Overigens meer info over mij kun je vinden op
http://www.tandor.webklik.nl

Ik ben verbaasd dat je het vreemd vind dat ze me naar een sexuoloog hebben gestuurd al heb je helemaal gelijk dat ik daar niet blij van werd. Ben dus wel zeer benieuwd hoe je dit wilt aanpakken aangezien ik dacht ik toch duidelijk was bij de therapeuten en ze me niet hebben geholpen om het op te lossen?

Reageren

Mijn antwoord heeft even op zich laten wachten maar ik ben ´s avonds altijd online!

Ik kan je verbazing begrijpen. Ik zal proberen het uit te leggen.
Seksuologie behandelt zowel de normale als de abnormale seksualiteit. Een seksueel probleem dus. Alleen denk ik dat dit bij jou niet van toepassing is.
Het is de angst, angstgedachte en angstgevoel dat een relatie en daarmee ook seks in de weg staat. De angst is in het verleden ontstaan. Het verleden kun je niet veranderen.
Het is de angstgedachte die je nu (in het heden) hebt die de angst en de angstgevoelens in stand kan houden. Als er dus iets moet worden aangepakt, dan is het de manier van denken over relatie en seks die je nu hebt.

Ik zou graag iets meer wil weten over de angst of het angstgevoel dat je nu hebt. Zou je dat kunnen en willen beschrijven?

Reageren

pff dat is moeilijk, ik had je bericht al eerder gelezen en het zit in mijn hoofd…. nu nog omschrijven….. ik ben er mee bezig maar duurt even….

Reageren

Dat is helemaal geen probleem. Het is juist goed dat je er de tijd voor neemt.
Ik realiseer me ook dat het moeilijk is.
Voor mij is het belangrijk om inzicht te krijgen in je angst(gedachten en gevoelens).
Doe rustig aan, je moet het niet forceren.

Reageren

Ik schrijf maar op wat in me opkomt? Eng, gelijk het gevoel hebben dat ik gebruikt/misbruikt wordt…iets doen wat ik niet wil, iets moet doen wat ik niet wil, lelijk ben, uitgelachen worden, verkeerde houding aangeef, het niet goed doen, alles loslaten, iets vies doen wat niet goed is, niet durven, smerig, pijn, …niet fijn, schamen, … ik weet niet zo goed hoe ik het moet omschrijven daarom heb ik het zo gedaan???? ik ga erover nadenken om het te kunnen omschrijven…

Reageren

Stop maar even met nadenken.

De dingen die je aangeeft zijn klassieke kenmerken (gedachten en gevoelens) van misbruik.
Laten we er eentje uitnemen.
Waarom heb je het gevoel dat je lelijk bent?

Reageren

Ik ben vanaf mijn tienerjaren al dik geweest, en heb ook psoriasis…

Reageren

Heb je zelf geprobeerd iets aan dat gevoel te doen? Aan overgewicht en psoriasis is wel wat te doen denk ik.

Voel je je nog schuldig? Of denk je dat jou iets te verwijten valt?

Reageren

Idd gedacht als ik eenmaal afval dan voelt het allemaal wel beter, ik woog 130 kilo ben er 60 afgevallen, maar bleef gewoon hetzelfde en nu weeg ik weer 115 kilo…. dus ik voel dat dat dus niks uitmaakt… psoriasis, tja er is geen geneesmiddel maar heb echt van alles geprobeerd en het zit er nog steeds… (echt van alles en ben daar natuurlijk nog mee bezig). Ik probeer mezelf voor te houden dat het niet in het uiterlijk zit maar het innerlijk, maar ondanks hoe ik anderen ook help, mezelf weg cijferen noem het maar op. Ik heb nog nooit iemand gevonden die echt van me houdt waar ik nummer 1 voor ben of in de buurt… en al zeggen sommige van wel, ik vind altijd wel iets wat het tegendeel bewijst voor mijn gedachte gevoel ongeacht of dat nou terecht is of niet voor mij is zegt het genoeg… ik heb nu een hondje tja een hondje, daar ben ik nr 1 voor die houdt ten alle tijden van me dus voor mij is hij alles…
Voel ik me schuldig, ja en nee…. altijd gaat het door mijn hoofd of ik zelf niet eerder iets had moeten doen, maar heb ook het gevoel gedachte dat ik het niet waard ben om niet zo behandeld te worden…. ondanks dat je onschuldig zou moeten zijn op zo’n jonge leeftijd…. dus ja wel te verwijten al ben ik me niet bewust dat ik erom gevraagd hebt. Ik kon er niks tegen doen.. durfde er niks tegen te doen… en bang ook nu om het te laten gebeuren, mannen willen altijd wat van je maar alleen om je te gebruiken/misbruiken..

