hallo,

Ik kan niet op een intro komen dus begin ik maar ergens in het midden en zie ik wel waar het verhaal mij naartoe brengt.

Ik hou van logica en wiskunde. Doorheen het middelbaar heb ik (behalve mij doodverveelt) allemaal logische raadsels zitten bewijzen via mijn eigen systeem.
Niet dat ik het niet leuk vond om ze ‘gewoon’ op te lossen maar ik heb een hekel om op mijzelf te vertrouwen (denkvermogen) dus die logische regels waren ideaal.

Dit is een goed voorbeeld om te demonstreren wie ik ben. Ik doe nooit wat anderen doen en probeer alles vanuit een ander standpunt op te lossen.
Niet omdat dat sneller is of omdat de anderen iets verkeerd doen, het is omdat ik moet.
Dit geeft een enorme tegenstelling in mij weer. Ik hou van logica, het rationele maar ik heb last van angst in het donker, dwangmatigheden, soms over-emotioneel reageren hetgeen allemaal irrationaal is.
Vaak zit er in mijn hoofd een on-uitlegbare knoop die mij slecht doet voelen ook omdat ik het niet logisch kan uitschrijven en oplossen. Het lijkt op een zoemende kortsluiting die mij s’nachts wakkerhoud.

Ik kan niet leren. Na een halfuur begin ik af te dwalen. Eigenlijk zit ik altijd aan allemaal dingen te denken en deze gedachten beginnen na even concentratie de kop op te steken. Eenmaal ze zijn gewonnen is studeren gedaan.
Dit houd in dat ik ongeveer een uur kan leren per dag tijdens de examenperiodes. In die tijd kan ik nog tamelijk wat leren maar toch zijn (en zullen) taalvakken altijd een probleem zijn met wiskunde en fysica aan het andere uiteinde als uitblinkers.
De fouten die ik daar maak zijn het vergeten van de meest simpele formules. Indien ik het niet van 0 kan bewijzen, dan kan ik het ook niet onthouden.
Het klinkt waarschijnlijk alsof ik enorm dom ben en een of andere vorm van ADD heb en toch hebben ze mij al enkele keren op school gezegd dat ik eens een iq-test zou moeten doen omdat ik hoogbegaafd zou kunnen zijn.

Persoonlijk denk ik niet dat ik hoogbegaafd ben (ik kan niet eens de goniometrische formules onthouden) maar ik denk gewoon dat iedereen verkeerd leert.
Iedereen die ik ken probeert te herkennen. Ze hebben allemaal ‘soorten’ oefeningen met vaste regels om (domweg) op toe te passen en dat is hetgeen ze leren.
Ik herken niet, ik redeneer. Het voordeel is dat makkelijke en moeilijke oefeningen voor mij hetzelfde zijn, het nadeel is dat ik mijn punten niet kan verbeteren door extra te leren.

Ik heb nooit goed met mensen om kunnen gaan. In het lager was ik een probleemkind. Ik vond altijd dat leerkrachten mij een enorm onrecht aandeden.
Ze waren partijdig en onrespectvol. In het middelbaar is het verbeterd hoewel ik 4 jaar lang een gedragskaart heb gehad.
In ruzies weet ik nooit wat te zeggen. Vaak probeer ik iets tactvol te zeggen maar maak ik ongewildt één of andere fout waardoor de persoon in kwestie nog kwader wordt.
Ik maak niet makkelijk vrienden maar toch is mijn vriendengroep tamelijk groot.
Met die groep gaan we regelmatig eens fuiven maar eigenlijk hou ik er niet zo van. Ik weet niet wat te doen. Dansen voelt niet spontaan en ik probeer op een plastieke manier de anderen wat na te doen…
Mensen zijn helaas niet zoals computers. Je kan ze niet programeren, niet voorspellen. Niet uit-redeneren of logisch doorgronden.

Ik ben bang van punten. Ik weet dat dit een belachelijke uitspraak lijkt maar toch is het waar.
Op examens durf ik niet alles juist in te vullen. Het is een soort irrationale dwang om toch een kleine fout te maken.
Niet dat ik opzettelijk een 0 te veel achter mijn antwoord plaats maar ik weiger om na te kijken.
De reden is omdat ik als ik alles op alles zet bang wordt om te falen.
Dit klinkt waarsschijnlijk super belachelijk en irrationaal, dat is het ook. Ik heb er al nachten over wakker gelegen maar kan het nog altijd niet helemaal plaatsen.

Ik heb een soort innerlijk streven naar het uitplannen. Ik plan geen daguitstappen uit maar het uit zich in veel kleinere dingen.
Als ik speel met lego (waar is de tijd) dan bouw ik immense voortuigen (zonder plan) die apart een beetje gammel of raar er uitzien maar allemaal ineenklikken tot een groot geheel.
Ik verkies programmeeren boven bijvoorbeeld presidenten omdat dat iets is dat ik niet kan uitplannen, niet kan bepalen.
Als mijn moeder een of andere tandartsafspraak maakt voor bijvoorbeeld morgen is het geen probleem als ze het mij op voorhand zegt.
Als ze darentegen mij opeens zomaar naar de tandarts voert terwijl ik niets te doen heb wordt ik boos. Iets in mij werkt het tegen en moet die afspraak op voorhand weten.
Het is een irrationele dwang want kennis beïnvloedt de acties niet…

Ik kan soms enorme achtervolgingsangsten krijgen die mij overmannen. Ik begin dan overal rond mij heen te kijken en adrenaline begint te ruisen.
Ik heb al geprobeert om er vanaf te komen door mij te verplichten om ergens alleen zonder licht door te lopen maar het heeft niet geholpen. Ik blijf bang.

