Goeiedag

Mijn naam is Nele, ik ben 34 jaar en ik woon in West-Vlaanderen, België. Ik zocht op het internet naar informatie over aambeien en, meer bepaald, naar mensen die er ervaring mee hebben. Ik was (niet echt) verbaasd toen ik merkte dat hier in Vlaanderen haast niemand over praat. Er is een forum als dit (artsen-vlaanderen.be) maar daar staat echt nog geen enkele post op. Dus ik zocht het bij onze noorderburen ☺
Ik heb hier namelijk wel ervaring mee en zou mijn verhaal graag delen. Al is het maar om anderen te helpen die met vragen zitten. Misschien zijn er mensen die ondertussen al meer weten dan ik en ook hun ervaring willen delen? Hoe dan ook, dit is mijn verhaal (tot nu toe):

Mijn oudste is geboren ondertussen meer dan 14 jaar geleden. Ze was een grote meid van 4,2 kilo en ik heb een uur moeten persen.. Vandaar de aambeien. Ik had er zo af en toe eens last van, maar nooit overdreven pijnlijk. Nu en dan kon ik eens een paar dagen ongemakkelijk lopen, maar dat ging dan wel over. Het vervelendste was het proper maken na ontlasting. Dat moest echt telkens heel secuur. Heel uitvoerig. Ik was er wel vrij gewend aan geraakt.
Mijn goed voornemen dit jaar was om beter voor mezelf te gaan zorgen. Ik ben ineens gestopt met roken (ondertussen al 6 maanden dus ☺), ik ben bij de tandarts geweest om een aantal tanden wat aandacht te geven (heb een vreselijke schrik van de tandarts..) en ik heb dus naar die aambeien laten kijken. De specialist zei meteen dat hij ze zou weghalen. Wegsnijden dus. Hij heeft er geen moment aan getwijfeld.
Maandag was het zover. Ik voelde me wat onnozel want ik had er zoals gezegd niet echt last van maar goed.. Ik ging er nu wel mee door. Ik moest om 6u45 in het dagziekenhuis zijn. Tegen 7u30 ging ik onder volledige narcose en iets voor 9u werd ik terug wakker. Ik voelde me wel lekker. De dokter kwam langs rond 11u30 en zei dat het nog lokaal verdoofd was. ‘Neem op tijd en stond een pijnstiller, want je zal het nog gaan voelen. Niet te lang op het toilet zitten, heel veel vezels eten.’ Hij gaf me een briefje voor het werk (drie weken!!) en vertrok weer. Ik kocht een broodje in de cafetaria, heb het nog op mijn gemak opgegeten en ben toen met de bus naar huis gegaan. (Mijn man moest werken tot 17u en ik had geen zin om te wachten) Rond 16u begon de verdoving uit te werken..
Man man man, wat een pijn! Tot overmaat van ramp moest ik rond 18u naar het groot toilet. Ik heb op het toilet heel de buurt bij elkaar geschreeuwd denk ik. Zo’n afgrijselijk veel pijn, onvoorstelbaar!! Ik viel bijna flauw van de pijn. Moest na de ontlasting een halfuur neerliggen om te bekomen.
Dinsdagochtend hetzelfde ritueel. De ‘Death of 1000 cuts’. En weer zoveel tijd nodig om te bekomen. De rest van de dag ging het redelijk. Ik kon nergens zitten en liggen ging enkel op mijn zij maar het was nog net draagbaar. Tegen woensdagvoormiddag had ik het gehad. Ik stuurde een mail naar het secretariaat van de dokter en vroeg hoe het nu kan genezen als er constant stoelgang langs de wonde gaat?! Ze zei dat ik donderdag eens moest terugkomen. Bij de constatie zei hij dat hij niets zag wat hem zorgen baarde. Die pijn is normaal. En de genezing kan 6 tot 8 weken duren. Hij heeft me een voorschrift gegeven voor Daflon (2×2 per dag), Voltaren (2×1 per dag) en iets om mijn maag te beschermen ? Ook nog een zalf om lokaal te verdoven. Jah, die pillen doen wonderen. Ik kan terug normaal rondwandelen, ik kan zitten op de zetel (op een stoel nog niet geprobeerd). De ontlasting blijft een beetje doodgaan maar dat is omdat ik ’s morgens ga voor ik de pillen heb genomen. Ik heb dus nog steeds een kwartier nodig om te bekomen.
Ik heb op mijn werk (bureaujob, hele dag zitten) gezegd dat ik een week zou afwezig zijn. Die dokter heeft me 3 weken voorgeschreven, ik weet niet goed wat ik ga doen maandag. Ik heb nog anderhalve dag om te zien hoe het zitten op een stoel lukt.
Ik heb mij al een aantal keer deze week afgevraagd: Waarom heb ik dit toch in vredesnaam laten doen?! Maar dan herinnert mijn man me eraan dat ik er binnen 2 maanden vanaf zal zijn en dat ik het me niet ga beklagen. Voorlopig zou ik het niet aan iemand aanraden die niet echt last heeft van de aambeien, maar dat kan nog veranderen naarmate de pijn meer wegtrekt zonder al die pijnstillers.
Ik ga af en toe nog eens terugkomen om over mijn herstel te vertellen, voor wie geïnteresseerd zou zijn. Anderen die hun verhaal willen doen, altijd welkom. ?
Groetjes
Nele

Vorige week maandag heb ik een uitwendige aambei weg laten snijden, onder plaatselijke verdoving. Er is weefsel weggehaald zo groot als een vingertop of middelgrote druif.

de verdovingsspuit was venijnig, de ingreep stelde niets voor (half uurtje). De wond is gehecht.

Omdat ik direct veel zwelling kreeg hebben ze gekoeld met ijs, dát was ontzettend oncomfortabel. Ik heb 2 dagen rust genomen, veel vezels gegeten, water gedronken en zakjes  gebruikt om de ontlasting smeuïg te houden.

de eerste 2 dagen elke 2 uur paracetamol, geen Diclofenac, daar kan ik niet tegen.

Heb minimaal 3x per dag en na elk toiletbezoek gedoucht.

 

ik heb geen pijn gehad (ben nu een week verder). De zwelling is nog steeds enorm (ondanks dat ik zelf ook gekoeld heb met ijspegels, gemaakt van de vingers van een latex handschoen).

 

hopelijk gaat de zwelling snel weg en blijkt bij de nacontrole dat het resultaat goed is.

Reageren

Makkelijkste manier om van bloeding en inwendige aambeien van af te komen is, weinig eten, om de 2uur kleine porties.. water, af en toe natuurlijke stoelgang thee drinken,

Reageren