Maastricht. Was van tevoren goed ge-informeert dus maakte me ook niet druk om de ingreep. Deze was onder algehele narcose en heeft maar anderhalf uur geduurd. Nadien alles bij elkaar 6 uur plat gelegen, hechting in lies verwijderd wat een beetje pijn deed en toen mocht ik naar huis. Had alleen de eerste 2 dagen een branderig gevoel aan het hart en uiteraard was de wond aan de lies ietwat gevoelig met een fikse bloeduitstorting. De hele ingreep stelt echter niet zoveel voor dus bang hoef je er zeker niet voor te zijn.
Nu 3 maanden verder nergens last van. Af en toe voel ik een aanzet tot fibrilleren, maar daar blijft het bij. Hartritme blijft mooi in sinus.
Flink aan het sporten nu en ik word met de dag sterker voel ik. Niet alleen negatieve berichten hier te lezen dus.

Reageren

Ik sta op de wachtlijst voor ablatie. Daarom geïnteresseerd in ervaringsverhalen.

Reageren

Blij met uw bericht. Ik sta op de wachtlijst voor deze behandeling en was al heel erg bang. Maar na het lezen van al die berichtend de neiging om heel hard weg te lopen…..:-(

Reageren

14 oktober ablatie gehad in ziekenhuis Maastricht. Jozef666 , het bericht gelezen.
Helaas was ik als laatste aan de beurt, en was om 11.00 aanwezig. Per telefoon was gezegd, het kan uitlopen. Dus ik had al rekening gehouden met een overnachting.
Wat thee met suiker genomen, en 15.00 uur hoorde ik mijn naam.
Omkleden en door de gangen, vriendelijke ontvangst. Er werden controle vragen gesteld, en daarna naar de onderzoekskamer.
Een druk team, tafel enz. Eerst recht zitten, plakkers op de rug, vervolgens liggend.
Een verpleegkundige brengt het infuus in, en de armen worden gefixeerd.
Daarna ben ik weg gemaakt, en rond 17.00 hoorde ik iemand vragen stellen. Ik was nog erg suf.
Achteraf is het me meegevallen, en al is het spannend, je hoeft niet bang te zijn.
De bloeduitstortingen vallen mee, lopen gaat prima. Alleen bij het infuus een nabloeding.

Reageren