Ik ben 22 jaar oud en heb eigenlijk mijn hele leven last gehad van angst. Als kind al waren mijn angsten zo heftig dat ik er ziek van werd. Uit angst voor overgeven at ik als kind niet en kreeg ik ondergewicht, uit angst voor alleen zijn kreeg ik paniekaanvallen op schoolkamp en uit angst voor de dood haalde ik onvoldoendes op school omdat ik in mijn hoofd alleen maar een soort positieve toverspreuken (dwanggedachtes) aan het opzeggen was. Ook heb ik twee depressies van een halfjaar en een jaar achter de rug, die kwamen uiteraard op latere leeftijd.

Goed, dan nu het huidige probleem.

Ik ben deze zomer een keer heel erg geschrokken toen ik te snel opstond uit een hurkhouding in een supermarkt, ik was ongeveer een halfuur van mijn huis verwijderd. De oorzaak was simpel: het was warm (30 graden) en ik had nauwelijks gedronken. Ik gebruik lithium (zout) en heb dus gewoon voldoende vocht nodig. Ik ben totaal vervreemd de winkel uitgerend, moest bijkomen op een trappetje in de straat en ben met trillende benen naar het station gestrompeld.

De dagen daarna was ik ontzettend duizelig. Dit gevoel ken ik van mezelf en heeft te maken met stress. Het voelt dan alsof ik steeds ‘door de grond zak’ of juist ‘opgetild word’. Soms moet ik me echt even vasthouden, zeker als ik moet staan zoals in de douche: ik heb op zulke momenten een evenwicht van niks.

Toen ik een paar weken later een beetje van de duizeligheid af begon te komen, wilde ik even de winkelstraat in. Zonder reden, maar stiekem was de reden een beetje dat ik mezelf wilde te testen. Ik denk dus dat ik een beetje gespannen was.

Toen ik een winkel uit kwam werd ik out of the blue overvallen door een totaal vervreemdend gevoel. Ik voelde mijn lichaam niet meer, zag alles als een soort droom en schrok me wederom helemaal wild. Het licht deed me pijn aan mijn ogen en mijn hart begon heel snel te kloppen; ik ben een steegje ingevlucht.

Sindsdien heb ik dit steeds. Ik loop de deur uit en word direct overvallen door vervreemding. Het is eng, passief en ‘dromerig’. Het is net alsof ik alles met een soort tunnelvisie zie. Als een film. Alsof er een stolp over mijn hoofd staat. De wereld is heel fel en ik schrik van alles: geluid, mensen, licht, beweging, enzovoort. Soms wordt het me echt teveel en denk ik dat ik door ga draaien. Alsof ik totaal buiten mezelf treed en langzaam gek word. Het lukt me niet om een plaats te ‘overzien’. Het zijn te veel prikkels en alles dringt zich aan me op.

Is dit paniek? Angst? Een vreselijk voorteken? Een ziekte? Ik zou zo graag weer naar buiten gaan, maar hoe kinderachtig dat ook klinkt: ik durf niet meer. Wat kan ik doen?

hoi,

hier het zelfde ik zit nu weer vanaf april in huis.
ben 38 en moeder van 4 kinderen dit is echt geen pretje.
ik ben bekend met dit probleem vanaf 2000.
kunnen misschien prive praten

veel liefs en begrip

Reageren

Het lijkt er toch op dat je een angststoornis hebt.
Ga naar je huisarts en bespreek het met je huisarts

Reageren

Dit klinkt sterk als “pleinvrees”, of om het anders te noemen: “angst voor buiten”. Het is geen ziekte of iets dergelijks. Ruwweg gezegd; het is een stoornis, net zoals depressie ook een stoornis is.

Geen zorgen, dit gaat over, alleen je moet hier wel de juiste (psychologische) hulp voor zoeken. Medicijnen helpen vaak niet, maar er zijn bepaalde middelen die je meer rust in je hoofd geven.

Zelf heb ik dit ook gehad en ben er minstens een jaar zoet mee geweest. In mijn geval was het een kwestie van de angst overkomen. Kleine stapjes maken; eerst een rondje in de achtertuin, dan een rondje om het huis en zo steeds verder.
Misschien helpt het in jouw geval wel, als een begin, om voor een tijdje in de deuropening te gaan zitten (met de deur open natuurlijk) en er even aan te wennen. Doe dit voor een aantal dagen tot een week en ga dan pas een klein stapje verder (bijvoorbeeld buiten de deur te gaan staan).

Ik hoop dat dit je zal helpen!

Reageren