Hallo allen,

Ik hoop dat hier iemand mij wat waardevol advies kan geven die misschien een zelfde soort situatie heeft gehad of er misschien in zit en begrijpt hoe dit voelt.

Het drinken van mijn moeder is al jaren een probleem; zolang ik mij kan heugen is dit al aan de orde. Ze heeft een tijd gehad dat ze elke dag wel wat dronk, gelukkig is dit nu ‘alleen’ vrijdag/zaterdag/zondag. Maar dat maakt het nog niet minder problematisch. Standaard begint ze rond 15:30/16:00 en MOETEN er in ieder geval 3 glazen likeur doorheen voor ’t avond eten. Na de koffie gaan we meteen door met de port… en dat stopt niet meer tot ze gaat slapen. Hoe ze drinkt helpt ook niet – in 3 slokken is haar glas vaak al leeg, en hoewel ze zelf nog steeds vindt dat het geen probleem is, mikt ze ’t wanneer het kan toch altijd zo uit dat ze haar glas alleen vult als ik de kamer uitloop, en als ze een slok neemt staat het altijd strategisch uit het zicht en zit ze met haar rug naar me toe. Ik hoor haar er vaak ook wat water bijgooien, waarschijnlijk omdat ’t dan lijkt dat ’t glas minder snel leeg is.

Helaas is vorig jaar mijn vader overleden en dit was een flinke klap voor ons beiden. Ik ben een aantal jaar flink ziek geweest waardoor ik veel periodes heb gehad waarin ik niet kon werken of mijn baan verloor en dan weer geen recht had op een uitkering. Mijn moeder zelf is afgekeurd en kan niet meer werken en mijn vader was de grootste kostwinner; dus toen hij overleed, en ik was werkloos, werd alles moeilijker, en erger.
Ik kon haar nooit een alcoholist noemen omdat ze geen 7 dagen in de week drinkt, maar dat stiekeme gedoe ermee en het feit dat ze vaak ’toevallig’ bij ging halen zodra ik weg was en ook een periode heeft gehad dat ze de lege flessen verstopte, is het toch wel degelijk een probleem. Dit zijn dingen die ze nu kan doen sinds mijn vader er niet meer is. Ik zit ook niet constant bij haar beneden, en dus kan ze makkelijker en sneller doordrinken zonder dat iemand het ziet. Ze verwijt mij alles (wat ze met mijn vader ook al deed, die zich dus vaak nutteloos en machteloos voelde) is in haar woordgebruik licht agressief en haalt het bloed onder mijn nagels vandaan door discussies aan te halen waar dan natuurlijk niet redelijk over gesproken kan worden. Het gebeurt vaak dat ze niet meer recht kan lopen of normaal kan praten (slurry speech) ook heeft ze een hoge bloeddruk waar ze medicijnen voor gebruikt en chronische pijn in de rug, wat allemaal erger wordt gemaakt doordat ze zoveel drinkt. Ook word ik vooral kwaad omdat het financieel een zeer moeilijke tijd is geweest, ze altijd klaagt dat ze nergens geld voor heeft, maar wel 100-200EUR per maand kan uitgeven aan die ***** drank.

We hebben er al heel vaak, en heel lang, ruzie over. Ik heb haar nooit verwijten gemaakt en altijd proberen duidelijk te maken dat ze me er veel verdriet mee doet met wie ze is als ze gedronken heeft. 2 Maanden geleden is ze, toen het op z’n ergst was, van de trap gevallen. Ze had wel dood kunnen zijn. In het ziekenhuis nog op aangedrongen dat er iemand voor moest komen maar omdat ze niks gebroken had moest ze na 1 dag alweer uit het ziekenhuis en stond ik weer machteloos, nadat zij beweerde dat het kwam door ‘gewapper’ in haar oor. Ze is door haar drankgebruik vaker omgevallen; ze heeft 2 honden die ’s avonds laat uitgelaten moeten worden, en ik heb haar vanuit mijn raam buiten al een paar keer zien omvallen. Ze brengt zichzelf in gevaar, en nog blijft ze het ontkennen. Dat wij altijd met mensen omgingen en familie hadden die ook extreem veel dronken (maar er wel tegen konden) helpt ook niet. Onze weekenden vroeger bestonden uit drinken in een gezellig cafe vanaf ’s middag’s en omringt zijn door mensen die week in week uit gemiddeld 15-25 glazen per avond achterover goten. Dus voor haar lijkt dit daardoor ‘normaal’.
Ik kan geen kant op omdat het enige waar ze nu gelijk mee begint is ‘als het je niet zint, ga je er maar uit!’ dat is het enige middel wat ze tegen me kan inzetten om te zorgen dat ik m’n mond erover houd. Ze weet dat ik geen kant op kan – ik werk gelukkig weer, maar helaas heb ik nog maar een 6 maanden contract en door de moeilijke tijd vorig jaar geen spaargeld meer over en zou ik het nu niet kunnen betalen om uit huis te gaan. Ook al zou ik dat zijn, wat zou er dan met haar gebeuren?

