Ik heb al gezien dat er vele zijn met hetzelfde probleem. Maar vandaag moet ik voor de eerste keer zelf echt mijn hart eens luchten.

Ik kamp sinds een drie maanden met hartoverslagen. Ik moet daarbij vertellen dat ik een zware depressie achter de rug heb en daar nog de gevolgen van draag. Ik heb last van chronische hyperventilatie en ook van hypochondrie.

Enfin het begon zonder aanwijzig. Op een dag drie tot vier overslagen per dag. Ja de bekende fladder aan de keel soms een knal alsof je hart even stilstaat maar dan weer verder gaat. Ik weet dat het eigenlijk het tegenovergestelde is. Ze werden nooit super frequent maar wel dagelijks tot ik op een gegeven moment echt schrik kreeg. Ik ging naar de dokter en die controleerde dan mijn hart op dat moment kon hij niks vinden, ik ging nog eens en nog eens en telkens kon hij niks vinden. Niet dat hij mij niet geloofde want natuurlijk moet ik nét dan zo’n knal hebben. Hij werd er wel meer en meer van overtuigd dat ik die overslagen zelf wat uitlokte. Ik was super bang, super zenuwachtig en ik ademde constant verkeerd. Ik heb een hele lange babbel met hem gehad en jullie geloven het niet maar de hartoverslagen verdwenen zo goed als met af en toe nog eentje.

Tot over een kleine maand. Ik kreeg ze weer en ik werd er weer angstig van maar kon er nog wel met om. Maar nu. Ik heb sinds een kleine week een hele serieuze angine. Het is alsof het daarmee veel erger geworden is. Nu heb ik meermaals per dag van die ambetante kleine overslaagjes en soms heel de tijd na elkaar. Ik word er enorm onrustig van. 🙁

Kan ziek zijn het erger maken? Een vier tal jaar is mijn hart gecontroleerd en dat was helemaal inorde. De huisarts zegt dat het onschuldige overslagen zijn.

Maar zo frequent?? Ik heb verder geen klachten. Ik ben niet moe ofzo. Voel mij best fit. Soms na zo’n hartoverslagen heb ik het idd wel wat benauwd. Maar dat kan ik evengoed zelf uitlokken.

Ik denk dat ik vooral mijn verhaal is kwijt moest. Ik heb echt schrik dat mijn hart plots gaat stoppen met slaan. 🙁

Je hart zal er zeker niet zomaar mee gaan stoppen.
Het is eigenlijk een herhaling van wat je eerder had.
Hyperventilatie, hypochondrie waardoor je onrustig wordt en angstig. Waardoor je dus meer gaat hyperventileren en meer klachten krijgt. Nu heb je ook nog een angina en voilá, de cirkel is rond.

Reageren

lees ook eens:

http://www.dokter.nl/forum/hart-bloed-bloedvaten/356077-overslag-hart#360621

Reageren

Alvast bedankt Tandor voor je berichtje!!

Ergens diep weg weet ik dat het zo is dat er volgens mij voor een groot stuk zelf tss zit. Maar altijd is er dat stemmetje he. Wat als het niet zo is? Argh! Gek word ik er soms van.

Ik ben weer begonnen met mijn ademhalingsoefeningen. Die heb ik vorige keer gedaan en volgens mij hielpen die. Maar ik ben zo’n typisch mensje he. Het werkt en dan stop je ermee. Ipv dat gewoon te doen als je eraan denkt. Ik ga dat proberen te blijven doen en hopen dat het terug weer veel beter wordt. Daarna niet stoppen en eraan werken met die oefeningen!

Reageren

Goed actie!

Op mijn website kun je ook nog ontspanningsoefeningen en ademhalingstechnieken vinden. Misschien zijn die ook bruikbaar. Kijk er eens naar.
http://www.tandor.nl/page/angststoornis

Reageren

Al twee dagen serieus aan het balen… 🙁

Ik weet niet wat ik met mezelf moet. Soms denk ik dat ik me moet haasten naar het ziekenhuis om daarna te denken kom op het komt wel goed. Nu heb ik al twee dagen de neiging om naar de dokter te gaan en een onderzoek te eisen bij de cardioloog. Anderzijds dokters maken me enorm bang.

