Beste mensen,

Ik ben een vrouw van 28 jaar met twee kinderen.
Zo’n 4 jaar terug kreeg ik plots ontzettende pijn in mijn nek en uitval van mijn rechterarm (tintelende vingers en arm, krachtsverlies, doof gevoel). Ik ben naar de huisarts gegaan en doorgestuurd naar de neuroloog. Die na mijn verzekering dat het vanuit mijn nek kwam, me toch wegstuurde met een polsspalk (carpaaltunnelsyndroom zei hij). Na een week steeds meer pijn in de nek te krijgen en ook nog eens etra pijn van de spalk ben ik weer naar de neuroloog gegaan “het is mijn nek niet mijn pols”. Oké, ik krijg een nekkraag mee naar huis, die ik een aantal maanden moet dragen. De pijn in mijn nek verminderd en de arm kan ik ook weer gebruiken. De pijn en tintelingen in mijn vingers blijven, de pijn in mijn pols en onderarm (die spier op de bovenkant die je gebruikt om duim en wijsvinger te bewegen) ook. Na een aantal fysiotherapie behandelingen werd de pijn in mijn nek weer erger en besluiten we het te laten (ook vanwege vergoeding van de verzekering). Toen werd ik zwanger van mijn tweede dochter en verdween de meeste pijn, de kracht had ik nog steeds niet (tilde ik vroeger met gemak 25 kilo, toen al moeite met 5). Na de geboorte van mijn dochtertje begonnen de tintelingen weer terug te komen, nu ook in mijn linkerhand!
Ik ben na de geboorte van mijn tweede dochter depressief geworden, waarvoor ik naar de huisarts ben gegaan, met de opmerking dat mijn fysieke klachten ook zijn uitgebreid, of we daar ook nog eens naar kunnen kijken. Een paar bloedtestjes gedaan, niks aan de hand op een licht verhoogd aantal witte bloedcellen na. Ik ben verder gestuurd naar de psycholoog met de opmerking dat mijn fysieke klachten wel “tussen de oren” zouden zitten, aangezien mijn jeugd er voor heeft gezorgd dat ik een hoog stressniveau heb. Daar ben ik heen gegaan, emdr gehad en mijn stressniveau verlaagd (waar ik erg blij mee ben) mijn depressie was over. Zij heeft de diagnose somatoforme stoornis gesteld. (een psychische aandoening waarbij een persoon lichamelijke klachten heeft waarvoor geen somatische oorzaak (lichamelijke ziekte) gevonden is. De patiënt ervaart reële lichamelijke klachten, die niet ingebeeld zijn. De klachten zijn niet bewust of doelbewust nagebootst. Soms is de relatie met psychische oorzaken te leggen, maar niet altijd.) kortgezegd, het zit tussen de oren. Ik ben daar mee akkoord gegaan (ik was nog niet helemaal assertief en kreeg niet veel tijd en uitleg over het waarom). Toch ben ik gaan nadenken; Hoe kan zij die diagnose stellen?! Zij is immers geen arts, daarnaast heb ik zo weinig lichamelijk onderzoek gehad dat die diagnose uberhaubt nog niet te stellen is. Daarnaast vind ik het voor de huisarts wel een erg makkelijke manier van afschuiven ipv “ik weet het niet” te zeggen.
Dat terzijde. Ik ben nu mentaal sterk, vrij weinig stress, op het feit na dat ik nog steeds niet weet wat mijn klachten veroorzaakt. Ik heb in de tussentijd ook klachten in mijn benen ontwikkeld, ik heb het gevoel van een te strakke sok in mijn kuiten, pijn op de scheenbeen en soms plotseling blokkerende bovenbeenspieren. Ik wil aan de slag voor een diagnose, mocht ik niet die diagnose hebben van de psycholoog (ik heb haar een mail gestuurd met de vraag om die in te trekken, daarnaast een afspraak met de huisarts gemaakt om te praten over de te vroege conclusies die hij getrokken heeft).
Om een lang verhaal kort te maken; ik heb een aantal klachten die ik zo op een rij gaan zetten, ik wil graag weten wat het is, misschien kan ik ideeën meenemen naar de huisarts (die ik sowieso nog even vraag voor een verwijzing neuroloog). Ik heb het gevoel vast te lopen, niet serieus genomen te worden terwijl er wel degelijk lichamelijke klachten zijn geweest en bijna geen medische onderzoeken (een mri heb ik nooit gehad).
– pijn en tintelingen vingers
– verkramping bij inspanning hand/ vingers
– plotseling loslaten/ vreemde bewegingen hand
– pijn polsen, onderarmen
– pijn onderbenen (strakke, hoge, sokken gevoel)
– (soms) blokkerende spier bovenbeen (simpel gezegd; hij doet het dan niet meer waardoor ik door mijn benen zak)
– trillingen (tremoren of stuiptrekkingen? weet ik niet..)
– vermoeidheid
– regelmatig ontstoken spieren (6 x in een jaar)
– acne op de rug (eerder nooit gehad, op een puistje hier en daar na)

