Beste,

Ik wil even iets van mijn hart, vergeef mijn emotionaliteit en openhartigheid hierbij.

Ik ben 28 jaar en alleenstaande moeder. 8 maanden geleden zat ik in de bloei van mijn leven, had ik een leuke opleiding tot verpleegkundige, een geweldige baan in de thuiszorg, een mooie woning, geen schulden en boven alles een prachtige dochter van 4 jaar. Alles waar ik nooit voor had kunnen wensen.

8 maanden geleden werd ik Accuut ziek met binnen 1 seconden stond mijn wereld op zijn kop. Tijdens het autorijden kreeg ik hevige aanvallen van evenwichtsduizeligheid en daar is het nooit meer bij gestopt. Tintelingen, hartkloppingen, fasciculaties, pijn in de spieren, pijn onder de ribben soms bij het ademen, lage bloeddruk etc… , verschillende incomplete en onafgeronde onderzoeken zonder een duidelijke diagnose. Een MRI scan heb ik nog niet gehad I.v.m. Mijn claustrofobie. En een onderzoek bij de KNO arts laat nog op zich wachten vanwege Corona.

In de loop der maanden leek het beter te gaan in de afgelopen 3 maanden vooral. Maar klachten blijven terugkomen. En ik word er moedeloos van. De huisarts roept inmiddels psychisch en te jong voor ernstige aandoeningen, serieus word ik naar mijn mening niet echt genomen. Maar zo zijn er genoeg artikelen van artsen die aangeven dat vooral vrouwen niet altijd serieus worden genomen en achteraf toch een ernstiger aandoening blijken te hebben .

Maar goed ik doe elke dag mijn best rustig te blijven en weer een dag te overleven. Maar op den duur is dat zo vermoeiend. Ik wil niet de hele dag op de bank liggen. Ik wil weer kunnen dansen voor de spiegel omdat het kan of weer leuke dingen doen, verder kunnen gaan met mijn werk en studie, een goede moeder kunnen zijn. Ik wil zo graag weer beter worden. En ik ben overduidelijk ten einde raad . Ik weet niet wat mij overkomt . En elke arts die ik zie heeft een ander oordeel . Zoals een vlies wat prikkels buiten hoort te houden dat niet goed werkt of hyperventilatie of psychische klachten door mijn jonge verleden of evenwichtsorgaan. Maar geen duidelijke onderzoeken en geen duidelijke diagnose. Of te wel de diagnose is er wel hypochonder. Maar dat is het nu net ik denk niet dat ik een ernstige ziekte heb maar ik voel wel letterlijk wat elke dag met mijn lichaam gebeurt en dit hoort niet op mijn leeftijd. Ik wil weer normaal leven energiek en gek zoals ik ben op mijn eigen manier .

Sorry ik moest dit even kwijt . Ik hoop oprecht dat iemand me hier serieus neemt en mij min of meer een beetje kan opbeuren of geruststellen voor nu in ieder geval . Ik wil niet alles voelen wat in mijn lichaam gebeurt elke dag .

Doe om te beginnen eens even de test op:
https://www.dokter.nl/zelftesten/hyperventilatietest/

Zijn er momenten geweest 8 maanden geleden dat je voor jezelf dacht dat het allemaal even te veel werd?

Reageren

Hi John,

Nee juist niet ik was juist heel erg gedreven en heb wel veel overuren op werk gemaakt. Maar ik vond mijn werk zo leuk en was zo blij met mijn opleiding dat ik dat helemaal niet erg of zwaar vond. Het ging echt super goed en tijden mijn ochtend dienst vlak na de eerste cliënt in de ochtend stapte ik in auto begon ik te rijden en toen werd ik plots zo duizelig. Alsof ik begon te zweven en alles voorbij vloog. Ik had geen controle meer over mijn zicht en tijdens de aanvallen daarna begon ik ook bewustzijn te verliezen en hebben de buren de ambulance gebeld . En vanaf dat moment zit ik met al die klachten. Het was vingerknip werk .

Reageren

Ik weet dat veel van mijn klachten kunnen horen bij hyperventilatie. Maar dan nog de intensiteit van mijn klachten het vingerknip werk van het ontstaan van de klachten en de langdurigheid van de klachten in verhouding met hyperventilatie zijn een stuk heftiger . Ook ervaar ik bij mijzelf geen hyperventilatie en gebeurt het ook in rust of als ik slaap word in er wakker mee en het overkomt me gewoon willekeurig overdag.

