3 weken geleden heeft mijn vrouw beslist om ons huwelijk op te geven. Ik ben hierdoor mijzelf helemaal kwijt, want alles wat ik liefheb (mijn vrouw en beste vriend), alles waar ik voor leef, mijn hele wereld is in een keer weggevaagd. Ik heb dit niet zien aankomen. Eigenlijk zag niemand dit aankomen, want zij heeft hier vooraf met niemand over gesproken. Niet met haar ouders, familie of vriendinnen. Ze heeft blijkbaar wel eens tegen mij gezegd dat ze niet gelukkig was, maar dat signaal heb ik helaas niet goed opgevangen en daar schaam ik mij nu heel erg voor. Ik zit aan de grond en kan niet meer functioneren, waardoor ik ben ziekgemeld op het werk. Ik slaap niet en eet slecht. Ze slaapt nu bij haar ouders. We hebben 3 zonen, waarvan de middelste een zorg intensief kind is. Nu spreekt ze wel met vriendinnen, maar te laat. Ze krijgt nu goedbedoelde adviezen, die een evt. hereniging behoorlijk belemmeren. Ik probeer nog steeds vanuit een positief standpunt te handelen, maar dat breekt mij nu helemaal op en verdriet/angst maakt plaats voor boosheid. Een emotie waar ik eigenlijk niet in wil zitten. Met de feestdagen was ze weer even bij het gezin en ondanks dat ik fijn vond dat ze er was, deed het mij heel veel pijn. Het moest gezellig zijn, maar dat was het niet. Alles wat ik zeg of doe, leg ik vooraf op een weegschaal om haar zo min mogelijk te kwetsen. Ze wil wel meegaan naar een relatietherapeut, maar ik krijg allemaal signalen dat dit niets meer gaat worden. Ik ben in paniek.

Ik ben de hele tijd aan het piekeren. Ze zegt dat we niet meer op een lijn zitten. Zij regelt veel voor onze zoon, maar ze heeft het gevoel dat het mij niet interesseert. Aan de andere kant doe ik veel. Klus veel en doe zeker mijn deel in het huishouden. We zijn elkaar uit het oog verloren en communiceerden niet meer. Dat doet veel pijn. Dit komt ook doordat we veel aan werk zijn. We werken allebei in de zorg en Covid heeft hier zeker invloed. Covid zorgt er ook voor dat we telkens veel voor de kinderen moeten regelen, zodra de regering nieuwe maatregelen neemt. Als het andersom was geweest had ik de ander wakker geschud en eerder duidelijk gemaakt dat er aan de relatie gewerkt moest worden. Nu is het te laat denk ik..

Lastig en heel pijnlijk, Nick!

Ik kan alleen maar een tip geven: vraag haar om nu nog geen definitieve beslissing te maken, als ze deze wens voorafgaand aan Covid niet had. Want deze periode is eigenlijk te onwerkelijk om zulke ingrijpende beslissingen in te maken die je eerder niet had genomen.

Vraag haar om hierover na te denken, en geef aan dat je hoe dan ook de kans wilt aangrijpen om te werken aan wat het probleem is. Niet met druk erop, maar of ze ook daar over wilt nadenken.

Ik wens je heel veel sterkte! Probeer misschien tijdelijk wat drinkvoeding erbij te nemen zodat je niet teveel verzwakt in deze stressvolle situatie…

Reageren