Hallo,

Ik ben een meid van net 23 en ben op het moment zwanger van een prachtig meisje, ben nu 24 weekjes! Alles gaat prima met de kleine alleen kan ik dit niet zeggen over mezelf!

Ik woon nu tijdelijk weer thuis omdat ik een tijdelijke “woning” (challet) had waar het te ongezond was en te koud was om te leven. Dus gedwongen ben ik terug gegaan naar mijn ouders, alleen is dit iets wat ik na een week al niet meer zie zitten. Voor ik samen met mijn vriend ging wonen in onze challet had ik eigenlijk bijna dagelijks ruzie met mijn ouders, vaak ging dit om mijn vriend. Ze vonden dat ik teveel bij hem was en teveel bezig was met zijn familie, dit was totaal niet zo want zodra mijn ouders mij nodig hadden stond ik per direct voor ze klaar en dit deed ik niet altijd bij mijn schoonfamilie. Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was wou ik voor de kleine zo min mogelijk stress hebben en ben ik veel mee thuis bij mijn ouders gebleven om hen tevreden te houden. Door al dit kregen mijn vriend en ik ook ruzies en woordenwisselingen en ging dit ook slecht. Uiteindelijk toen we gingen samenwonen ging alles perfect, had een hele sterke band met mijn ouders en alles verliep vlekkenloos. Eenmaal terug bij mijn ouders ben ik weer terug bij af. Ik mag nergens geen nee op zeggen want “ze doen ook alles voor mij” zeg ik wel een keer nee dan zijn ze dagenlang boos. Ze weten nu ondertussen dat ik de vrede probeer te bewaren en maken hier onwijs gebruik van! Zodra ik ruzie heb of alleen al een woordenwisseling ben ik een slecht persoon, maar niet alleen ik ook mijn vriend! Continu als hij langs geweest is dan wachten ze tot hij weg is om tegen mij te klagen over hem! Alleen mag ik dit niet tegen hem zeggen en willen hun het ook niet tegen hem zeggen, dus met andere woorden ze zadelen mij met ellende op waar ik niets mee kan. Door dit word ik maar ook mijn vriend heel onzeker over onze relatie. Het is nu zo heftig steeds dat ik steeds meer begin te denken dat ze ons uit elkaar willen hebben alleen is het wel mijn grote liefde en de vader van ons prinsesje.

Weet iemand raad met deze situatie, ik kan me door mijn hormonen niet altijd meer inhouden!

Ik hoor het graag, groetjes!

Misschien moet je je maar eens niet inhouden en een pittig gesprek met je ouders aangaan samen met je partner…

Reageren

Heb ik als eens geprobeerd, alleen werd dit alleen maar erger. Mijn ouders zijn heel goed in het terug draaien van fouten naar jezelf.. ineens is hun fout mijn fout of mijn vriends fout..

Reageren

Dan moeten jullie toch kijken om er zo snel mogelijk weg te komen

Reageren

We hebben eind januari gegarandeerd een woning alleen het ergste is, hoe gaan we die 2 maanden nog doorkomen. Sneller dan dit gaat het niet worden ben ik bang alleen is dit natuurlijk ook veel stress voor mij en de kleine!

Reageren

Dan kun je alleen maar proberen, om alles zo veel mogelijk langs je heen te laten gaan.

Reageren

Ja denk dat dat het enige is wat ik kan doen nu..

Reageren