- vrouw van 406 oktober 2018 om 08:41
Al vanaf mijn schoolperiode lopen depressies als een rode draad door mijn leven,
pesten, en dat in combinatie met mijn onzekerheid zijn de grootste oorzaak.
Toen ik mijn huidige man leerde kennen, zo’n 15 jaar geleden, was ik net weer hersteld van een zoveelste dip.
Hij was mijn eerste vriend, en alles ging prima, 2 jaar later gingen we samenwonen, weg uit mijn oude buurt, want ik wilde een nieuw begin.
Na enkele maanden merkte ik al dat het weer foute boel was, de depressie was weer terug.
Mijn man wist eigenlijk niets van mijn verleden wat depressies betreft, ik durfde het niet te vertellen, omdat ik bang was verlaten te worden.
We zijn nu dus zo’n 15 jaar verder, en mijn man heeft heel wat te stellen met mijn gehad, ik kom de depressies maar niet goed de baas, diverse malen opgenomen geweest, zo’n beetje alle medicatie gehad, psychologen gezien enz.
Op dit moment gaat het redelijk met me, ik merk alleen dat ik overal mijn man in tekort doe, heb weinig tot geen interesse in hem, ik ben afgekeurd door al mijn klachten, ik kook, maar heb zelf geen zin in eten, maar tussendoor eet ik het liefst koek/snoep, waardoor ik weer niet tevreden ben met mijn gewicht, ben van best slank echt veel te zwaar geworden.
Ik probeer 1 keer in de week me eigen zo ver te krijgen , om sex te hebben, daar probeer ik hem voor mijn gevoel beetje rustig mee te houden, waar ik vroeger echt van alles wilde en genoot, is het nu meer benen uit elkaar en toe maar even, en toch kom ik nog steeds gemakkelijk klaar en geniet ik er stiekem toch wel van.
Als mijn man mij ergens over aanspreekt over iets, waar hij eigenlijk wel gelijk in heeft, dan ga ik toch de confrontatie aan, om mijn gelijk te krijgen, terwijl ik weet dat ik geen gelijk heb.
Onze relatie staat daardoor vaak behoorlijk onder druk, en ik zie dat mijn man het niet meer naar zijn zin heeft bij mij, maar ik doe gewoon of mijn neus bloed en ga gewoon door met mijn eigen dingen.
Ik heb van alle kanten hulp, maar het lukt me gewoon niet het te doorbreken, denk dat er niet veel meer voor nodig is dat mijn man keer opstapt.
En gelijk heeft hij, al zou ik dat nooit toegeven, hij staat altijd klaar, doet van alles, en ik? ja ik?