Reageren

Je schrijft:
” en al zeggen sommige van wel, ik vind altijd wel iets wat het tegendeel bewijst voor mijn gedachte gevoel ongeacht of dat nou terecht is of niet”

Het is natuurlijk wel zo, dat als je echt blijft zoeken, je altijd wel iets zult vinden! De vraag is of je zo intensief moet zoeken naar iets dat je gevoel bevestigd. Ik denk dus van niet. Op die manier houd je de angst zelf in stand.

Je schuldgevoel begrijp ik.
Alleen moet je proberen twee dingen niet met elkaar te verwisselen.

Mannen die kinderen misbruiken zijn geen normale mannen. Niet alle mannen zijn hetzelfde.
De stelling dat mannen “altijd” wat van je willen kan wel kloppen tot op zekere hoogte, maar de motivatie die je geeft klopt niet. Ze willen niet alleen maar wat om je te gebruiken of misbruiken. Ook dat is een gedachte waarmee jezelf de angst in stand houd.
Dat komt hoofdzakelijk omdat je hierin de link legt naar je eigen misbruik.
Je zult moeten proberen dingen gescheiden te houden.
Het misbruik is een ding, het andere is het hier en nu.
Probeer het misbruik te zien als een ernstig ongeluk dat je als kind is overkomen en het als zodanig een plek te geven.

Met veel dingen houden we de angst na een traumatische ervaring zelf in stand als een soort van afweermechanisme. Ter zelfverdediging als het ware.

Maar is dat nodig?

Ik zal je een voorbeeld geven waarbij we het angst een plek geven en ze niet in stand houden.

Je krijgt met de auto een ongeluk. Iemand is door rood gereden en botst tegen je op.
Een traumatische ervaring. Je ligt enkele dagen in het ziekenhuis. De eerste weken dat je thuis bent moet je niet aan auto rijden denken. Toch blijft dat angstgevoel normaliter niet hangen. Je zet je daar overheen en gaat weer rijden. De eerste keer wat bibberig en ook angstig. Maar gaandeweg verdwijnt dat en kun je weer gewoon auto rijden. Je realiseert je dat je niet iedere dag het risico zal lopen dat er iemand door rood zal rijden en dan net jou weer zal aan rijden.

Uiteraard kun je misbruik niet vergelijken met een aanrijding. Maar de manier waarop met de angst wordt omgegaan is wel vergelijkbaar.

Er is ook een duidelijk verschil tussen misbruik, en seks binnen een relatie.
Misbruik zoals in je eigen geval, wordt gepleegd door een gestoord iemand. Je kunt je daar niet tegen verzetten. Je hebt daar ook niet om gevraagd. Dat is iets wat je overkomt. Hieraan ben je dus ook volkomen onschuldig.

Seks is niet vies. Je zou het kunnen zien als een intense bevestiging of uiting van diepe innerlijk gevoelens voor iemand.
Het wordt pas vies als het onjuist wordt gebruikt. Misbruik dus.

Bij een relatie, gebeuren de dingen in overleg. Je laat ze zelf toe of je houd ze van je af.
In een relatie heb je zeggenschap over hetgeen gebeurd. Jij bepaald zelf wat je wil en wat je niet wil. In tegenstelling tot het misbruik heb je hier zelf de volledige controle.

Net als met het autorijden, zul je jezelf een kans moeten geven. En ja, de eerste keer wat bibberig en angstig, maar in feite weet je zelf, dat dat wat jou als kind is overkomen je niet weer kan gebeuren.
Je bent geen kind meer, je kunt je nu verzetten tegen dingen die je niet wilt. Je hebt de controle zelf in de hand. Alleen je gedachten hierover moeten veranderen.

