- 7 reactiesReageren
Ik merkte ook dat ik weinig ervaringen kon vinden over het traanoog gebeuren dus bij deze mijn verhaal.
Hoe het begon:
In Januari 2024 kreeg ik een ontsteking aan mijn linkeroog. Dit bleek na een dag of 10! een herpes ontsteking te zijn. (Herpes ontsteking als in koortslip in je oog.) Hiervan is bekend dat het je traanbuis flink kan aantasten en door littekenweefsel verstopt kan raken. Na flink wat zalfjes en druppels ging de ontsteking weg. Helaas hield ik hier wel een traanoog aan over. Nadat ik dit had aangegeven moest ik 6-8 weken wachten voor een nieuwe afspraak omdat het zogenaamd nog beter kon worden. Precies na die weken kreeg ik de ontsteking opnieuw, deze kon nu natuurlijk een stuk sneller verholpen worden. Maar ik moest toen weer opnieuw 6-8 weken wachten voordat ik contact mocht opnemen voor het tranen. Dit was in het Elkerliek in Helmond. Verder hele aardige en kundige artsen, maar ik merkte dat ze hier toch wat minder ervaring mee hadden vraag me af als ze sneller iets gedaan hadden voor het tranen of het dan beter was geweest.Daarna hebben ze de traanbuis proberen door te prikken en een aneltest gedaan. Ik voelde geen verschil maar de arts zei dat het gelukt was. Het tranen bleef. Daarna hebben ze dit nog een keer opnieuw geprobeerd en ook een knipje in mijn traanpuntje gemaakt om het gat groter te maken. Hierna leek het ietsje beter maar niet voor lang.
Naar Het Oogziekenhuis
Echter bleek snel de verstopping zo hardnekkig te zijn en op meerdere plaatsen te zitten (bij oog en in neus) dat de arts me doorverwees naar Het Oogziekenhuis in Rotterdam. In februari 2025 kon ik hier terecht voor de eerste afspraak. Hier hebben ze nogmaals geprobeerd door te prikken maar het was al snel duidelijk dat het zonder goede verdoving niet ging lukken. Een aantal weken later met verdovingspuit is dit nogmaals geprobeerd maar ook tevergeefs de arts kwam er echt niet doorheen. Er is toen besloten om de monokastent van binnenuit te plaatsen onder narcose en deze 3 maanden te laten zitten. Het kon zijn dat de tranen al direct zouden stoppen maar kon ook door blijven gaan. Deze is in mei geplaatst. Ik had zelf weinig last van de stent behalve dat het af en toe voelt alsof er een zandkorrel in je oog zit. Helaas na het eruit halen merkte ik bij de arts al dat er geen verschil was. Het eruit halen stelt trouwens echt niks voor, ze trekken het er heel gemakkelijk uit. De kans was ook klein dat het ging lukken maar dit wilde de arts wel eerst proberen voor de laatste optie; Het Buisje van Jones.Buisje van Jones:
Weer 2 maanden later in september werd ik gebeld door de arts hoe het ging. Toen zijn de voor en nadelen van het Buisje van Jones besproken en heb ik er voor gekozen om me op de wachtlijst te laten zetten. Vooral duidelijk was als het niet hoeft of je er weinig last van hebt niet doen, maar als het goed zit dan ben je er wel echt van af. Risico’s zoals ik begrijp is vooral dat het buisje kan gaan verschuiven en je dus meerdere keren (misschien in korte tijd) deze operatie moet ondergaan. Ik ben 31 en de rest van m’n leven dat traanoog zag ik echt niet zitten. Ik was wel heel bang dat je het buisje zou zien zitten dus dat bracht me wel aan het twijfelen. Ik miste echt foto’s van het eindresultaat. Ik heb me vastgehouden aan een goed uitziende foto die ik op google kon vinden dus zo toch de knoop doorgehakt.Op 27 januari 2026, precies 2 jaar na de ontsteking begon, is het Buisje van Jones geplaatst. De oogarts doet dit samen met de KNO arts van het Erasmus ziekenhuis, een aantal weken voor je operatie moet je hier ook even langs om te kijken of er genoeg plek is in je neus. De operatie duurt ongeveer 30 tot 40 minuten en is onder gehele narcose. De mensen in het Oogziekenhuis hebben me heel goed begeleid. Ik werd vrolijk wakker zonder pijn. Toen ik eenmaal in de spiegel keek was ik blij verrast. Het oog is een klein beetje blauw rondom, maar ik zie het buisje amper zitten! Ook heb ik geen tranen meer dus ik ben tot nu toe dik tevreden. Nu 2 weken rustig aan doen, niet tillen, bukken, sporten etc. Over 4 weken is er nog een controle. Ik hoop dat ik heel lang mag genieten van dit buisje en er geen verdere complicaties gaan optreden. Ik zal over een tijdje een update plaatsen. Foto is van de dag van de operatie.
Hopelijk heeft iemand hier wat aan, als er vragen zijn hoor ik het wel!
