hallo,

Dit is voor mij allemaal nieuw en ik vind het lastig mijn probleem aan te kaarten. Ik voel me al redelijk lang doelloos, motivatieloos en leeg. Op de middelbare school speelde dit ook, maar had ik er in mindere mate last van. Ik zat op het gymnasium en 6 jaar gingen makkelijk voorbij. Ik had toen ook geen motivatie, nergens zin in en maakte nooit huiswerk of iets. Laatste dag voor de toets begon ik met leren en zodoende haalde ik mijn gymnasium diploma. Problemen begonnen aan te zetten in mijn laatste jaar waarbij ik moest kiezen wat ik nou echt wilde gaan doen. Ik had werkelijk geen idee. Ik gaf altijd geneeskunde als antwoord, maar dit meer omdat het het enige was wat ik wist, en ook omdat het voor mij toch ver weg leek. Tot het laatste moment van inschrijven heb ik mij toch maar ingeschreven voor geneeskunde, stiekem hopend dat ik niet werd ingeloot om niet te hoeven te kiezen. Ik werd toch ingeloot in een verre stad. 3 uur met de trein van waar ik woon. Ik wou zelf graag naar Amsterdam, ik wou een nieuw leven beginnen. Ik dacht bij mezelf ik ben nu ingeloot en moet het toch maar gaan proberen, met veel druk van mijn ouders (vooral moeder) die heel graag wilt dat ik geneeskunde studeer. Ik begon aan de studie, zoals altijd motivatieloos. Daarbij komend feit dat ik ECHT niet op kamers wou in de stad van mij studie. Ik reisde bijna 3x per week in totaal 6 uur heen en weer. Ik was hier kapot van en besloot er mee te stoppen, ik beloofde mijn moeder dat ik volgend jaar goed zou beginnen en ook op kamers zou gaan. Ik had een jaartje vrij met plannen, ik wou gaan werken, mijn rijbewijs halen, leuke dingen doen. Hier kwam niets van terecht. Ik heb uiteindelijk 2 maandjes gewerkt, verder alleen maar geslapen en niets gedaan. Ik heb er geen spijt van, daar niet van. Toch wil het wat zeggen. Ik zit nu op kamers in de stad waar ik was ingeloot.

Toch heb ik een constant gevoel van doelloosheid. Ik zie geen nut in het leven. Alles komt en gaat, niets is absoluut. Ik heb geen zelfmoordplannen, en heb ook nooit aan automutilatie gedaan. Omdat ik het mezelf niet kan aandoen. Maar toch zou ik het niet erg vinden nu dood neer te vallen. In mijn hoofd woedt een constante strijd, maar ik kan maar niet ontrafelen wie of wat aan welke kant staat, welke kanten er strijden. Ik begrijp niets van me zelf, ik weet niet wat ik wil, ik weet niet wat mij interesseert. Ik heb geen motivatie om uit mijn bed te komen, kan makkelijk tot 2/3 uur slapen. Inslapen is wel een probleem. Lig meestal tot 3/4 uur wakker en als ik me zelf niet dwing te gaan slapen kan dit makkelijk 5/6 uur worden. Mijn vraag is nu hoe dit op te lossen. Het is natuurlijk makkelijk om te zeggen, stel een doel voor ogen, vind uit wat je leuk vindt, wat je wilt doen.
Maar dat is het probleem nou juist! ik weet niet waar ik moet beginnen. Hoe of wat. Ik heb letterlijk geen idee. Ik heb vaak lijstjes geprobeerd te maken. Ik ben van nature niet een makkelijke prater en laat normaliter niet veel over mij zelf los.

Ik hoop dat een van jullie misschien mij een wijze raad kan geven.

groetjes

ADD test gedaan?

Reageren

Misschien niet het antwoord dat je verwachtte, maar ga eens een jaar back-packen. Dan word je geheel op jezelf aangewezen en ontdek je zelf waar jouw echte interesses en gevoelens liggen.

Reageren