Ik heb dus al twee dagen heel de tijd last. Ik ben 30 jaar trouwens. Ik had gezien dat ik dat nog niet vermeld had. De ene tijd gaat het fantastisch goed en de laatste twee dagen lijkt het wel alsof mijn hart foert zegt.

Knalharde overslagen heb ik niet vaak. Zo van die knallen dat je ff denkt van wat was me dat. Alsof je hart echt bleef stilstaan maar wel van die fladders, kietelingen in de keel alsof er elke moment weer een overslag zit aan te komen. Ook opgejaagd echt vreselijk opgejaagd… Als ik dan vanmorgen mijn hartslag meet kom ik uit op 55 hartslagen. Ik heb dat ook al eens bij de arts vermeld maar die lijkt er geen graten in te zien. Echt lager gaat die gelukkig niet. Maar in rust is mijn hartslag eigenlijk perfect. Heel soms maakt mijn hart een loopje en dan ga ik over de 100 maar echt enorm hoog ben ik gelukkig nog niet geweest wel heel de tijd dat gevoel. Zo ook nu.

Ik voel me down, onwel en lusteloos… Vorige week kon ik vrolijk een film marathon doorlopen en vandaag krijg ik amper mijn ogen open.

Ik vraag me steeds af kan ik nu echt mijn hart zo beinvloeden… Mijn lichaam op zich? Kan ik echt zelf voor die hartslagen zorgen? Die opgejaagdheid? Kan je jezelf zo gek maken? En wanneer weet je dat het wél tijd is om actie te ondernemen? Want ik weet het gewoon niet meer.

Mijn ademhaling zit ook niet snor. Ik zucht heel vaak, geeuw ook heel vaak, moet vaak naar adem happen terwijl ik niet buiten adem ben. Alsof ik even te weinig lucht inneem en echt eens goed diep moet inademen. Ik merk ook dat ik heel kort en oppervlakkig adem.

Kan het er allemaal mee te maken hebben? Ik word nog eens gek van mezelf!!!

Reageren

Hyperventilatie, Angstklachten, Spanningsklachten
http://thuisarts.nl/hyperventilatie

Reageren

Voor zover ik het kan beoordelen, heb je dus duidelijk weer last van hyperventilatie. En aangezien je jezelf nogal wat opjaagt en onrustig maakt, wordt dat hyperventileren alleen maar erger. Maar dat had ik eerder ook al geschreven.
Ik denk dat je er verstandig aan doet om terug te gaan naar je huisarts en je te laten doorverwijzen om iets aan die hyperventilatie te gaan doen. Misschien een psycholoog om te achterhalen waarom dit aan de orde is.

Reageren

Beste Tandor,

bedankt voor je antwoord. Uiteraard verwacht ik hier geen diagnose dat kan gewoon niet. Maar soms weet ik het echt niet meer. Zoals ik al zei vier jaar geleden ben ik op controle gegaan bij de cardioloog. Toen was mijn hart inorde. Ik weet ook niet waarom die hartoverslagen opeens opduiken en waarom zo vaak.

Langs de ene kant is het heel logisch dat het van mijn chronische hyperventilatie komt… Iets wat ik zeer duidelijk heb. Langs de andere kant waarom nu pas? Ik heb die chronische hyperventilatie al zolang… Als ik over hartoverslagen lees dan is het allemaal heel herkenbaar. De angst om iets aan je hart te krijgen, de onmacht en het gevoel alsof je leven door die overslagen stilstaat. De huisarts heeft ook al meerdere malen “gecontroleerd” en hij denk werkelijk dat het van mijn zenuwachtigheid komt. Hij zegt mij ook dat hij bij twijfel me zo zou doorsturen. Ik moet toch iets van vertrouwen hebben? Maar dan ga ik doordenken. Dan lees ik bv in de krant dat er een voetballer was die last kreeg aan zijn hart, naar de dokter ging, gerustgesteld werd en even later doodviel. Dan malen zo’n gedachten door mijn hoofd en krijg ik mezelf niet gerustgesteld.