Doe eens onderstaande test al is het maar om dit uit te kunnen sluiten…
http://www.dokter.nl/index.php?option=com_hyperventilatietest

Reageren

uitslag 44… Indien de score hoger is dan 42, zijn er aanwijzingen voor hyperventilatie.

Er zijn ook veel dingen die gewoon komen als je moeder bent van twee jonge kinderen en rondloopt met chronische pijn. Transpiratie heb ik vaak ingevuld, maar ik ben nu eenmaal een zweter, altijd al geweest.
Ik weet ook wel dat stress pijn erger maakt en dat doet het bij mij natuurlijk ook. Ik denk alleen dat iedereen dit zo ervaren zal (de nadruk leggen op, maakt het erger). Ik heb intussen geleerd te accepteren dat het niet te verhelpen zou zijn, ik heb geleerd te genieten, te ontspannen en de pijn staat niet meer op de voorgrond. Ik zou alleen graag willen weten wat het veroorzaakt. en door een diagnose ook de zorg kunnen krijgen die ik nodig heb.

Ik wil best in die diagnose mee gaan, mits er genoeg lichamelijk onderzoek is gedaan om genoeg uit te sluiten. Is twee bezoekjes neuroloog en een paar bloedonderzoeken voldoende? Ik denk zelf van niet…

Reageren

ps. De behandeling van de psycholoog (emdr en cognitieve gedragstherapie) heeft mijn pijn niet minder gemaakt, daarnaast zijn die benen er bij gekomen, wel de ervaring met de pijn (ik leef er makkelijker mee). Minder stress zou ook moeten resulteren in minder klachten als het een psychische oorzaak heeft…?

Reageren

Toch zou CHV een oorzaak kunnen zijn. Je loopt daar dan dus al jaren mee.
Kijk hier eens welke klachten er kunnen optreden en vergelijk dat eens met je eigen klachten:
http://www.chronischehyperventilatie.nl/index.php?page=symptomen

Reageren

en welke lichamelijke oorzaken kan het hebben?

Begrijp me niet verkeerd, ik zal er zeker niet vreemd tegenoverstaan dat het een psychische oorzaak heeft of een uitwerking van een leven lang stress oid is. Maar daarnaast ben ik een vrij nuchter persoon… Ik kreeg de eerste lichamelijke klachten acuut in een hele rustige periode (mijn oudste was anderhalf)

Veel dingen zijn inderdaad of het één of het ander, de vermoeidheid,.. is dit normaal of niet? Ik ben tenslotte moeder van jonge kinderen, slaap niet altijd even goed en mijn man maakt lange dagen.

Ik vraag me af hoe het komt dat men mij gelijk in een psychologisch hoekje wil stoppen terwijl ik eigenlijk alleen een depressie kreeg na de geboorte van mijn tweede dochter (wat iedere vrouw kan overkomen). En natuurlijk ben ik de gemakkelijkste niet, maar zodra ik het over enig psychisch ongemak heb heeft plots alles een psychische oorzaak zonder ook maar naar het fysieke te kijken? Ik vind dat wel wat gek, zou het niet andersom moeten zijn?

Reageren

Dat komt omdat er wat dingen aan vooraf zijn gegaan die dus psychisch waren. Als daar iets mis gaat met ademhaling, kan die depressie dan wel over zijn, maar niet perse de chronische hyperventilatie. Dat is dan een gevolg van de psychische klachten.
Het is ook nog maar de vraag of er niet al een postnatale depressie in aanleg was na de geboorte van je eerste kind zonder dat die eigenlijk is opgemerkt. Dit komt vaker voor dan je denkt.

