Hallo allemaal,

Op 25 september ben ik erachter gekomen dat ik zwanger was. We zouden begin oktober gaan starten met hormonen, dus het was een welkome en zeer aangename verrassing dat het toch spontaan gelukt was (Ik heb namelijk een syndroom waardoor ik normaalgesproken ongeveer 2x per jaar een spontane eisprong heb).

Helaas heb ik vannacht een miskraam gekregen. Het begon met wat licht bloedverlies, maar ondertussen loop ik echt leeg. De huisarts heeft me geadviseerd even af te wachten (bij teveel pijn mag ik wel langskomen) en morgen de gyneacoloog te bellen. Ik hoop dat alles spontaan af komt...

Ik ben echt ontzettend verdrietig. Ik had niet verwacht dat het zoveel impact op me zou hebben. In januari heb ik waarschijnlijk ook een miskraam gehad, maar omdat het toen nog niet duidelijk was of ik echt zwanger was (had een heel lichte streep bij een test), kon ik dat veel makkelijker naast me neerleggen. Scheelt ook dat ik er vannacht niet van heb geslapen en ontzettend moe ben.

Nu is mijn vraag... heeft iemand dit ook meegemaakt (miskraam); hoe gaat het 'traject' nu verder? Wat kan ik nog verwachten?

We hopen dat het binnenkort weer spontaan lukt, maar grote kans dat ik nu alsnog in de medische molen moet. Ik zie er erg tegenop, maar de wens is erg groot. Hopelijk kijk ik hier over een paar maanden met een mooie dikke zwangerschapsbuik op terug...

🙁

Groetjes,
Zonnetje

Ik ben net terug uit het ziekenhuis.
In principe ziet het er 'goed' uit. Mijn lichaam is erg bezig om op te schonen.
Er zit nog wel 'wat', maar de gyneacoloog verwacht dat ook dat de komende dagen vanzelf weg zal gaan.
Gek genoeg doet het me goed om te hebben gezien dat het echt weg is.
Dan kan ik het afsluiten en verder gaan.
Op 28 oktober moet ik wel terug om nog eens te zien hoe het ervoor staat en verder te bespreken wat nu.
Ben wel ontzettend moe... emoties doen meer met een mens dan je denkt...
Gyneacoloog noemde het tekenen van ontzwangeren... fijn.
Daar komen ook de dikke tranen vandaan (voor een deel dan)
Gaat goedkomen hoor.

De gyneacoloog was prettig nuchter en kalm.
Hij leefde mee, maar gaf ook aan dat een zwangerschap niet voor niks misgaat
en het positieve is dat ik bij elke eisprong die ik heb gehad
*januari en augustus*
spontaan zwanger ben geraakt...

Nu nog een manier vinden om het ook te blijven... 😉

Hallo Zonnetje,

Allereerst wil ik je heel veel sterkte wensen bij dit verlies.EEn miskraam wordt ontzettend onderschat,maar gelukkig ook de laatste tijd wel meer aandacht aan besteedt!

Ik heb zelf een miskraam gehad bij 6 week enb ij 15 week.Heb er een behoorlijke klap van gehad wat heel veel tijd heeft gekost,mede omdat bij ons zwanger raken ook niet zo vanzelfsprekend was.Uiteindelijk ben ik nu via ivf 32 week zwanger.

Ik hoop dat je er goed met je naasten over kunt spreken en zou het zker even de tijd geven.Daarnaast kun je uiteraard een gesprek aanvragen in het ziekenhuis waar je al behandeling zou komen voor hormonen.!
Knuffel Ena

Miskraam: afwachten of curettage?
http://nhg.artsennet.nl/kenniscentrum/k_voorlichting/NHGPatientenbrieven/NHGPatientenbrief/PBU4b.htm

Hallo Ena,

Bedankt voor je reactie op mijn berichtje. Ik ben nog steeds best emotioneel. De meeste mensen in mijn omgeving weten ook niet goed wat ze moeten zeggen. Gelukkig staan ze er wel open voor en kan ik het van me af praten. Omdat onze kinderwens geen geheim is, is het ook geen geheim (meer) dat het is misgegaan. Net kreeg ik nog een gigantische bos bloemen van een stel collega's. Zo lief...

De gyneacoloog was lekker nuchter, rustig en heeft me gerustgesteld. Dat heeft me goed geholpen. En wat ik al aangaf; door op de echo te zien dat het weg is, kan ik het nu gaan afsluiten.

Ik heb er goede hoop op dat het de volgende keer wel goed gaat. Met of zonder hulp van hormonen, we komen er wel. Het is al eens eerder gelukt, dus moet ik het nu proberen zonnig in te zien.
Op 28 oktober moet ik terug en dan gaan we het hele traject bespreken.

Nu eerst even tot rust komen...

Wat heerlijk voor jullie dat je nu alweer 32 weken zwanger bent! Ik hoop dat je ervan kunt genieten en dat je zwangerschap zonder al te veel kwaaltjes verloopt.

Groetjes,
Zonnetje

Het lijkt bijna een soap te worden... als je denkt dat het einde in zicht is... komt er weer wat nieuws bij....
Gisterenmiddag kreeg ik ineens hoge koorts. De gynaecoloog had gezegd dat ik dan moest bellen. Om een uur of acht toch maar gebeld en toen moest ik gelijk komen.
Er is bloed afgenomen, een echo gemaakt en bloeddruk ed. opgemeten. De gyn had al gezegd dat ik in het ergste geval die avond nog naar de operatiekamer moest. Dit zou zijn als er in mijn baarmoeder nog 11mm 'slijmvlies' zou zijn en als mijn infectiewaarden te hoog waren....
Toen sloeg bij mij de paniek wel toe. Dat wilde ik echt niet, maar ja, dat heb je zelf niet meer in de hand...
Na iets langer dan een half uur wachten en de echo, bleek dat ik nog net naar huis mocht... het slijmvlies was 10.4mm en de infectiewaarden wel verhoogd, maar niet te erg.
Ik heb twee 'abortuspillen' ingebracht gekregen die er nu voor zorgen dat de baarmoeder sneller opschoont, pijnmedicatie en een antibioticakuur.
Het zit dus nog niet echt mee hier... en ik ga ook maar niet zeggen dat het alleen maar beter kan worden, want elke keer word ik daarvan teruggefloten.
Ik voel me ondertussen wel iets beter, de koorts is een beetje gezakt en ik heb heeeeel veel geslapen.

we zijn alweer een poosje verder...

Goed nieuws bij de gynaecoloog gehad! Jeeej! Het ziet er allemaal goed uit van binnen.
Het ziet er zelfs naar uit dat mijn lichaam de draad weer oppakt; er zaten enkele vergrote eiblaasjes.
Als ik binnen een maand niet spontaan ga (sorry van het praatje) menstrueren,
mag ik over een maand gaan starten met medicijnen om een eisprong op te wekken.
Hehe!
Ze adviseert nu nog wat rust te nemen en dus die maand af te wachten, nou dat red ik wel.
En rust nemen is ook wel prettig, want ik ben nog hartstikke moe.
Gelukkig al wat minder prikkelbaar... de hormonen lijken mijn lijf in ieder geval uit te zijn.
Ik voel me eindelijk weer wat sterker... fysiek én mentaal!