Dat het nu een paar dagen erg slecht gaat qua overslagen helpt niet. Zoals gezegd de harde knallen krijg ik 1x in de week en dit dan 1x maar het vervelende gefladder aan mijn keel, de lichte overslagen, het gekietel dat heb ik wel heel de tijd. Dan weer even niet maar het komt altijd weer terug aanzetten binnen het uur.

Dat ik hier vertoef geeft me gelijkertijd een geruststelling maar als hypochonder zijnde (iets wat ik niet onder stoelen of banken steek) is het ook niet makkelijk. Voor ik het weet voel ik wel weer iets anders. Nu ja die overslagen zijn er weldegelijk… Maar zijn ze nu gevaarlijk of niet is vooral de vraag.

Mss heb je gelijk en moet ik maar weer eens gaan praten met de huisarts. De buitenwereld merkt heel weinig van mijn innerlijk “gevecht” de meeste mensen eigenlijk niets… Maar voor mezelf is het behoorlijk onleefbaar aan het worden. 🙁

Reageren

Ik kan heel goed begrijpen hoe je je voelt.
Maar dat is nou juist het vervelende aan chronische hyperventilatie. Het komt en gaat zoals het wil. Althans zo lijkt het. Het is toch iets wat je zelf ongewild en ook onopgemerkt doet. Je zou het kunnen vergelijken met een angststoornis. Het is de angst voor de angst die de klachten in stand houden. Het zijn je eigen gedachten die het probleem in stand houden. Maar met die vaststelling ga je je ook niet echt beter voelen. Ik zou je aanraden om mijn [url=http://www.dokter.nl/nieuws-items/columns/angst]column over angst[/url] eens te lezen en te zien wat het met je lichaam doet. Alle klachten die daar leest zijn onschuldige, dus geen levensbedreigende klachten maar niet minder vervelend.

Ben je overigens wel eens bij een psycholoog geweest met die klachten?

Reageren

Hoi Tandor, bedankt voor je nieuwe reactie.

Ik ben ooit naar een psycholoog geweest maar dat was geen succes voor mij. Daarom blijf ik het uitstellen maar ik zou wel opnieuw willen gaan. Of ik al dan niet lichamelijk iets heb… Ik heb dingen die ik graag zou aanpakken. Ik heb een vreselijke angst om te sterven. Zoals ik al zei in het dagelijkse leven merken andere mensen daar weinig van maar vanbinnen bij mij is dat een dagelijks gevecht. Ik moet constant tegen mezelf zeggen kop op en doe verder. Dat is alles behalve fijn en ontzettend vermoeiend. Als ik dan effectief ziek ben denk ik meestal de ergste dingen zo ook nu. Mijn grootvader is toen hij in de 40 was gestorven aan een hartaderbreuk en dat zit ontzettend in mijn hoofd. Verder zijn er wel geen hartklachten in de familie.

Ik heb wel overgewicht en werk daar nu aan. Het ergst is dat ik niet voluit durf te bewegen. Schrik dat ik dan iets ga krijgen. Nogthans zou me dat een stuk harder helpen om af te vallen.

Maar terug naar de hartoverslagen. Die heb ik dus nog steeds. De laatste twee dagen gaat het iets beter omdat ik weer verse moed heb om te zeggen tegen mezelf dat het niks is. Maar ik weet dat ook die weer gaat opgeraken. Ik ben die overslagen zo beu. Het begint van ’s morgens en gaat zo de hele dag door. Als ik wakker word en ik lig in bed heb ik er normaal geen last van. Sta ik op dan begint het na een half uurtje. Ik heb ze al beschreven he de meeste zijn heel licht, kriebelig, fladderig maar het jaagt me enorm op.

Maar om een vb te geven. Ik heb een temperamentje dus als ik boos ben “moet ik dat uiten” dus ik kan me echt opjagen, roepen enfin je kan je er mss wel iets bij voorstellen op die moment voel ik dus niks aan mijn hart he! Je zou denken dat je dan zou denken rustig aan, je voelt pijn ofzo maar niks nada noppes. Daarna als ik kalmeer dan komt pas het opgejaagd zijn en de fladders.

Ik vind dat zo gek.

