Hi,

Even een verhaal, omdat mijn man en ik het niet zo goed meer weten.

Onze zoon is vandaag jarig en 7 jaar geworden.
Hij heeft de afgelopen jaren al aparte, dwangmatige trekjes. Tot voor kort waren deze gewoon dingen die bij hem horen en konden we er ook wel om lachen.

Voorbeelden:
• Hij moet elke dag op dezelfde tijd naar bed, anders wordt hij heel zenuwachtig.
• Hij is extreem bang om te laat te komen en raakt dan echt in paniek.
• Hij wil liever niet met het OV, omdat je dat kunt missen.
• Etc.

Nu is er de afgelopen periode iets nieuws bijgekomen waar iedereen in huis, en vooral hijzelf, last van heeft.
Zodra hij naar bed gaat, móét hij buiten een auto zien rijden. Hij gaat dus voor het raam staan nadat we hem in bed hebben gelegd en wacht tot er een auto voorbij komt. Wanneer er na een kwartier nog geen auto is geweest, raakt hij in paniek en gaat huilen.

Omdat ik dit zielig vond, heb ik vorige week met hem afgesproken dat we samen naar een auto kijken en dat hij daarna lekker gaat slapen. Dit leek te werken, tot vanavond.

We hadden hem in bed gelegd nadat we samen naar een auto hadden gekeken, maar na een paar minuten begon hij te jammeren. Toen ik ging kijken, stond hij weer bij het raam. Hij kon alleen maar huilen en ik kreeg er niet goed uit waarom hij daar weer stond.

Na troosten ben ik weer weggegaan. Een paar minuten later begon hij opnieuw te jammeren.
Ik ben bij hem gebleven en we hebben de dag even doorgenomen. Hij gaf aan dat hij moet gaan kijken bij het raam zodra hij een auto hóórt. Heel lastig, omdat we bij een weg wonen.

Daarna heb ik hem verteld dat hij zijn bed niet meer uit mag van papa en mama. We hebben samen nog even geluisterd naar auto’s en ik heb uitgelegd dat er niks gebeurt wanneer hij niet gaat kijken. Na nog wat troosten ben ik weggegaan en is hij uiteindelijk gaan slapen.

Nu is hij vandaag jarig en vieren we het morgen met de familie. Samen met Sinterklaas zorgt dat voor heel wat spanning in zijn hoofdje. Toch vinden we dit gedrag wel apart.

Wat moeten we hiermee en hoe helpen we hem het beste?

Iedereen kent vanuit de kindertijd wel “dwanghandelingen” bv in een spel of tijdens het lopen (” je mag alleen midden op de stoeptegel staan..”)
Vaak zij dat voorbijgaande fenomenen. Als ik de andere verschijnselen hoor zou het ook binnen een kinderpsychiatrische diagnose kunnen gaan vallen, alhoewel hij nog erg jong is om daar nu al met zekerheid over te spreken. Toch is het misschien wel een idee zijn eens een afspraak met een kinderpsychiater te maken, ook voor jullie, om benaderingsadviezen te krijgen.
De wachtlijsten zijn niet meer zo lang als jaren geleden!

Reageren