Lieve lotgenoten,

Pff waar moet ik beginnen. Ik ben 30 jaar en heb alle ernstige ziektes die er bestaan al gehad. En ik heb er nog al wat onder mijn leden HELP. Ik word gek van die gedachten. Bij elk plekje of dingetje heb ik zoals voor velen herkenbaar is, allerlei ernstige ziektes. Ik heb (alleen vanavond al) leukemie omdat ik een blauwe plek heb, een spierziekte omdat ik last heb van onwillekeurige spiertrekkingen. Over het algemeen heb ik voornamelijk last van kanker in welke vorm dan ook. Oja en ik stond op met dikke oogleden dus mijn nieren zullen ook wel niet goed werken. En dat alles is zo extreem erg geworden sinds ik kinderen heb. Angstig ben ik altijd al geweest maar meer angst voor controle verlies. Nu is dit de laatste jaren omgeslagen in hypochondrie. Vooral kanker en ziektes waarvan je niet meer kunt genezen of waar je veel te laat achter komt komen veel voor. En wanneer ik er dan een keer geen last van heb vertrouw ik dit niet omdat ik dan waarschijnlijk geniet van mijn laatste momenten. Mijn man is bezig met een andere baan waarbij hij meer thuis is, nou dat kan nooit goed zijn, dat is een voorteken dat er iets gebeurd waardoor hij makkelijker voor de kinderen kan zorgen wanneer er mij iets ergs gebeurd. Wanneer ik dit zo schrijf weet ik zelf ook wel dat het niet rationeel is maar het beheerst wel een groot deel va mijn gedachten. Ik loop al bij een psycholoog maar heb er weinig baat bij. Ik ben begonnen met psychosomatische fysiotherapie (om met spanning om te gaan) maar ik kan moeilijk uit mijn cirkel komen want wanneer het goed gaat komt er altijd een tegen slag. Ik heb de laatste jaren ook veel gezondheids klachten gehad en ben het vertrouwen in mijn lichaam ook kwijt. Ik wil niet steeds bij de huisarts aankloppen met mijn kwaaltjes. Ik heb zelf al aangegeven dat ik hypochondrisch ben en wordt ook serieus genomen maar ik wil zelf niet steeds de bevestiging zoeken. Want dit helpt slechts maar tijdelijk. Googlen kan ik niet laten erg vervelend want die bezorgen mij een hoop ziektes. Maar dan denk ik bij mijzelf is het nu rationeel denken want ziektes komen veel voor en je moet jezelf goed in de gaten houden of irrationeel omdat ik mij te druk maak. Pff ik ben nu maar aan het schrijven dus mijn verhaal kan wat verwarrend over komen. Wat ik ook heb is dat de tranen in mijn ogen springen als ik op zoek ga naar symptomen van hypochondrie. Vraag mij niet waarom. Ik meot dan echt huilen. Word er echt gek van! Het liefst ga ik met elke kwaal naar de dokter maar ik ga niet maar wat alsik straks wel iets ergs heb en door deze gedachten te laat erbij ben. Wat een wanhoop! Ik ben gewoon bang voor verandering en dat ik mijn kinderen niet kan zien opgroeien. Hoe kom ik hier vanaf??????????????????? Ik hoop iemand mij kan helpen!

Wat goed van je dat je kan onderkennen dat je een psychisch probleem hebt en dat je overmatig angstig bent en hiervoor professionele hulp in de hand hebt genomen. Waarom ben je zo ongeduldig en waarom neem je niet de tijd om van deze angst af te komen met hulp van mensen die er echt verstand van hebben?

Reageren

Bedankt voor je reactie, ide reden dat ik ongeduldig ben is dat ik al zo lang met dit probleem loop 4 jaar met de hypochondrie en 12 jaar met de andere klachten. Ik heb niet het idee dat ik hiermee vooruit kom. Ik kan eigenljk helemaal geen antwoord geven op jouw vraag. :-). Misschien wil ik wel teveel, maar ik ben er al zolang mee bezig en blijf maar rond cirkelen. Wordt er zolangzamerhand een beetje duizelig van. en misschien wil ik hier wel lotgenoten zoeken want daar praat je makkelijker mee dan met iemand die ervoor geleerd heeft. Die jou verteld wat je moet doen. Ja makkeijk gezegd als je niet weet hoe dit voelt. Dat is het een beetje denk ik. Ik kan enorm lachen als ik verhalen lees van mensen die over hun hypochondrie schrijven. Zoooo herkenbaar. Maar tja alleen omdat stukje kan ik lachen de rest is waardeloos.

