Hallo lieve mensen,

Ik ben een meisje van nu bijna 18 jaar en ik heb het hartstikke goed; Ouders en een zus die alles voor me doen, een stevig dak boven mijn hoofd, de kans om te studeren wat ik wil, etc..

Maar toch voel ik me verschrikkelijk, elke dag weer. Ik zou niet zeggen dat ik depressief ben, want ik zie alle mooie dingen die het leven te bieden heeft en ik zou ook zeker geen eind aan mijn leven kunnen maken. Maar ik kan wel zeggen dat ik mezelf verschrikkelijk haat. Ik vind mezelf om te beginnen heel erg lelijk en ik haat mijn lichaam. En ik hoor en zie dagelijks allemaal dingen voorbij komen als ‘je moet jezelf niet vergelijken en je moet accepteren wie je bent.’ Maar accepteren wie je bent is heel moeilijk als jij letterlijk elke seconde van de dag bezig bent met hoe je eruit ziet. Ik heb een bepaald beeld in mijn hoofd van wie ik wil zijn. Het maakt me niet uit wat anderen van dat beeld vinden; als ik mezelf maar perfect vind ben ik pas gelukkig. Ik wil het beste zijn in alles maar een goed persoon tegelijkertijd. Ik ben namelijk ook zeer veel bezig in mijn hoofd om altijd het goede te doen. En dat vreet heel erg aan je energie, ik word er dood moe van. En wat ‘het beste zijn’ betreft: het klinkt egoistisch en ja dat ik het ook. Maar ik was altijd een kind geweest met veel aanleg voor heel veel verschillende dingen. Ik leerde snel dingen en ik was heel creatief met alles. Ik was zonder er veel voor te hoeven doen al ‘de beste’ in mega veel dingen. En misschien dat ik daar gewend aan ben geraakt… Want nu moet ik ineens veel tijd steken in dingen zoals school of werk en dan nog is het niet voldoende. Dan heb ik gefaald en is de klap zo groot dat ik nooit meer dingen wil proberen of uberhaupt wil leren voor toetsen.

Daarnaast ben ik ook heel hypocriet: Ik ben altijd bezig met morele zaken, het goede doen. Ik let op wat ik eet of doe, namelijk alleen nog maar dingen die het milieu minimaal verpesten. Ik ben veel bezig met  goede doelen, ik wil arme mensen redden en sociaal zwakke personen steunen en helpen. Het hypocriete is dat ik een van de gemeense mensen ben die ik ken. Ik ben erg streng voor mezelf maar ook zeker net zo streng voor anderen. Ik zie naast goede eigenschappen van mensen ook altijd de slechte dingen. Dat is dan ook de reden dat ik geen vrienden heb. Ik heb wel veel vrienden waarmee ik kan lachen of uit kan gaan. Maar ik heb nog nooit iemand ontmoet waarbij het oprecht klikt en bij wie ik me 100% comfortabel voel. Ik voel me verschrikkelijk eenzaam omdat ik niemand heb om mijn ware ik te laten zien. Ik heb niet een hele hechte band met mijn ouders en ze weten totaal niet wat er in mijn hoofd omgaat. Wat ook hypocriet is: Ik wil dus altijd iedereen helpen maar thuis doe ik altijd alsof iedereen maar kan stikken. Als mensen mij vragen de was op te hangen of de vaatwasser leeg te halen, weet ik dat het zo gebeurd is en dat ik het gewoon moet doen maar op de een of andere manier kan ik het gewoon niet doen. Ik doe het gewoon niet. En dan wordt iedereen natuurlijk boos. Maar ik heb geen uitleg. Het enige wat ik kan bedenken is dat ik gewoon een verschrikkelijk kind ben.

Het is waarschijnlijk een heel vaag verhaal, maar ik kan het niet duidelijker maken. Het komt er gewoon op neer dat ik een obsessie heb voor perfectie en mezelf haat omdat ik mijn eigen verlangens niet kan waarmaken. Ik haat mezelf omdat ik egoistisch ben en lui. Ik heb zelfmedelijden en triest.

Ik weet niet meer wie ik ben. Iemand die pure goedheid is of juist iemand die iedereen in de strond laat zakken en het niet eens boeit. Het lijkt soms wel alsof ik het leuk vind om mensen mij te laten haten door bewust dingen wel of niet te doen. Waarom heb ik zoveel kritiek op anderen, terwijl ik zelf misschien wel het slechtste persoon op aarde ben?

Is er iets mis met mij? Ik ben al meer dan 5 jaar bezig om mezelf te leren kennen maar ik stel mezelf steeds maar teleur.

Heeft iemand hetzelfde probleem of weet misschien iets hoe ik mezelf weer terug kan krijgen??

Ik hoor het graag, en heel erg bedankt voor het lezen, ik waardeer het zeer!

 

 

Misschien is het goed als je dit eens met je huisarts bespreekt en een verwijzing vraagt voor een psycholoog.

Reageren