Reageren

tja ik moet zeggen dat is heel goed geformuleerd en verteld, en zal dit zeker onthouden en proberen te gebruiken. Maar nou de gedachtes en gevoelens op een andere manier controleren pffff dat gaat echt niet meevallen… vind het heeeel erg moeilijk. Ik geloof ook niet dat ik begrijp of het kan zien op een manier zoals een ander dit ziet. Ik heb dit natuurlijk ook nog nooit op een liefdevolle mee gemaakt, dat maakt het onwetende, zeker heel eng en angstig…. Wat als ik in paniek raak of niet wil en hij gaat toch door??? Ik wil anderen er ook niet mee belasten omdat ik ook denk dat ze het niet begrijpen, ze zitten op een ander niveau… vind het maar moeilijk allemaal…

Reageren

ps eigenlijk bedoel ik nog zelfs dat andere het niet willen begrijpen ze kunnen zich niet in jou verplaatsen, wat misschien ook wel weer heel logisch is…

Reageren

Je schrijft:
” Wat als ik in paniek raak of niet wil en hij gaat toch door??? Ik wil anderen er ook niet mee belasten omdat ik ook denk dat ze het niet begrijpen, ze zitten op een ander niveau…”.

Dat was nou juist de kern van de zaak.
Als jij in paniek raakt of niet wil zal een normale man en iemand die van je houd zeker niet doorgaan! En zeker niet als je vooraf probeert uit te leggen dat je in paniek zou kunnen raken. Dat is natuurlijk wel nodig. Je zult een partner er wel op moeten voorbereiden.

Uiteraard kan niemand zich in jou situatie verplaatsen, maar dat wil niet zeggen dat je er ook geen begrip voor kunt hebben. Ik denk dat je hierin een inschattingsfout maakt. Daarin speelt de liefde voor iemand ook een grote rol. Maar je zult je er wel voor open moeten stellen. Je zult liefde dan wel moeten toelaten in je leven.

Uiteraard begrijp ik dat je het erg moeilijk vindt om je voor te stellen dat er een manier is om je gedachten onder controle te krijgen. Maar mogelijk is dat wel.
Daarom vond ik het vreemd dat je verwezen was naar een seksuoloog.
Waar je aan lijdt is een vorm van angststoornis. Hiervoor had je naar mijn idee verwezen moeten worden naar een psycholoog. Cognitieve gedragstherapie had moeten worden aan geboden. Want daarmee kun je leren je gedachten onder controle te krijgen. En daarmee ook je gevoelens en je angsten.

Zou je zo´n therapie aan durven om je angst onder controle te krijgen?

Reageren

Ik heb tevens bij een psycholoog gelopen en idd cognitieve gedragstherapie gekregen. Daardoor heb ik ook geleerd om met die stoornis om te gaan. En moet je zeggen op dat gebied gaat het een stuk beter, en voelt het ook beter voor mezelf. Alleen op sex gebied is er weinig tot niks veranderd. Van de sexuoloog kreeg ik ook te horen het gewoon te doen??? en in de cognitieve therapie werd hier niet over gesproken… Misschien omdat ik meerdere klachten had? geen idee…. misschien heb ik dus niet geheel de juiste therapie gehad, en ja ik zou dat wel willen, al vind ik het heel moeilijk maar zou toch willen kijken of dat gaat lukken? Om daar toch nog aan te werken blijft toch door je hoofd heen gaan ondanks dat ik het maar een gedoe vind, zat ben, en er eigenlijk wel klaar mee was en het accepteer dat het er gewoon niet in zit om op dat gebied normaal door het leven te gaan. Sta er zeker nog wel open voor, maar weet/wist niet waar ik heen moest met dit probleem wederom weer omdat ik het gevoel had dat ik niet begrepen werd en het niet duidelijk kan maken dat het loslaten, je overgeven gewoon niet lukt en ik geen idee heb hoe ik dat kan veranderen…

Reageren