Hoi
Ik heb gemerkt dat mijn zoon veel met de dood bezig is.

Bv verleden week waren ze aan leren over planten hoe die groeien.
En onderweg naar huis was hij aan vertellen dat ze over bomen geleerd hadden. En hij vroeg hoe oud die boom was bij ons.
Had uitgelegd dat we dit niet juist weten maar dat je dit aan de stamboom kon zien en dat sommige bomen wel 100 jaar konden worden.

Begon hij opeens heel hard te Wenen en zeggen dat hij me ging missen want dat ik dood ging gaan binnenkort.

Ik heb hem toen gestroost en uitgelegd dat mama niet ging sterven.

Maar hij is er nog steeds mee bezig.

Iemand die dit ook meegemaakt heeft.

Hi,

Ikzelf heb wel angsten voor de dood gehad toen ik een jaar of 10 was(ben inmiddels al een stukje ouder) én kan je vertellen dat dit zowel mijn leven als dat van mijn ouders toen volledig op zijn kop heeft gezet. Het is nu eenmaal zo dat mensen ooit sterven en kinderen komen daar op een gegeven moment mee in aanraking (indirect of direct). Punt is natuurlijk ook dat je nooit precies weet wat een kind voelt en waar hij mee in de knoop zit, het kan dus zo zijn dat hij op een gegeven moment na gaat denken over de dood en dit allemaal gek en moeilijk te begrijpen vindt waardoor hij mogelijk minder goed in zijn vel komt te zitten. Ik zou proberen om het gesprek met hem aan te gaan en daarbij vooral vragen te stellen om te achterhalen wat hij denkt en voelt….

Als echt een ‘probleem’ begint te worden dan denk ik dat de huisarts een goede stap is.

Reageren