Ik heb een klein beetje advies nodig. Het gaat om iets waar ik al vanaf mijn kindertijd mee kamp en waar ik misschien meer last van heb dan dat ik wil toegeven.

Mijn ouders hebben opzich altijd een heel goed leven gehad en ons alles kunnen geven. Daar ben ik zo ook onwijs dankbaar voor. Mijn moeder heeft een hele zware jeugd gehad met een zeer gewelddadige vader, maar ze is inmiddels 55 en er zijn vaak grote ruzies. Ik word op een of andere manier telkens weer bij deze ruzies betrokken en vaak in deze mate dat ik zelfs de aanstichter zou zijn, terwijl mijn moeder mijn vader meerdere punten verwijt. Deze verwijten zijn al jarenlang hetzelfde en ik heb daar niets mee te maken, daarnaast acht ik ze ook niet gegrond. Maar omdat ik de ruzie probeer te sussen ben ik de gebeten hond. Dit is al heel erg lang aan de gang en ik heb me ook jaren verantwoordelijk gevoeld voor hun geluk en welzijn.

Zelf heb ik 2 banen, ben alleenstaand en 2 kinderen en probeer alles zo goed mogelijk te doen maar dit zuigt zoveel energie. Heb geen problemen met niets of niemand en probeer altijd optimistisch en positief te zijn.

De ruzies zijn heftig en ik word geacht te komen om de boel te sussen, gebeld om te kalmeren etc etc.
Ik heb onlangs een huisje gekocht en ze kwam intensief helpen de afgelopen 3 weken, daarvoor is er een grote ruzie geweest en heb ik gezegd het contact te willen verbreken want ik kan dit niet meer hebben. Ze toonde spijt en onder het mom van haar weer op de rit te krijgen zou ze komen helpen. Dit wordt nu natuurlijk weer tegen me gebruikt onder de noemer kijk eens wat ik allemaal voor je doe en heb gedaan. Nu 3 weken later is het weer raak.

Ik krijg verwijten dat doordat ze mij geholpen en opgevoed heeft, zelf geen leven heeft gehad. Elke dag krijg ik te horen hoe moeilijk haar leven is geweest en ze voelt zich extreem snel aangevallen. Als iemand ook maar iets zegt is ze meteen van de leg. Volgens haar ben ik een pestkop, een huppelkut, ze wil niets meer met mij of mijn kinderen te maken hebben, ik drijf haar en mijn vader uit elkaar, in haat haar en doe nooit iets voor haar, ik ben gemeen en ik besef niet hoeveel mijn moeder allemaal wel niet voor me gedaan heeft. Soms krijg ik scheldpartijen over me heen en het is twee keer voorgekomen dat ze me heeft geslagen en een keer, jaren geleden, ben ik behoorlijk gewond geraakt door haar toedoen. En daarna weer gigantisch spijt.

Er is onwijs veel gebeurd maar om het heel beknopt te stellen, heeft ze bijv. mn diplomas en belangrijke papieren in het water gegooid toen ik jonger was, en is totaal niet blij als het goed gaat en krijg ik vervelende opmerkingen zo van leuk he, dat het zo goed gaat, ik heb dat niet. Ik heb geen leuk leven, bij mij mislukt alles. Een paar maanden geleden heeft ze de ruiten van mn vaders auto eruit geslagen. Maar ik ben er dus altijd wel als het uit de hand loopt. Maar ik mag er absoluut niets van zeggen want dan ben ik de boeman.

En hier komt het, het zijn de zelfmoordpogingen die ze wilt ondernemen wat mij maakt toch elke keer weer te komen, en volgens haar zijn mijn vader en ik de reden, maar therapie of elke vorm van hulp weigert ze, want zij is niet gek. Ik geloof niet dat ze het echt gaat doen want ze dreigt hier al jaren mee en heeft meerdere mislukte pogingen gedaan. Maar dit is het gene wat het contact stand houdt. Want het is toch mn moeder en ze heeft ook echt haar goede punten en ik kan het niet aanzien haar zo ongelukkig te zien. Ik ben heel erg bang dat als ik het contact echt verbreek, het misschien echt fout kan aflopen.

