[i][/i]Hallo, ik wil mijn verhaal graag hier plaatsen omdat ik niet echt meer weet wat ik het beste kan doen.

5 jaar geleden heb ik een vriendin van mij geholpen om een kindje te krijgen. Ze kon zelf niet op de natuurlijke manier zwanger worden. Na vele onderzoeken en psychische gesprekken heb ik toen een aantal eicellen van mij over laten plaatsen in haar. Ze is toen vrij snel zwanger geraakt! De gehele zwangerschap heeft ze hormonen van mij gebruik omdat ze die niet voldoende aanmaakte.

Er is destijds vast gelegd dat mijn vriendin en haar man het kindje op zouden voeden en ik me op de achtergrond zou houden maar indien het nodig zou zijn, ik wel in zou springen. (heeft er ook mee te maken dat ik erg close met hun ben-was). En er staat ook in dat wanneer hun iets overkomt, het kindje naar mij zou gaan!

De laatste paar maanden heb ik ruzie met mijn ‘vriendin’. met haar man heb ik nog wel een goed contact!
Nu is het probleem onstaan dat mijn ‘vriendin’ haar zoontje steeds meer op mij vind gaan lijken, zowel uiterlijk als innerlijk. Dit staat haar niet erg aan.
Ook heeft ze nog een zoontje die op dezelfde manier is verwekt door een andere vrouw. Dit zoontje is haar lieveling en kan niks verkeerd doen terwijl de oudste alles verkeerd doet in haar ogen.

Ze wil nu graag dat ik de oudste en mijn biologische zoon in huis neem zodat zij er geen omkijken meer naar heeft. Dit is een erg ingrijpende kwestie. Mijn vriend en ik zijn het er over eens dat we hem niet zullen weigeren en ook zijn biologische vader ziet zijn zoontje het liefst naar mij komen. Wij staan er dus wel open voor maar het is wel erg wennen e.d. en er zullen nog veel zaken besproken moeten worden. Mijn biologische zoontje ziet me vanaf begin af aan als ’tante’ waar hij erg vaak met veel plezier over de vloer komt, nu het niet zo lekker gaat tussen hem en mijn ‘vriendin’ heeft hij zelf al een aantal keer gevraagd of hij niet bij tante mag komen wonen.

Het is natuurlijk niet niks, hij denkt dat ik z’n tante ben en blijk zijn biologische moeder te zijn, mijn familie ed heeft verder ook nauwelijks tot geen contact met hem en er zullen allerlei verhalen de wereld in geholpen worden waar we niet op zitten te wachten!

HELP mij aub!!
Hoe moet het nu verder, in hoe verre ben ik verantwoordelijk voor hem en wat zouden jullie doen in deze situatie?
Bedankt alvast voor het lezen en de reacties!

Groetjes!

Ik heb je verhaal gelezen. Je vertelt niets over jouw standpunt en jouw wensen t.o.v. de ouders en het kind. Wat jij zelf en wat vind jij zelf gepast?

Reageren

Hoi Anne,
Bedankt voor je reactie.
Ik ben vanaf het begin af aan veel in contact geweest met hem maar zag hem altijd als een gewoon ‘neefje’…
De laatste tijd merk ik wel dat ik vaker nadenk over hem en hoe hij het bij ons zou hebben.
Dit komt ook omdat hij en zijn moeder dus uit elkaar aan het goeien zijn.
Ik wil dan graag mijn verantwoordelijkheid nemen tegenover hem!

Groetjes

Reageren

Ik denk dat je vooraleerst verantwoordelijkheid dient te nemen tegenover jezelf. je hebt destijds een standpunt ingenomen en als je daar op terug wilt komen of als je dat wilt wijzigen, dan is dat begrijpelijk maar dat zul je altijd eerst met de verantwoordelijke ouder moeten overleggen of bespreken. Pas als je weet wat je wilt en weet wat je zou kunnen doen, pas dan vind ik dat je het kind anders zou kunnen gaan benaderen. Hiermee vermijd je de verwarring die het bij het kind kan ontstaan als gevolg van jouw inconsistente en misschien wel tegenstrijdige gedragingen. Het kind komt op de eerste plaats, dat vind je zelf ook, vermijd dus het belasten van het kind met jouw onzekerheden. Lastig, maar noodzakelijk in mijn ogen.

Reageren