2017 zaterdag 4february kreeg ik dus de schrik van me leven k was lekker ff aan t wandelen met een sigaretje gewoon als altijd tja k wist al dat ik moest gaan stoppen met rooken heb al 10jaar copd omdat k begon te roken was ik net 8jaar oud ben nu 34 dus oke ik wandelen en ineens die gruwlijke steekende pijn in mn linker borst en mn oksel naar mn arm en achterop bij mn schouderblad ook zeer pijnlijk stekend dacht eerst t s mn hart toen dacht k mischien spiertje verekt ff zitten en ff op mn ademhaling letten nou t zakte weer wat af dus dacht kan nu wel veder loopen liep aan de overkant van t water aan de andere kant daarvan kijk je op t spaarnegasthuis erg ironiche was ik deed nog geen 10stappen veder en weer dezelfde pijn maar dan nog verl heftiger ik kon wel uitademen maar amper inademen en alles wat k ook deed de pijn werd erger toen heb k t zieken huis gebeld die zijn toen gekomen met een auto ambu en brachten me snel naar de overkant nr spoedeisendehulp daar werd direkt bloedfeprikt maar dat lukte net aan mn aders klemde dicht toen met spoed thorax foto gemaakt diagnose spontaane voledige klaplong werd een uur laater een drain 1vuist vanaf mn oxel gerekend erin gezet gelukkig met verdoving en goede pijnstiling voelde ik daar niks van opdat moment wat een pijn zeg niet te stuiten gisteren mocht me drain dr uit vandaag nog controle foto gehad was goed mr oke mag met ontslag en ik hoef me geen zorgen te maaken over t knisperende gevoel bij me linker ribekant dat is wat lucht dat onder de huid is gaan zitten zeggen ze. Maar t s zeer naar gevoel drukkend gevoel is dit herkebaar voor jullie ? Dit is voor mij de eerste keer sat ik een spontaaneklaplong heb gegad t is nu 5daagen geleden en ben doodsbang dat ie zo weer kan inklapen durf niet te hoesten rooken durf ik al hellemaal niet meer merk dat ik er wel angstigrer door gewoorden ben want wees eerlijk na zo een gebeurtenis veranderd je helle leven in 1klap letterlijk en figuurlijk t acepteeren is moerlijk het bevatten is nog onbegrijpenlijk voor mij en zit met een weer war van emoties en vraagen en wat wel doen en wat niet doen t is een onzekere tijd wie geefd mij raad of steun groetjes. Pechvogel

Kijk hier voor meer info en lotgenoten

http://www.dokter.nl/forum/longen/50193-klaplong-ervaringen-uitwisselen-met-lotgenoten/

Reageren

Hoi,

4 jaar geleden heb ik de eerste klaplong gehad. Ik was toen 16.

Ik kreeg opeens hevige pijn op mijn rug en borst bij het inademen. Bewegen deed ook zeer. Zijn toen naar de huisarts gegaan en die heeft mij toen doorgestuurd naar de eerste hulp. Hij dacht dat ik een long embolie had. In het ziekenhuis hebben ze toen een foto gemaakt en bleek al snel dat ik een klaplong had. Ze hebben mij toen gelijk geopereerd (VATS). Na 2 weken mocht ik naar huis. Had toen nog wel veel bewegingspijn en de angst natuurlijk. De longarts vertelde mij dat ik 1% kans had om het nog een keer te krijgen bij dezelfde long.

2,5 jaar later kreeg ik weer dezelfde pijn maar dat wat minder heftig. Ik wist eigenlijk al hoe ver het was maar omdat het oudjaarsdag was, geen zin om te gaan. In de avond toch gegaan op advies van mijn ouders. In de wachtkamer werd de pijn al wat minder dus ik dacht “het valt wel mee”. Maar helaas, weer een klaplong en aan dezelfde kant. Nu kreeg ik eerst een drain om te kijken of die vanzelf zou aanleggen. Na 1 dag toch geopereerd. Dit was een heftige operatie en ze hadden een stuk “zwak” long weggehaald. Ik werd wakker op de IC. Hier schrok ik wel van wat van te voren was mij dit niet verteld. Ook ik had een avond een raar knispend geluid uit mijn longen. Voelde ook heel naar. Bij mij was het gevoel alsof de longblaasjes klapten. Voor de zekerheid een foto gemaakt maar was niks te zien. Nu heb ik er geen last meer van.  2 weken een drain gehad te hebben mocht deze eruit. Helaas was de long nog niet helemaal goed ontplooit  dus kreeg ik in mijn borst een kleine drain. Na een paar dagen mocht ik naar huis.

Nu heb ik regelmatig flinke steken op mijn borst en denk af en toe ojee” maar dit is meestal in de avond en de volgende dag is het weer weg. Nu ben ik 21 en hoop het nooit meer te krijgen. Bij mij is wel het geval dat ik het syndroom van Marfan heb waarbij het vaak voorkomt. Een symptoom van het syndroom.

Ik hoop dat je hier iets aan hebt.

Reageren