Ze is de enige familie die ik nog heb, en ik ben ten einde raad. Wat zijn mijn opties als iemand zelfs na gevallen te zijn en in het ziekenhuis beland te zijn nog niet wakker is? Is een gezamelijk gesprek met een psycholoog een optie? Eerst de huisarts? Haar op een andere manier confronteren? Ik weet het nier meer….

Dat is een moeilijk probleem. Ik denk dat je het beste de huisarts kunt benaderen. Misschien kan hij/zij tot je moeder doordringen of nodige hulp inschakelen.

Kijk ook eens op:

https://www.jellinek.nl/familie-en-omgeving/partners/

 

Reageren

Bedankt voor je reactie! Neemt een huisarts je wel serieus in dit soort gevallen? Er van uitgaande dat zij zelf natuurlijk altijd beweert dat ze ‘af en toe eens een glaasje’ drinkt? Weet je toevallig hoe het zit met geheimhoudingsplicht in dit soort gevallen?

Reageren

Ik mag toch hopen dat je huisarts dat serieus neemt. Het zou vreemd zijn als dat niet zo zou zijn.De huisarts heeft in alle gevallen geheimhoudingsplicht, behalve bij ernstige misdrijven.

Reageren

Wat ik wil zeggen tegen de mensen die dit lezen & zitten met een soortgelijk probleem wijzend naar de vraag van Iris;

Je bent niet alleen, maar dat wist je waarschijnlijk al..

Ik heb zelf jarenlang opvoeding genoten van twee ouders met (o.a.) alcohol problematiek, wat resulteerde in geweld tegen elkaar & de kinderen (dus ook tegen mij).

Op een gegeven moment heb ikzelf jarenlang mijn zus & moeder beschermd tegen mijn vader welke een relatief lange periode (o.a.) onverwacht naar boven kon komen midden in de nacht om mijn moeder uit bed te sleuren omdat hij met haar wilde “praten”.

Elke nacht soms 2 a 3 keer, jarenlang.

Mijn moeder & zusje sliepen op een gegeven moment bij mij in bed, ik aan de buitenkant; met de hockeystick van mijn zusje bij de hand zodat ik mijn vader bij het bed weg kon houden.

Als hij niet bij mijn moeder kon dan ging hij dingen die we “mooi” vonden of familiar belangrijk waren beneden bewust kapot maken & dan “moest” mijn moeder wel naar beneden, tenminste; dat dwingde hij af..

Ook kon ik relatief lange periodes niet slapen omdat ik moest luisteren of zaken beneden niet escaleerde & ging ik nagenoeg elke nacht naar beneden om tussen mijn moeder & vader te gaan staan.

Hier heb ik regelmatig klappen opgevangen, wat ik “graag” deed voor mijn moeder & zusje.

Aan deze gebeurtenissen heb ik het symptoom “epilepsie” over gehouden waarvoor ik nog steeds medicijnen slik & “moet” slikken van dezelfde familie “omdat ik niet zonder zou kunnen”.

Dit wordt vandaag de dag nog regelmatig herhaalt tegen mij (verplichte medicatie) & tegen mij verkondigd door dezelfde familie, inclusief mijn zus.

Deze claim heeft uiteraard te maken met de verhalen die schuil gaan achter het verleden, welke niet naar buiten mogen komen.. Ten koste van; mij. Uiteraard.