Soms wordt ik compleet overmand door een raar gevoel. Dit gebeurt als iemand mij diep vanbinnen kwetst. Mijn hoofd wordt helemaal onhelder en ik doe dan vaak domme dingen (zoals iemand hard slaan).
Daarna wordt ik vaak superemotioneel en begin overal te trillen.
Ik probeer niet agressief te zijn en wil nooit met iemand waar ik om geef ruzie hebben maar toch gebeurdt dit ‘gevoel’ soms.

Ik kan niet aan mensen uitleggen. Als je iemand een oefening ziet uitleggen beginnen ze allemaal bij stap 1 om daarna over te gaan naar stap 2 …. Bij mij is de gedachte eerder een soort klik.
Het is vastgeroest en sterk. Daarna begin ik langzaam aan delen uit de gedachte te halen met als gevolg dat alles een groot chaotisch geheel is.

—-

Waarom smijt ik dit op het internet?
Ik heb al maanden dit gevoel en wil er met iemand over praten. Het probleem is dat iedereen waarmee ik praat het probeerdt te begrijpen maar er helemaal naast slaat.
Ik wilde eens mijn verhaal doen en mijn probleem delen met mensen die hopelijk meer ervaring hebben.
Ik heb moeite om er over te praten omdat dit een gevoel is. Het borrelt op en ik kan slechts delen eruithalen. Als het moet kan ik nog uren voortgaan voorbeelden en problemen aan te halen want de knoop is nog altijd niet ontwart.

Wat ik wil weten is of ik abnormaal ben. Ben ik gek? Heb ik hulp nodig?
Misschien ben ik compleet normaal?

Ik kan een beetje met mezelf overweg maar ik ben doodsbang voor later. Wat als ik in een vlaag iemand dood? Wat als ik vastraak in die brei van gedachten? Compleet opgesloten en zonder de mogelijkheid om problemen te verwoorden.
Kan je sociale vaardigheden trainen? Kan ik mijn gedachten uitzetten en even op adem komen?
Kan ik op een manier gedachten ontwarren? Omzetten in tekst? Nu moet ik ze ‘destileren’.

Ik kan niet met mijn ouders babbelen of naar een psychiater/dokter gaan.
De enige mensen die ik vertrouw zijn (buiten wildvreemden op het internet) mijn vrienden. Ik kan als het moet daar eens mee babbelen maar ik babel nooit over gevoelens.

Ik ben 17 jaar en heb mijn middelbaar afgerond.

Hallo,
Ik vind het dapper dat je je verhaal hebt verteld. Ik ben geen dokter, maar herken (een vorm van) autisme in jou. Ben je daar nooit op getest?

Groetjes

Reageren

dank je voor je antwoord.

Omdat ik ook eens dacht aan een of andere lichte vorm van autisme (Ik zie overal verbanden. Nummerplaten, kleedhokjes, gramatica regels,… Zelf heb ik mijn neiging om mijn kleren te steken in kleedhokjes zoals 283 en 275 omdat bijvoorbeeld 2^3 8 is en 7-2 5 is.) Heb ik een aq-test op het internet gedaan. Dit is waarschijnlijk ongelooflijk vaag en zeker niet exact maar ik scoorde 33 met het gemiddelde 16.

Ik kan nu niet echt getest worden omdat mijn ouders het een soort van quatch/zever vinden. Overal waar je gaat heeft iemand wel kinderen die hoogbegaafd zijn, ad(h)d hebben, autisme hebben, hyperactief zijn, dyslectisch zijn,…. Het lijkt alsof je autistisch bent vanaf je op jezelf bent. Daarom heeft testen weinig zin…

Vroeger linkte ik ook kleuren aan gevoelens. Niet dat ik plots begon te wenen als ik een blauwe muur zag ofzo maar ik kon gevoelens kleur geven in mijn hoofd. Nu is dit al veel vervaagt, is dit ook een kenmerk van autisme?

Puur hypotethisch dat ik autistisch ben, kan iets verergeren? Medicatie wil ik absoluut niet hebben maar ik zou graag weten of het gevolgen voor later kan hebben. Kan ik op een of andere manier toch getest worden zonder fysisch naar een dokter te moeten gaan?

Reageren

Lees ook:

Leven met autisme
http://www.dokter.nl/forum/Autisme/108949-leven-met-een-partner-met-autisme.html

Reageren

waar ben je bang voor? Dat je misschien een diagnose krijgt? Het kan ook ontzettend helpen te begrijpen waar je last van hebt. Zou dat niet fijn zijn. Sociale vaardigheden kun je leren. Je kan ook leren omgaan met de dingen waar je het meeste last van hebt. Twee jaar geleden kwam ik erachter dat ik ADD heb. Ik dacht dat er iets mis was maar wist niet wat. Ik hou niet van medicatie en heb er lang over gedaan om ze toch te gebruiken maar het helpt wel. Nu leer ik in therapie hoe ik met de moeilijkste dingen om moet gaan. Ik ben blij dat ik het eindelijk weet wat er aan de hand is en dat ik er niets en toch iets aan kan doen. Als ik dit niet te weten was gekomen zag mijn leven er nu denk ik heel anders uit. Dus ben niet bang en zeg je ouders dat je dringend hulp nodig hebt. Met of zonder hun steun, maar liefst met neem ik aan. Heel veel succes, en niemand is niet normaal, wat is normaal wat is abnormaal. Jij bent jij, en je zit in de knoop, wordt tijd dat je hulp krijgt!! R. D.

Reageren