Ik wil vooral dat het stopt. Ik ben nu gestopt met cafeinne drinken, ben dus bezig met afvallen en ik wil echt graag wat sporten (niet als een gek maar op een normale manier) maar voor de rest kan ik niet veel meer doen denk ik?

En dan te denken dat een tijd terug ik zoveel beter was. Bijna geen klachten meer en dan plots bam is het er terug!

Reageren

Er worden een aantal dingen genoemd in je laatste reactie die toch typisch zijn.

[quote]Ik heb een vreselijke angst om te sterven. Zoals ik al zei in het dagelijkse leven merken andere mensen daar weinig van maar vanbinnen bij mij is dat een dagelijks gevecht. Ik moet constant tegen mezelf zeggen kop op en doe verder. Dat is alles behalve fijn en ontzettend vermoeiend. Als ik dan effectief ziek ben denk ik meestal de ergste[quote]

[quote]Het ergst is dat ik niet voluit durf te bewegen. Schrik dat ik dan iets ga krijgen.[/quote]

[quote]Daarna als ik kalmeer dan komt pas het opgejaagd zijn en de fladders.[/quote]

Dit zijn toch allemaal tekenen van spanningen, angst die dus heel goed je klachten kunnen veroorzaken. Juist als tot rust komt breekt dat uit.
Op momenten dat je eigenlijk zou verwachten dat je klachten zou moeten krijgen zijn ze er dus niet.

[quote]dus ik kan me echt opjagen, roepen enfin je kan je er mss wel iets bij voorstellen op die moment voel ik dus niks aan mijn hart he! Je zou denken dat je dan zou denken rustig aan, je voelt pijn ofzo maar niks nada noppes.[/quote]

Eigenlijk een klassiek voorbeeld van chronische hyperventilatie.
Vraag je huisarts of hij kan verwijzen naar een psychotherapeut. Daarnaast zou je naar een fysiotherapeut kunnen die gespecialiseerd is in hyperventilatie, voor gerichte ademhalingsoefeningen.

Reageren

Ik ga er zeker nog over praten met mijn huisarts. Ik herken het ook wel ik geeuw en zucht bv heel erg veel. Naar het schijnt heeft dit er ook mee te maken. Ik doe nu al de ademhalingsoefeningen die ik ken maar ik doe het niet genoeg. Dus ik ga mezelf er écht op toeleggen. Het kan maar helpen he.

“ignorance is a bliss” … ik ben het er zo mee eens. Ik heb het gevoel dat ik veel harder “doordenk” dat de gemiddelde mens. En dat maakt het mij zo moeilijk. Veel mensen zijn gewoon niet met de dingen bezig waarmee ik véél te véél mee bezig ben.

Vandaag een goede dag gehad. Vanmorgen begon het bijna onmiddellijk maar we moesten weg en ik had mezelf verplicht om echt daarmee bezig te zijn. Lukt me niet altijd hoor maar heel de dag geen last meer gehad… Ook geen opgejaagdheid. Nu tegen de avond een beetje last maar het valt goed mee. Het is steeds zo’n verademing als ik een paar uur of een dag klachtenvrij ben. Het gaat een drukke week worden ik hoop dat ik mezelf hierin ook kan verplichten daarmee bezig te zijn. Vorige week heb ik echt dagen in een dipje gezeten… Het huilen stond me nader dan het lachen. Hopelijk wordt deze week een stukje “blijer”.

In ieder geval bedankt voor het luisterend oor. Het is heel fijn je verhaal te kunnen doen en raad te krijgen waar je ook iets aan hebt.

Reageren

Hoi;
Ik ken dit verschijnsel maar al te goed, ben hartpatient, en heb veel last van hartoverslagen. Ik heb in het verleden al vaker urenlang aan de monitor gelegen op de eerste hulp, en telkens weer hetzelfde verhaal. Niets aan de hand, onschuldig, mooi, maar je zit er wel mee! De onderliggende oorzaak is heel vaak stress. Probeer veel te wandelen, goed te rusten, en word vooral niet bang, want er is echt niets aan de hand. Ik ben al blij als ik er op een dag maar zo’n 300 heb.
Sterkte en veel succes

Reageren