Reageren

Mensen met hypochondrie hebben vaak wel iets ernstigs meegemaakt waardoor ze steeds bij alles denken dat het weer zo ernstig kan zijn als dat ene dat hen of iemand waar ze veel van houden ooit overkomen is. Weet jij van jezelf wat het is dat jij in jouw leven hebt meegemaakt dat zoveel indruk op jou gemaakt heeft dat je nog steeds niet helemaal verwerkt hebt en waar je dus heel bang van kan worden als je aan dat moment van toen terugdenkt? En wat is dat dan bij jou?

Reageren

Lees meer vragen en antwoorden over hypochondrie
http://www.dokter.nl/search_gcse/?q=FORID%3A11&cx=partner-pub-8575168267605921%3Aeak94u-kmbq&ie=UTF-8&q=hypochondrie&sa=Zoeken#1055

Reageren

dat is heel vervelend die klachten, het bederft een groot deel van je leven die angsten.
wie hier goed kan helpen is een Klassiek Homeophaat, Google dat maar eens en ga meteen op zoek naar een Klassiek Homeophaat bij jou in de buurt.
succes! Brenda

Reageren

hoi ik heb ook al 2 jaar klachten het begon met prikkelen van me hoofd tot aan me tenen,was dood moe en ik ben nog steeds niet verder,ik rook veel heb overwicht en heb slaapapneu,de dokters hadden me bang gemaakt ik durf niet te slapen,omdat ik bang ben om niet wakker te worden,omdat dokters zeggen dat ik door de slaapmediciatie zoplicon niet zonder masker mag slapen,maar soms haal ik in me slaap de masker af moet soms 2 slaappillen inemen,daarbij elke dag de hele dag door angst aan vallen maar ik denk dat ik iets ergs heb,dokter zei spannings pijn 2 jaar geleden,maar had wel de q koorts en maagbacterie,zit vol abcessen,pijn in me hele lijf slaap er niet van ik wil weten hoe ik hier uit kom heeft iemand een tip aub?
durf niks meer me relatie lijd er onder me kids ik wil het niet maar overkomt me voel prikkels in me hoofd en denk dat ik hersenbloeding krijg omdat ik ongezond leef pfff.

Reageren

kijk eens naar de filosofie
(filosofie is een bezigheid)

Reageren

Hoi.

Ik herken mezelf in je verhaal.
Ik ben altijd al wel wat bang geweest om iemand van de familie kwijt te raken door kanker ;van kinds af aan), maar na de geboorte van mijn (1e)dochter is dat gevoel veel sterker geworden. Ik ben nu vooral bang om zelf ziek te worden en/of bang dat 1 van m’n kinderen het wordt.
Nu helpt het niet mee dat ik sinds 4 jaar in een dorp woon waar je alles van iedereen weet.Hierdoor word ik veel geconfronteerd met ziektes om me heen. Voorheen kon ik angstig worden van films waar iemand ziek in werd, of verhalen in tijdschriften, maar dan kon ik nog redelijk relativeren. Dan zei ik tegen mezelf ” het is een film” maar nu het in m’n eigen leven steeds dichter bij komt, denk ik steeds dat ik de volgende wel zal zijn die ziek word.
Dodelijk vermoeiend. Ik durf er niet mee naar de dokter te gaan, omdat ik bang ben dat hij me in een hokje drukt en me dan niet meer serieus neemt. Ik wil het niet overbrengen op de kinderen. Gelukkig zijn ze nog jong. Maar ik moet er wel wat tegen doen.Voordat ze oud genoeg zijn om m’n angsten te zien of het zelfs te gaan overnemen. Daar wil ik ze echt niet mee belasten. Ik weet niet wat ik kan doen zonder eerst naar de dokter te gaan wat ik dus niet wil!

