Ook ik mis het verleden…hoe graag zou ik de jaren terug draaien, maar ik weet verstandelijk dat dit niet kan. Het maakt mij verdrietig en vaak moeilijk om van het heden te genieten. Ik probeer zoveel mogelijk in het ‘nu’ te leven….

Elke dag denk ik terug aan vroeger toen mijn ouders nog leefde en al hun broers en zussen
Ondanks dat ik 2 kinderen heb en 3 Klein kinderen is mijn leven leeg en denk ik herhaaldelijk aan fouten die ik in mijn leven heb gemaakt tot heel vroeger toe en niets kan het gemis van mijn ouders goed maken ook al ben ik zelf oma het ligt er niet aan dat ik lege dagen heb eerder te druk met mijn webwinkel maar eigenlijk is dat meer uit nood om rond te kunnen komen ook de gezondheid loopt sterk achteruit komt steeds meer bij en je kunt steeds minder als ik dit zo terug lees lijkt het me verstandig dit met de huisarts te gaan bespreken

Reageren

Ik ben inmiddels 60 maar ook ik heb verlangens naar mijn jeugd, ook al was die verre van ideaal.
Vooral de december maand was erg gezellig.kon ik die sfeer maar terughalen.ook zoek ik steeds fotos van Zwolle hoe het ooit was.als ik kerstliedjes hoor van Iwan rebrof (mijn moeder had destijds een lp ) kan ik emotioneel worden. Niet dat ik tranen met tuiten ga janken ,maar toch .
Mijn beide ouders zijn inmiddels overleden en ook mijn schoonouders,maar het gemis blijft.
Ook heb ik enorme moeite en angst om ouder te worden.

Reageren

Ik herken dit heel erg .ook ik heb er last van mis de jaren 70 80 en als ik donna summer weer hoor op mijn tel komer er tranen .en ik de foto.s zie waar ik uit ging ook dat valt me zwaar ..het was de mmoiste tijd van mijn leven je was jong geen zorgen mijn ouders hat ik nog het was geweldig ..ik kom er ook niet echt los van en waarom blijft dit zo spelen in mijn hoofd .ik hoop dat iemand me kan vertellen hoe dat zit of waar dit vandaan komt …

Reageren

Het verlangen naar vroeger, familie, vrienden, huisdieren en gebeurtenissen is iets wat me de laatste jaren steeds vaker overvalt en me steeds zwaarder valt.
Het wordt vaak getriggerd als ik alleen ben en muziek van vroeger hoor of luister, wordt er vaak heel zwaarmoedig en verdrietig van.
Ben gelukkig getrouwd en hebt het financieel goed en geen echte problemen in ons leven dus dat is niet iets waar je dat verlangen naar vroeger van zou krijgen.
Het is meer dat alles om je heen steeds meer wegvalt, familieleden ouders, broers, zusters ooms en tantes etc die overlijden, vrienden die hun eigen weg zijn gegaan of waar je in de loop der jaren geen contact meer mee hebt omdat je beide het “zo druk hebt” met je eigen leven, huisdieren die overlijden, al deze dingen doen me het verlangen naar zoals het vroeger was veel sterker beleven.
Het is net of daardoor het lijntje naar vroeger steeds dunner wordt en beetje bij beetje verdwijnt, bang om het te verliezen, je de enige bent van iedereen van “vroeger” die zo een sterke drang naar vroeger heeft of beleeft.
In zo een moment ga je ook zoeken naar dingen uit je jeugd en van vroeger en herinner je je lijkt het ook veel meer van vroeger, familie, opa’s en oma’s, feestdagen zoals kerst en hoe het werd gevierd, verjaardagen en de gezelligheid, muziek, foto’s van vroeger, vakanties, school, de buurt waar je bent opgegroeid, vrienden, herinneringen uit je jeugd.
Heb zelf dingen uit het verleden niet echt verwerkt omdat ik nogal gesloten ben, de dood van een jongere broer, bedrogen en verlaten door een ex voor één van je “beste vrienden” zonder dat je zelf ook maar enig idee had, overlijden van je hond die echt je beste vriend was, allemaal zo plotseling en onverwacht waar ik achteraf gezien een flinke knauw van heb gehad.
Op de momenten dat ik me eigenlijk realiseer dat ik weer zo een bui hebt moet ik mezelf echt dwingen mijn aandacht te verleggen want voordat je het weet biggelen de tranen over je wangen.
Als je ouder wordt is de werking van het menselijk brein bij tijd en wijle niet te bevatten, alsof je er steeds minder controle over hebt.

Reageren

Heftig om te lezen dat zo veel mensen hetzelfde ervaren als ik. Net een tas met oude foto’s gevonden van toen ik 10-17/18 was (ik ben nu 35). Ik schrok ervan hoe vrolijk en levensgenietend ik op de foto’s ben. Zo heb ik mezelf al jaren niet gezien. Ben echt een schim geworden vergeleken met toen. En ik weet wel waardoor dat komt.. Ik ben helaas al 8 jaar alleen, m’n ex heeft me na 7 jaar verlaten voor een ander en sindsdien is er niemand meer geweest, 4x gedate in 8 jaar en veel contacten die doodliepen. Veel vrienden ook verloren door de jaren doordat we zo druk zijn, wat degene hierboven ook omschrijft. Ik ben iemand die intens geniet van gezelligheid, mensen om me heen, tijd samen. Dat is er niet veel als je alleen bent… Tuurlijk doe ik leuke dingen met vrienden. Maar ik mis iemand in mijn leven. Ik mis de verjaardagen met de familie, die sinds corona geen moeite meer doen om op een verjaardag te komen. Ook vrienden zijn te druk dus ik vier het maar niet meer, om teleurstelling te voorkomen.