Maar je hebt gelijk, lichamelijk oorzaken moeten eerst worden uitgesloten. Het gaat er ook niet om , om je in een “psychisch” hokje te plaatsen. Maar de onverklaarbare klachten waar toch al onderzoek naar gedaan is, de postnatale depressie en ook de uitslag van de test, wijzen dan toch in de richting van CHV.

Als er een lichamelijk oorzaak zou zijn, moet dat worden gezocht in de vorm van een nekhernia of een zenuwaandoening. Maar de neuroloog zou daar een goed inschatting van moeten kunnen maken door lichamelijk onderzoek.
Daarnaast zou er eventueel een EMG gemaakt kunnen worden om te kijken of de geleiding van je zenuwen nog goed zijn en een scan van je nekwervels. Maar dan moet er naast de klachten doe je hebt ook een aanwijzing in die richting zijn

Reageren

De neuroloog heeft mij destijds de diagnose acute nekhernia gegeven met de nekkraag. omdat het acuut was zou het daarmee over moeten zijn, als het zou blijven moest ik een mri. Vanwege de zwangerschap en de perikelen erna heb ik dat nooit gedaan. Ik ben ook verhuisd waardoor ik een andere huisarts heb dan die mij destijds heeft doorgestuurd naar de neuroloog.

Laten we wel stellen dat mijn (postnatale) depressie is gekomen terwijl ik al ongeveer 2 jaar klachten had. Nee, bij mijn oudste had ik dit niet, dit zou ik (achteraf) wel herkend hebben. Natuurlijk is de geboorte van een kind niet niks en is het allemaal even wennen, vooral als ze huilerig zijn (de eerste) ik was wel moe en ik at bijna niet, maar een depressie nee. Ik heb bij mijn oudste nooit die neerslachtigheid en het gevoel van afgunst voor mijn kind gehad, bij de tweede wel.

Ik had mijn vraag in eerste instantie hier op gezet aangezien ik bij googel altijd op de “enge” ziektes terecht kom. Maar een nekhernia en last van benen…. lijkt me niet logisch? Mijn nek heb ik overigens nooit meer last van op omhoog kijken na.

Ik heb sowieso deze week weer een afspraak met de huisarts omdat ik hier over wil praten (vanwege de voorbarige conclusie) ik wil graag van hem zelf horen waarom hij zo snel tot dit oordeel kwam en wat hij dan wel heeft uitgesloten en waarom, hoe we nu verder gaan. één depressie betekend nog niet dat iemand geestelijk ziek is en een slechte jeugd hebben veel mensen gehad. Ook zulke mensen kunnen lichamelijke aandoeningen krijgen toch? En veel dingen zullen zich juist sneller uiten in een periode van stress… iemand met een gebroken been heeft ook meer pijn als hij gestrest is, dan doe je dan been toch ook in het gips ipv dat je zegt “het zit tussen je oren”. omdat een aandoening dan niet zichtbaar is en ik een jonge vrouw ben zegt nog niet dat ik onaantastbaar ben en nooit “echt” ziek zou kunnen worden… Het zou wel mooi zijn natuurlijk haha

Daarnaast doe ik veel aan ademhaling, mediteer ik, ben ik niet te zwaar (bmi 22) en beweeg ik veel.

Reageren

Er zijn in ieder geval nog onderzoeken die gedaan zouden kunnen worden zoals ik al aangaf. Overleg dat in ieder geval met de huisarts.

Reageren

beste anoniem,

hoe gaat het nu ? Ik vraag me dat af, omdat ik ook al 2 jaar lang met pijn in me benen loop. Brandende voetzolen , krampen , fasculaties , het gevoel als of je benen opgeblazen worden , lymfeklieren zwellen op, ik zie ineens dubbel en noem maar op ..

ik kom ook niet verder en omdat ook ik na mijn dochter’s zwangerschap depressief ben geworden en er hulp voor heb gezocht heb ik een stempel staan.

Als ik het geld zou hebben had ik wel richting België of Duitsland gereden , want ik ben bang dat ik voor de rest van me leven ook niet meer serieus genomen zal worden.

Groetjes en hopelijk zit je hier ooit nog op ..

vannety 27 jaar

Reageren