Reageren

Ik ben 24 jaar. En heb hele erge angsten voor kanker. Mijn moeder heeft leukemie gehad 2 jaar geleden en is er nu zo goed als van genezen. Staat nog wel onder controle. Ik voel me sinds een jaar vaak slecht. Hoofdpijn, duizelig, misselijk, dikke keelamandelen, jeukende hoofdhuid, bult achter oor, oorsuizen, doof gevoel in oor, evenwicht stoornis, vermoeid, zweten, hartkloppingen, trillen, heel bang zijn. Heb 2 kinderen die eronder lijden omdat ik vaak nergens zin aan heb en vaak geprikkeld ben.. Als ze savonds in bed liggen ga ik kapot aan schuld gevoel waarom ik zo ben geworden.. ik word soms beangsitgend wakker. En voel me dan de hele dag vreemd.. alsof mijn hoofd leeg is en alles vanzelf gaat.. ben afgelopen zomer 2x over heel vreemd in paniek wakker geworden. Alsof ik in een andere wereld was en mijn hoofd nog sliep terwijl ik wel gewoon wakker was.. dood eng was dat. Ik wil hier van af ik wil weer de oude zijn.. ik ben vaker na de huisarts geweest en die denkt dat ik een trauma heb door de ziekte van mijn moeder. Hyperventilatie en hypochonders ben.. Maar ik heb gevoel dat de huisarts mij niet serieus neemt en ziektes over het hoofd ziet.. ik heb mijn bloed laten prikken en had ijzer tekort. Voor rest konden ze niks vinden. Word gek van het denken dat ik ziek ben en allemaal rare pijnen voel in me lichaam wat me gevoel versterkt.

 

Anoniem

Reageren

Hallo ieder een ik loop ook de heeledag met angst klachten controle me zelf steeds als me hard nog wel klopt en in mijn mond als er niks raar zit wat op enge ziekte lijk heb wel hulp maar word weer naar iefs anders gestuurd wat ook even weer duurt maar blijf positie ook al is het moeljjk om dat je de heeledag bezig bent met je angst ik vind het ook moelijk voor me vrouw en mij kinder ik word al bang als me vrouw met vrienden weg gaat ben ik bang dat ik dood neer val en dat me kinder mij zijn liggen en ik vind het erg dat ik niet met me kinder naar speeltuin kan om daf ik dan heel angstig word ik probeer het wel om naar sperltuin te gaan en als ik het gedaan heb zeg ik altijd tegeb mij zelf heb je toch maar even gedaan dan altjjd trost maar uur later zit he weer in de angst voor ieder 1 die er last van heeft veel sterkte en blijf postie denken hoe moelijk het ook is

Reageren

Iedereen die op dokter.nl zit heeft toch een beetje hypochondrische gedachte, of niet?
Ik ben zelf ook hypochonder. Ik pieker ook van elk dingetje. Ik ben zelf nu bezig met therapie bij een psycholoog. Of dat helpt, moeten we zien. Grootste probleem hier in Nederland is dat Nederland medische niet goed in elkaar zit. Hoe kan je nou iemand die echt een probleem heeft een afspraak geven over 2 maanden. Dat is ook een van de stress momenten van een hypochonder. Die weet dat hij niet gerust gesteld kan worden binnen 1 dag. En de stress loopt op en op en op totdat die persoon ook op raakt. En wie is hiervoor verantwoordelijk? De medisch wereld.
Ik ben van Turks afkomst, en in Turkije ligt het heel anders. Je wordt dezelfde dag behandeld en evt alle scans enz enz. Dus je wordt binnen een dag gerustgesteld. Maar helaas is dat in Nederland niet mogelijk. Waarom niet? Dat begrijpen de huisartsen ook niet echt. Die zijn er ook niet mee eens hoe ze in ziekenhuizen te werk gaan.

Reageren

Tja… misschien moeten wij dan maar met z’n allen asiel aanvragen in Turkije als het daar zoveel beter is…

Reageren