Al jarenlang verandert mijn zicht heel soms naar heel ver, alsof je door een omgekeerde verrekijker kijkt. Dit heb ik voornamelijk wanneer ik niet actief ben, maar me wel aan het concentreren ben. Vaak zit ik dan in een zaal/voorstelling/aula.
Het is geen tunnenzicht want ik zie alles wel scherp.
Op dat moment is het vaak wel storend.

Huisarts bleek het niet te kennen. Nog mensen die hier ervaring mee hebben, of zouden kunnen weten wat het is?

Ik heb dit vroeger als kind/puber (jaren 80/90) heel vaak gehad. Daarna nauwelijks meer. Maar nu ik post-covid klachten heb, merk ik dat heel heel soms toch weer opkomt.
Ik had destijds het idee dat het met vermoeidheid te maken had. Wat irt post-covid ook goed zou kunnen.
Ik heb ee destijds wel eens over gesproken met de huisarts. Maar die had geen idee. Ik heb er ook nooit iets over kunnen vinden totdat ik dit berichtje zag….
Grtn Peter

Reageren

Ik heb dit meegemaakt toen ik een tiener was. Mijn omgeving verwijderde zich van mij. Alles werd kleiner en kleiner. Inderdaad zoals je in een omgekeerde verrekijker keek. Ik was er bang voor. Had een gevoel alsof ik de wereld ging verlaten. Ik probeerde uit alle macht terug te komen. Het gebeurde vaak als ik zelf met mensen aan het praten was. Of mensen iets aan mij gemerkt hebben weer ik niet. Ik had ook last van absences in die tijd. Misschien had dat er iets mee te maken. Het is vanzelf over gegaan. Ik ben nu 81 en heb er na mijn puberteit nooit meer last van gehad.

Reageren