hee!

 

Ik heb nu een keer atrium fibrileren gehad, ben al een tijdje super bang dat ik het vaker ga krijgen! Lezen dat een ablatie helpt is fijn zodat ik weet dat dat altijd nog kan! Hoe oud zijn jullie en waar hadden jullie vooral last van ?

 

 

Groetjes een ongeruste jongen 🙁

Fijn om te lezen. Ik krijg donderdag een ablatie. Vind het wel spannend.

Reageren

Half januari heb ik een ablatie gehad in het AMC. Ik had tijdens de ingreep veel pijn. Blijkbaar heb ik een gevoelige lies, want de prikken ter verdoving waren erg pijnlijk. Helaas verdoofde de eerste 2 prikken mijn lies niet, zodat iedere beweging van de katheter in mijn lies weer een scherpe pijn gaf. Pas bij de 3e verdovingsprik in mijn lies ( na ongeveer tweeeneenhalf uur, het was bijna klaar ) was mijn lies verdoofd. Die 3e prik hadden ze beter veel eerder kunnen geven. Dat zal ik onthouden voor een eventueel volgende keer.

Het vormen van littekens was af en toe heel pijnlijk. Ik kreeg wel een roesje via een infuus ( niet dat ik iets daarvan merkte), maar af en toe had ik het gevoel van binnen uit geelektrocuteerd te worden. Vanuit mijn hart bouwde de pijn zich steeds meer op, en als het branden lang duurde ging de pijn verder naar beide schouders.

Als de pijn niet meer te houden was, mocht ik stop zeggen………….maar wat is “niet meer te houden” , zolang ik adem is het te houden.

Zijn er mensen met zelfde, of juist geheel andere ervaringen…..wat mag ik verwachten van pijnbestrijding tijdens de ingreep ?

Reageren

Hallo..ik heb je verhaal gelezen weet dat het al een tijdje geleden is maar erg gerust gesteld met je verhaal ben er blij mee ben erg nerveus voor mijn ablatie ik mag dit ondergaan op 13 februari 2019..

 

Reageren

Hallo,

Ik lig op dit moment in het ziekenhuis. Ben 29 jaar. Het begon toen ik 20 was. Ik krijg dinsdag aanstaande (12-02) mijn ablatie. 7 jaar geleden ook een poging gehad. Toen duurde het 3,5uur maar hebben ze uiteindelijk niet kunnen branden. Ik heb het toen gedaan in Eindhoven. De sfeer was toen goed, prikken in de lies vallen echt mee en van de katheter voel je zelf weinig. Ik vond de hik die ik er bij kreeg en mijn verhoogde hartslag vooral vervelend.  al die jaren hebben een combi van medicatie het goed tegen weten te houden, tot sinds de laatste 5 maanden. 3 ambulances en 4 ziekenhuisopname verder. Waar ik nu dinsdag bang voor ben is het branden, omdat ik dit nog niet eerder heb gehad. Zelf heb ik atryale tachycardie. Het stoort bij minimaal 2 plekken in de boezem.

Ik hoop maar dat het werkt, met medicatie kunnen ze me niet meer echt helpen.

Reageren

Hoe is het gegaan, jullie ablaties? Zelf heb ik er 8 februari één ondergaan en ik  vond het toch geen pretje…mocht ook geen roesje omdat de ritmestoornis die ik heb dan niet  meer op te wekken zou zijn. Van mijn lies heb ik geen last, o danks 3 buizen die erin  geschoven zijn, het ableren zelf vond ik ook te doen. Vooral het steeds opwekken van, vond ik heel naar. Ik ben nu 9 dagen verder en nog ontzettend moe…slaap wel slecht en schrik vaak wakker. Hart is ook nog onrustig maar dat schijnt normaal te zijn vlak na de ingreep. Hoor graag jullie ervaringen…

Reageren

Eindelijk een duidelijk én positief verhaal m.b.t. Ablatie. Fijn het gelezen te hebben want mijn “operatie” gaat er binnenkort ook van komen wegens teveel hartritmestoornissen etc. Hoop dat het bij mij ook zo soepel zal verlopen.

Reageren

Hallo ,
Ik ben Ron en 67 jaar oud.
Na 12 jaar hartritmestoornissen en zo,n 25 cardioversie,s werd ik door mijn cardioloog aangemeld bij het OLVG voor een Gryo Ablatie.
Afgelopen dinsdag 7 februari 2024 om 08.00 moest ik mij melden in het OLVG, tijdens het aanmelden bij de dagbehandeling cardiologie werd ik prima geholpen door de verpleegkundige.
Ik was erg zenuwachtig ( al sinds ik te horen kreeg wanneer ik mocht komen 2 weken eerder ) om 09.00 werd ik opgehaald door een verpleegkundige van de afdeling waar de ablatie ging plaats vinden die mij vroeg of ik mij gespannen voelde en vertelde dat ik een verdoving/ slaapmiddel zou krijgen, dus dat stelde mij al meer gerust.
In de operatiekamer moest ik me uitkleden en op de behandeltafel gaan liggen en kreeg ik via het infuus verdoving toegediend ( was trouwens koud in de operatiekamer ) waardoor ik rustiger werd.
De verpleegkundigen hebben mij nog wat dingen uitgelegd over de procedure, van alles daarna kan ik mij bijna niets herinneren totdat ik overgeplaatst werd op een ander bed en dat ik wakker werd op de kamer.
Al met al is mij alles 100% meegevallen ik heb een er niets van gemerkt, alleen die paar uur daarna plat blijven liggen is vervelend, rond 17.00 uur mocht ik weer naar huis.
Ik ben inmiddels weer 3 dagen thuis en heb totaal geen last van iets en voel mij prima.
Nú alleen hopen dat die nare hartritmestoornissen wegblijven maar dat zal de toekomst uitwijzen.
Ik wil met mijn verhaal te vertellen andere mensen laten weten dat ik eigenlijk onnodig angstig ben geweest.
Bedankt OLVG !!

Reageren

Super bedankt voor je verhaal. Ik heb al 45 jaar last van hartritme stoornis. Ook dan ritme van 180. Laatste tijd wordt het steeds vaker dus moet denk ik ook ablatie laten doen. Maar ben ontzettend bang. Zo fijn dat jij zo positief erover bent. Dank je wel.

Reageren