Ik weet het niet meer… En eigenlijk weet ik ook niet waar ik moet beginnen.

In 2009 en 2018 heb ik 3/4 tot 1,5 jaar thuis gezeten met depressies. Sinds 2020 veranderd van baan omdat ik daar echt niet meer op mijn plek zat.
Alles leek weer goed te gaan en toch komt de klad er weer in.
Mijn gewicht is de afgelopen maanden gestegen met 20kilo waardoor ik de helse drempel van 100 kg ben overgegaan. En ja het doet me wat… en toch is er geen knop die kan omzetten.

1x per week heb ik personal training. Een lieve gozer van een jaar of 25 die de sessie elke week met met doet.
Afgelopen week, ik weet niet meer hoe het tersprake kwam, maar het ging erom dat hij mij soms probeert uit te dagen maar dat er niks uit komt. Ook met woorden probeert hij mij uit te dagen, te raken, maak ik lach alles weg. Nu nam het gesprek zo’n wending dat het aangaf dat hij niet weet hoe lang hij mij nog gaat training. Er zit namelijk geen vooruit gang. Hij vindt het zonde dat elke week weer een week weggegooid is. Heel eerlijk antwoord maar wat komt dat binnen. Sinds woensdag ben ik dan ook weer een stuk emotioneler. Ik huil veel sneller. Krijg weer slechtere gedachtes, het voelt als een afwijzing, al weet ik dat hij het zo goed bedoelt. Hij vindt het zonde hoe ik mijn leven laat vergaan.

in 2019 Heb ik bij een psycholoog gelopen en het ging daarna eigenlijk ook echt weer goed. Maar blijkbaar is het niet genoeg geweest. Ik praat niet makkelijk, tenminste niet met mensen die dichtbij staan, of beter gezegd nog die mij kunnen aankijken. In het gesprek met mijn trainer zaten we buiten, en heb ik zo ongeveer alles gezien behalve hem.

Toch ben ik er ook wel klaar mee met hoe ik leef. Maar ik ben bang voor nieuwe therapiën. Wil niet tussen 4 muren naar iemand moeten kijken en vertellen wat me dwars zit. Ik weet niet eens wat me dwars zit. Behalve dat ik heel emotioneel nu op de bank zit, huilend dat ik niet weet wat er is en me afvragen hoe het nu verder moet. Ik wil niet terug de ziektewet in. Maar ik merk wel dat ik minder leuk ben. Snel geïrriteerd, kan dingen niet loslaten etc.

2 voorbeelden:
Gisteren kwam mijn nichtje logeren. Lief kind, gezellig. Maar toch irriteer ik me. Het kind wil samen op de switch maar heeft een zitvlees. Loopt druk te bewegen en te doen en ik kan daar gewoon niet tegen.

Vanaf 12 april t/m afgelopen donderdag. Daarna sta ik pas weer op 30 april ingepland met een dienst. Heerlijk! Vervolgens meld een collega zich ziek, andere collega’s geven aan niet te kunnen waarop de vervangende teamleider zegt. Ik weet het ook niet meer, ik zou het vervelend vinden maandag een werkopdracht te moeten geven. Dan zit ik al heel hoog in mijn spanning.. Want als ze maar niet denkt dat ik ga komen, ik ruim alle shit al op in de meivakantie omdat de planners zonodig 3 van de 6 mensen vakantie moest geven en 1 met verlof is. En natuurlijk is die andere collega nu langdurig ziek en weten ze het rooster niet rond te krijgen… Nee zo raar…. (hoor je mijn enorme irritatie…)

Sorry voor dit warrige verhaal. Ik weet het gewoon niet meer…

Depressie/burn-out… beiden zijn mogelijk. Ik zou je toch willen aanraden om naar de psycholoog te gaan

Reageren