Ik weet niet zo goed waaronder ik dit probleem het beste kan plaatsen, aangezien er vrij weinig (tot niks) op het internet over te vinden is. Ik weet tevens niet zo goed waar ik moet beginnen, maar ik ga mijn best doen om er een samenhangend verhaal van te maken.

Ik ben een (voor zover ik weet) gezonde vrouw van 21 jaar en ben afgelopen september aan een pittige studie begonnen. Sinds ik ben begonnen met mijn studie slaap ik in het algemeen slechter (minder) dan voorheen, maar er doen zich ook een aantal andere problemen voor. Ik kan vaak als ik wil slapen niet stoppen met denken. Dit hoeft niet perse piekeren te zijn, maar als ik veel heb geleerd dan kan mijn hoofd zich als het ware niet op ‘stil’ zetten.

Daarnaast heb ik de afgelopen maand iedere week wel een nacht gehad waarin ik niet (maar dan ook echt helemáál niet) heb geslapen; dit omdat ik een soort herhalende gedachten heb over onderwerpen die vaak niet bestaan. Dit klinkt vreemd, maar een voorbeeld illustreert het goed: bij mijn studie moet ik een hoop verschillende cyclussen in het lichaam leren; als ik dan probeer te slapen, ga ik for some reason een cyclus in mijn hoofd halen die niet bestaat, waarover ik zonder stop na blijf denken. Ik probeer dan te denken aan gedachten waarmee ik vroeger in slaap probeerde te vallen, maar ik kan simpelweg geen ruimte maken voor dergelijke verzachtende gedachten.
Dit is niet de eerste keer dat een dergelijke problematiek zich voordoet; vroeger speelde ik veel The Sims en een tijdje terug keek ik veel Grey’s Anatomy. Als ik destijds dan probeerde te slapen, kon ik niet stoppen met denken aan The Sims en Grey’s Anatomy. Ik zou het enigszins wel dromen kunnen noemen, maar het grote verschil is dat ik niet daadwerkelijk slaap. Ik kan op ieder moment mijn ogen openen en het lijkt dan ook alsof ik ‘dromen’ die ik in het onderbewuste hoor te ervaren, bewust ervaar.

Ik merk eigenlijk dat het heel veel invloed heeft op mijn functioneren: naast de (extreme) vermoeidheid, verminderde concentratie en prikkelbaarheid, merk ik ook dat ik het ga uitstellen om te slapen. Het voelt best benauwend om nergens anders aan te kunnen denken op zo’n moment en 7/8 uur lang alleen met die gedachten aan het bed geklusterd te zijn. Door deze ‘angst’ kom ik eigenlijk als het ware in een soort neerwaartse spiraal terecht. Daarnaast ben ik als ik wakker lig door deze gedachten zéér geïrriteerd, chagrijnig, prikkelbaar en kwetsbaar, waar mijn vriend de gevolgen van mag ervaren.

ALLE tips om deze problematiek te verminderen zijn welkom! Ik weet niet of ik hiermee naar mijn huisarts (of een psycholoog) moet gaan, of dat er dingen zijn die ik zelf (al) kan veranderen. Ik heb er inmiddels aardig wat slapeloze nachten op zitten en het begint inmiddels redelijk zijn tol te eisen.

* Ik wil het eerst hier proberen, omdat ik zeker weet dat mijn huisarts het zal ‘bestempelen’ als stress door mijn studie. Echter heb ik deze problemen al eerder ervaren en was ik voorheen nooit per definitie heel erg gestrest.

Reageren