#zwarteschaap

Mijn moeder wil ook altijd bij de gesprekken zijn gevoerd tussen mij & de specialisten. Helaas mam. Gaat niet gebeuren.

De acceptatie van medicijnen is verdwenen bij mij afgelopen 1.5 jaar & ik pik sinds relatief korte tijd niet meer dat ik een “chronische ziekte” zou hebben. Ik wil namelijk graag kunnen werken aan zelfverbetering & volgensmij wil Iris dat ook..

#ziebijlage

Hierdoor echter, is het contact verbroken met mijn zus.

Ik heb haar kind nog nooit mogen zien & haar zie ik ook niet meer omdat ik “onverantwoordelijk” zou zijn omdat ik soms probeer af te bouwen met mijn medicatie..

Waar bemoeit zij zich mee?

“Ik zou hierdoor teveel stress veroorzaken bij moeder..”

Ik zeg dan: Wat mensen wel niet doen om de waarheid onder de tafel te houden.

En dit is wat ik wil zeggen;

Willen mensen niet veranderen, zijn ze niet eerlijk meer ten opzichte van jou of hunzelf?

Distantieer je ZO SNEL MOGELIJK van deze mensen, neem er afstand van!

Accepteer HUN keuzes.

Wees geen slachtoffer, Speel geen slachtoffer!

Heb (iig tijdelijk) “schijt” aan deze mensen. Laat ze inzien dat je kan functioneren zonder ze..

Je bent niet afhankelijk van familie, dat hoeft ook niet persé meer in deze wereld..

Familie is niet zaligmakend.

Soms maakt je eigen familie je kapot omdat zijzelf te weinig discipline hebben of alleen maar aandacht willen hebben of het slachtoffer in vergrote mate (te lang of altijd) willen uithangen. Bij deze patronen horen verhalen, die verhalen kunnen / mogen in HUN hoofd & HUN realiteit niet veranderen, want dan klopt HUN (vertrouwde) plaatje niet meer; dan krijg je discussie & zorgen..

Deze zorgen hebben een negatief effect.

Ondertussen;

Ik heb nog steeds grote moeite met ontwaken & probeer een routine te vinden voor mezelf die werkt (elke dag) met voeding, beweging & betere discipline zodat ik kan stoppen met de medicatie welke ik al vanaf mijn 9e jaar slik.

“specialisten”

Mijn ouders vertelden de specialisten (als gevolg van mijn symptomen) niet de echte oorzaak van de symptomen van hun zoon, hun “problemen”; de slapeloosheid; het steeds maar weer wakker maken van hun kinderen s’nachts; jarenlang.. nee.

Mijn ouders hebben mij professioneel (tot op de dag van vandaag) laten drogeren om mij stil te houden & mij te verdoven zodat HUN vuil niet boven komt drijven..

.. zodat ze door konden drinken & roken. NOG STEEDS.

Heb schijt aan ze Iris, laat ze los; je bent een individu.

Je bent verbonden met ze, voor de rest; laat ze zichzelf maar kapot maken als ze niet willen luisteren. Dingen zijn zoals ze zijn, je veranderd mensen niet als ze dat niet willen.

Wijs ze erop, help ze. Wijs ze erop meerdere malen, help ze meerdere malen. Daarna zoeken ze het maar uit.

Ik & mijn zusje hebben mijn vader & moeder van kleins af gevraagd, honderden keren of ze aub wilde stoppen met roken omdat ze anders dood gingen. Ze bleven doorgaan & lieten op een gegeven moment zelfs mij & mijn zus sigaretten draaien voor hun. Ik was 10 of 11.

Ze hadden er schijt aan..

Mijn zusje 1 jaar jonger.

Mijn vader heeft zichzelf 9 jaar geleden doodgedronken & met geluk blijft mijn moeder van de jonge graan jenever af, terwijl ze nu één fles port drinkt per dag en al jarenlang verkondigd dat de wereld eraan gaan terwijl ze een dozijn sigaretten koopt per week nét over de Duitse grens; omdat het daar goedkoper is..

Wat een mensen lopen er rond..

Sommige mensen zijn op bepaalde vlakken simpelweg gevormd tot idioten & soms ben je er te nauw bij betrokken en zie je het zelf niet meer..

.. en op DAT punt ga je er zelf onder lijden.

Reageren