Dit soort ruzies zijn niet dagelijks, doorgaans functioneert ze normaal en kan ze echt een lief leuk mens zijn. Maar eens in de 3/4 weken krijgt ze een aanval, pakt ze de drank erbij en kan dit dagen duren. De jaren daarvoor kwamen deze aanvallen minder vaak voor en ze is ook al een keer een lange tijd opgenomen geweest. Heel weinig mensen weten hier van, alleen mijn zus en oma en mn ex omdat hij er wel eens bij is geweest maar hij weet niet van vroeger.

Ik merk dat het mij belemmerd in mijn geluk, en met vage klachten. Altijd darmproblemen, spierpijn en opgekropt gevoel en het gevoel van onmacht. Toch is dit de eerste keer dat ik er buiten mn pa en zusje over praat al praat ik er met me zusje sporadisch over want ik wil niet dat ze zich zorgen maakt.

Mijn vader lijkt er weinig aan te kunnen doen en ik heb het gevoel dat hij haar ook om dezelfde reden niet los kan laten, uit angst dat er iets erg gebeurd. Het is ook zo dat dit dus niet elke dag zo is, het zijn echt aanvallen. Stoppen met drinken wordt vaak beloofd maar na een aantal dagen komt de drank er toch weer bij, en daarnaast is het hun leven. Hulp, therapie wordt allemaal geweigerd of de psycholoog is zelf gek.

Zelf heb ik een poos met behoorlijke paniekaanvallen gelopen, maar door rust ritme regelmaat in ieder geval voor mezelf te creëren en me heel erg te focussen op werk en de kinderen ben ik daar goed uitgekomen. Ik wil alleen niet weer daarin komen want deze paniekaanvallen hadden een grote impact. Maar ik ben bang als dit niet stopt, dat ik ze weer krijg gezien de spanning die oploopt.

Welke soort hulp kan ik nog bieden waarbij er echt uitzicht is op verbetering?
De huisarts is al een aantal op de hoogte gesteld, geeft oxezepam. Ze willen absoluut niet dat ik een acute hulplijn bel of hulp van buitenaf erbij haalt. Dit is iets wat al jaren speelt eigenlijk met lange periodes ups en dan weer downs, en ook al is het een behoorlijk verhaal is het nog zeer beknopt wat hier staat. Ben er een beetje mee leren leven maar toch toen ik vannacht weer video gebeld werd voor de zoveelste zelfmoordpoging en alle verwijten die ik via berichten kreeg, denk ik dat ik nu toch wel advies moet vragen voordat ik er zelf aan onderdoor ga. Ik kan er ook niet meer om huilen ook al zit ik er behoorlijk mee, maar ben toch ook aan de andere kant bang dat als ik hier advies voor vraag, toch een beetje zal breken. Nu richt ik mezelf vooral op mn werk en de kinderen om door te gaan en toch een beetje mijn gevoel hierover af te kunnen vlakken, maar toch kropt het zich ergens op.

Hoi,

Ik zou vooral kijken wat voor hulp jijzelf zou kunnen krijgen om er niet aan onderdoor te gaan.
Je huisarts kan je daarvoor verwijzen naar bijvoorbeeld de praktijkondersteuner ggz of een psycholoog.
Daar kun je dan bespreken hoe je er voor je moeder kunt zijn, zonder dat dat jou zelf en jou leven gaat “opvreten”.
Hulp in schakelen voor je moeder kan alleen als zij dat zelf wil en daar zelf vrijwillig aan meewerkt.
Of gedwongen als ze een gevaar voor zichzelf en/of anderen zou zijn.
Door te zorgen dat jijzelf in ieder geval mentaal gezond blijft, kun je er misschien op de beste manier mee om gaan en voor jezelf en je gezin blijven zorgen.
Sterkte!

Reageren