Ik ben gister erg geschrokken. Mijn zoon van 9 komt invallen rust naast me zitten en zegt: ik denk wel eens na over zelfmoord. Savonds op bed.

Waarom: hij voelt zich lamlendig en zijn benen willen niet (hij is ook niet fit, beetje verkouden)
Ik raakte hierbij in de emotie en probeerde hem toch wel zo goed mogelijk uit te horen wat er speelt.
Even kater zegt hij: ik wil ook wel oud worden, maar wanneer ik niet meer wil, hou ik ermee op..

Wat moet ik hiermee?
Ze hebben op school ook nieuwsberichten, en ook hier worden de zelfmoord zaken besproken van de kinderen die in het nieuws waren.

Ik hoor graag tips..
Moet ik hier wat mee doen?
Uiteraard blijven praten, maar hoe kom ik er nou achter wat hij echt wil.. Of niet wil.

Verder is hij de laatste tijd erg knuffelig, wil het liefste bij mij zijn. Dus ik krijg het gevoel dat er wel wat in dat hoofd omgaat.

Vind het erg moeilijk..
Wie weet raad?

Ik denk dat het goed is om dit met je huisarts te bespreken en eventueel een kinderpsycholoog in te schakelen.

Reageren

ga ik uiteraard ook doen. Maar zoek ook naar tips of mensen die hier ook al eens mee te maken hebben gehad..

is het een kwestie van tijd.. Timing..

vandaag kwam hij weer vol praatjes uit school, allemaal dingen geknutseld.. Ik zie dan helemaal dat jongetje niet terug die dat soort dingen zegt..

hij lacht, heeft plezier… Speelt..

moeilijk

Reageren