Ik heb een hond die mijn alles is, ze brengt me veel liefde en geluk in m’n stille huis. Maar ze is bijna 13 en het gaat niet lang meer duren voordat m’n beste maatje er niet meer zal zijn. Ik probeer intens te genieten elke dag van haar omdat her einde nadert..

De band die ik vroeger had met m’n ouders is ook niet meer hetzelfde. Het is veranderd. M’n moeder kan zich ontzettend druk maken over heel veel dingen. Dat deed ze vroeger niet. Ik merk dat het intense lachen met haar daarom niet vaak meer voor komt. Een dagje of weekendje weg is ook niet meer hetzelfde als toen vanwege al het drukmaken en de zorgen die ze om vanalles heeft dan.. Het is niet meer ontspannen en dat vind ik vaak jammer. We hebben het vroeger altijd erg leuk gehad en ik kon veel met haar praten en lachen.

Al met al, ik mis hoe vroeger alles was. Contact met elkaar, een partner hebben om bij thuis te komen, gezellige verjaardagsfeestjes, echte vriendschappen… Een fijnere wereld om in te leven. De zorgeloosheid, de liefde, de gezelligheid en de vreugde, lachen tot je wangen pijn deden. Ik mis het allemaal en ik weet niet hoe ik het terug kan krijgen… Of het terug te krijgen is…

Dank je dat ik hier even m’n hart kan luchten voor het slapen gaan. Fijn om te lezen dat ik niet alleen ben in deze intense verlangen soms naar vroeger… Toen alles beter was 🙂

Reageren

Ik word ook gek van het feit dat je niet terug kan in de tijd. Ik leid aan een bipolaire stoornis en heb verschillende periodes meegemaakt waar ik niet trots op ben. Ik zou zo graag terug kunnen gaan VOOR die periodes en het allemaal beter doen. Maar dat kan helaas niet….

Reageren

Ik ging de gevoelens die ik had van het gemis van vroeger toch maar eens Googlen en kwam toen ook dit forum tegen.
Zoals iemand het anders het ook beschreef het is een heel erg dubbel gevoel: van super blij dat ik het allemaal meegemaakt heb tot een super naar, emotioneel en naar onderbuik gevoel van het gemis en dat “het nooit meer terug komt die tijd”.
Mss komt het vooral nu ook door kerstmis en ik merk dat ik totaal de sfeer mis die er vroeger thuis als tiener wel was. Vaak komen die gevoelens/gedachtes omhoog bv in de auto op weg naar werk: uitgaan/stappen vroeger, uren met je LEGO spelen op je slaapkamer, muziek draaien en opnemen van de radio met een cassettebandje, naar familie op bezoek gaan (die er nu bijna allemaal niet meer zijn), voetballen buiten, balverstoppertje spelen met de hele buurt, fietsen buiten, slagboompje spelen en de lijst kan ik veeeel langer maken.
Als ik dit zo lees hier denk/weet ik dat het een “normaal” gevoel is maar dat maakt het er soms niet makkelijker op, ook omdat je weet dat je ouder word.
En ook hier geld dat ik super gelukkig ben nu thuis met mijn partner en 4 kinderen maar toch…..

Reageren

Ook ik verlang terug naar die tijd. Mijn grootouders zijn (3 en 1 jaar geleden) overleden en denk vaak aan de fijne, knusse en gezellige tijd met ze.
Als mijn zus en ik bij ze mochten slapen, aten we altijd frietjes. De kerstdagen hadden iets magisch en hoop altijd dat die magie met de kerst terugkomt. (We maken er altijd een gezellige tijd van maar het zal nooit hetzelfde zijn)
In die tijd was het een stuk gezelliger, mensen kwamen bij elkaar op visite en namen echt de tijd voor elkaar. Daarnaast was de televisie altijd zo leuk (ook voor kinderen) en zat je met z’n allen te kijken als bijvoorbeeld de Honeymoon Quiz of het Songfestival op tv was.
Ik weet dat het een en al nostalgie is, dat ieder decennia z’n problemen heeft en dat sommige dingen toen slechter en nu beter zijn geregeld maar het gevoel van iedereen bij elkaar, blij zijn met weinig, geen mobiele telefoon bij de hand of bereikbaar moeten zijn geeft me een glimlach met tranen in de ogen.

Reageren

Ik ga heel vaak in gedachten terug naar mijn leuke huisje, waar ik samen met mijn dochter woonde. Ik ga er letterlijk weer in gedachten wonen, maar dat maakt me heel somber omdat het verleden tijd is.
Ik heb het verkocht, ben mijn liefde achterna gereist om vervolgens weer terug te gaan naar mijn oude stad maar niet mijn oude huis. Ik.weet dat het niets oplevert en toch verlang ik er naar.

Reageren