hallo mensen

ik ben 20 jaar en ik ben inmiddels 2 jaar niet meer naar school of gaan werken.!
ik zit 2 jaar in een diepe put ik ben zwaar uit het maatschappij gezonken en overal waar ik ben voel ik me somber en beroert!
ik zie het leven niet meer zitten! voor mij hoef het niet meer!

Ik weet wel dat ik terug naar school wil maar ik ben bang dat ik het niet meer kan.
ik ben bang dat ik overal waar ik ben me SOMBER ga voelen!
ik voel me zwak en niet in mezelf ik kan moeilijk praten er zit geen gevoel dr in !!

please help me !! wat moet ik doen!

groeten barry

eey barry,

het is heel verstandig om met zo’n gevoel naar je huisarts te gaan, ik heb het zelfde gehad met dat gevoel en je huisarts kan je doorverwijzen naar een psycholoog of mediant. die kunnen er voor zorgen dat je je weer lekkerder gaat voelen en je weer dingen gaat ondernemen. het is heel belangrijk dat je actie gaat onder nemen want hoe langer het duurt hoe langer je nodig hebt om eruit te komen.

HEEL VEEL SUCCES!!!!

Reageren

ja Berry, niet door blijven lopen hoor, gewoon naar de huisarts gaan, niet mee wachten! hij kan je doorverwijzen!
mocht er een wachttijd zijn, maak dan meteen een afspraak met een Klassiek homeophaat , daar kun je waarschijnlijk sneller terecht, die zou je ook alvast kunnen helpen.
dus aktie… je hebt nog een heel leven voor je, je kan echt geholpen worden door therapie en/of homeophatie.
sterkte en succes, Brenda

Reageren

Ben 51, gediplomeerd constructiebankwerker/lasser, maar ik vind maar geen werk. Ik voel mij nutteloos en heb het gevoel dat niemand mij mer wil. Je voelt je om het zo te zeggen, net of je constant in je blote kont staat. Het maakt het vertrouwen in jezelf, de maatschappij en de mensen in het algemeen kapot. Ik voel mij door dit alles zwaar klote ( sorry voor mijn woordkeuze) en volslagen nutteloos. Ik doe er net las iedereen ook toch toe? Iedereen is belangrijk. Maar ik kan maar beter dood zijn, althans, zo voelt het soms wel voor mij. Sorry dat ik jullie lastig val maar ik moet ff mijn ei kwijt.

Reageren

Hai Hessel,
Misschien kun je vrijwilligerswerk gaan doen? Dat geeft dan in ieder geval voldoening? Meld je aan bij het dierenasiel. Er zijn altijd honden die uitgelaten willen worden. Dan ben je lekker buiten bezig en je wordt weer gewaardeerd.

Sterkte

Reageren

Voor de mensen die het leven niet meer zitten. Het leven kan heel mooi zijn, maar ook heel naar. Iedereen heeft tegenslagen, en hoe vaker je faald des te sterker je wordt en ooit gaat slagen. Jij bent een individueel, je hebt een mening en niemand mag je minderwaardig laten voelen. Werkloosheid stijgt immer, probeer te solliciteren lessen te volgen. Naast dat kun je een hobby vinden, yoga helpt tegen stress en gezond eten. Voel jij je eenzaam? Dat maakt niks uit want je moet van jezelf houden, en je gaat jezelf toch niet pijn doen? Een getrainde lichaam kan je ook gelukkig maken, ze zeggen ook beste manier om wraak te nemen is een getraind lichaam. Wees jezelf en accepteer de situatie..het is tijdelijk dat gevoel, en zoek een oplossing. Je leven eindigen heeft geen zin, je loopt weg van jouw problemen en doet anderen pijn. Wees sterk en zet op papier wat jou allemaal pijn doet of wilt verbeteren. Daarna schrijf je jouw wensen en doelen..en stap voor stap met de juiste aanwijzingen wordt je gelukkiger. Het leven wordt je gegeven, er zijn miljoenen zieken die jouw leven willen hebben zoals mensen die geen eten hebben, ernstig ziek of in oorlog zitten. Je bent niet nutteloos, je bent een mooie ziel die verdwaald is maar weer gaat opstaan van al deze tegenslagen. We leven in een ziekwereld, leer ermee om te gaan! Ik hoop dat je 2x gaat nadenken wat ik heb geschreven…niemand is nutteloos!

Reageren

Ik ben 56 en zie al vanaf mijn hele leven het leven niet zitten.Heb me er wel doorheen geworsteld al die jaren met psigiese hulp.Maar ik ga nu naar het ggz en heb te horen gekregen dat ik adhd add heb.Allemaal mooi en aardig maar dat maakt niets uit in hoe de regering met de mensen omgaat die werken en de eindjes aan elkaar moeten knopen.Als je anders bent pas je niet in toen en nu paatschappij niet.En dat gevoel heb ik nog.Heb al vaker zelfmoord gepleegt en doe ik nu weer.Niemand snapt je.Pilleke nummer 16.Ritalin.En dan merk ik vanzelf of ik nog wakker ben als het te wijnig is geweest.Nemen we er gewoon weer een strip in net zolang totdat ik in coma lig.Want dan weet ik het niet meer.Sorrie voor het lastig vallen.

Reageren

ik heb het zelde maar ik ben 44 als ik jou was naar de dokter gaan en eisen dat hij je help ik krijg nu 30 ml gram valum en 40 ml citalopram maar heeft allemaal geen zin zorg voor een arts die je ook gelooft

Reageren

je hebt meer recht dan je denkt

Reageren

Ik ben 63 jaar in de WIA ( geen werk), heb al mijn vrienden en familieleden verloren, waar ik van hield. Mijn laatste vriend heeft mij zelfs een kaartje gestuurd, dat ik niet nu en de toekomst bij hem hoef aan te kloppen , omdat ik te eigenwijs ben om zijn raad op te volgen. De buren beginnen pas aan te kloppen na 7 dagen nadat ik mijn rolluiken had gesloten. Ik kamp al jaren met depressies en verlatingsangst. Diverse malen op het internet gevraagd om een buddy of samen iets ondernemen via de bekende websites. Zelfs vrijwilligerswerk wordt mij ontzegt als ik over mijn handicap spreek. Niemand, die reageert. Mijn laatste strohalm ( mijn zus) laat het nu ook afweten, omdat ik zeer depressief ben. Ik weet het niet meer. Psychiater schrijft voor de 20e keer een andere AD voor met kalmeringsmiddelen, maar ze maken mij niet beter, integendeel. Structuur staat voorop, maar mijn stemming is zo gedaald, dat ik zelfs geen structuur kan opbouwen. Ik huil de meeste dagen en zoek naar oplossingen, die er niet zijn. Het enige waar ik de hele dag aan denk is suicide. Weg uit deze wereld, die mij geen plezier meer kan geven. Ik kan opbloeien in gezelschap, maar door mijn stemming geeft geen persoon mij de tijd om dit te tonen. Depressie en angst wordt gezien als lepra. De meeste mensen willen geen somber persoon in hun gezelschap. Ik zoek juist mensen met optimisme, maar dat is niet wederzijds. Ik heb een euthanasieverzoek ingediend en hoop dat deze wordt goedgekeurd. Ik vraag me af waarom andere mensen zo gelukkig kunnen zijn. Ik ben echt jaloers en doet mij veel pijn. Als depressie echt een stofje missend is, waarom helpt er niets bij mij? Gelul ( sorry, maar drukt mijn gevoel wel uit) door psychiaters. Ik ben nu wel verslaafd aan Benzo’s.

Reageren