Reageren

In het begin werd ik zo angstig van de klachten dat ik ook een soort paniekstoornis onbewust had ontwikkeld. Daarvoor heb ik 1 keer bij de psychiater gezeten. En zij heeft mij toen uitgelegd hoe dat kwam. Vanaf dat moment heb ik voor mijzelf zo danig de knop omgezet en mijzelf ervan bewust gemaakt dat paniek de klachten alleen maar 10 keer erger maakt . En nu kan ik de klachten heel goed aan zonder paniek . Maar toch elke keer als weer iets nieuws opzet zakt de moed mij in de schoenen . Het is gewoon zo vermoeiend om dit zo lang vol te houden . Het ergste is dat je niet weet wat er met je gebeurt is het ernstig of niet en wanneer moet ik echt aan de bel trekken . Artsen zien mij tegenwoordig liever niet dan wel . Ik ben in de afgelopen maanden zo vaak naar HAP en de huisarts gegaan .. dat ik in de afgelopen maanden niet eens meer durf contact op te nemen .

Reageren

Ik zou je toch willen vragen om de test eens even te doen.
Heb je misschien overgewicht? Eet je wel regelmatig en voldoende? Niet vegetarisch?

Reageren

Ik weeg 53 met een lengte van 1,64m. Ik eet over de hele dag door kleine beetjes en aan het einde van de dag mijn warme maaltijd. Ik ben niet bewust vegetarisch maar eet ook niet elke dag vlees , en meestal gewoon gehakt of kip .

Reageren

Mijn score is trouwens 57

Reageren

Maar dat is dan toch een zeer duidelijke score die op hyperventilatie wijst. Er zal dus waarschijnlijk ergens een trigger zijn geweest die dat veroorzaakt heeft.
Een andere optie zou een vitaminetekort kunnen zijn. Is er een bloedonderzoek geweest waarbij naar de vitamines is gekeken?
Daarnaast is het wel belangrijk dat je minimaal 3 goede maaltijden per dag hebt. de hele dag door kleine beetjes kunnen voor schommelende bloedsuikerspiegels zorgen. Dat kan ook vervelende klachten geven

Reageren

Oké duidelijk, dankjewel voor je antwoord. Mijn bloed was verder in orde. Alleen een beetje vitamine D tekort.

Reageren

Ik zou in ieder geval eens proberen om toch regelmatig iets meer te gaan eten.

Reageren

Ik zal mijn best doen. Dankjewel voor het advies.

Reageren

Dag Sarah,

Je klachten lijken toch overeen te komen met chronische hyperventilatie. Ik heb gelijklopende klachten gehad als jij. Ook bij mij is het van het ene moment op het andere begonnen. Ik had fasciculaties, was duizelig, zag wazig, mijn oor zat dicht en nog tientallen andere symptomen. Ook ik kreeg de diagnose CHV te horen. Om andere ziektes  uit te sluiten heb ik een heel traject aan onderzoeken doorlopen maar men vond niets. Ik geloofde in eerste instantie ook niet dat het CHV kon zijn omdat ik ook vond dat ik niet echt stress en angst had. Na veel afzien en verschillende zaken te hebben uitgeprobeerd heb ik toch de stap naar een psycholoog gezet en uit die gesprekken kwam dat ik toch heel wat onderhuidse stress had. Misschien is dat bij jou ook het geval. Misschien onverwerkte zaken uit het verleden? Je zegt dat je alleenstaande moeder bent en het druk hebt met je werk. Ook dit kan onbewust stress veroorzaken. Probeer regelmatiger te eten en niet steeds kleine beetjes. Daardoor moet je maag de hele dag door werken en dat vergt veel energie van je lichaam. Voorzie voldoende ontspanning, probeer je hoofd leeg te maken.

Na twee jaar ellende is er bij mij eindelijk licht aan het einde van de tunnel en voel ik me stilaan beter.

Het is sowieso goed dat je je laat onderzoeken om andere zaken uit te sluiten. Ik weet niet waar je woont maar ivm claustrofobie, er is in Sluis een open MRI. Daar moet je niet in een buis.  Even googelen op open MRI Sluis.

Reageren