hallo,

Ik weet even niet meer wat ik met mezelf aan moet.

Ik heb een vrij hoog libido (ben halverwege de 40) welke in de jren enkel maar hoger lijkt te worden. Mijn partner welke paar jaar jonger is heeft een veel lager libido welke enkel maar lijkt af te nemen.

de keren dat we sex hebben is dat gewoon lekker en goed en expirimenteren ook met speeltjes.

Maar voor mij is het allemaal te voorspelbaar (zaterdag of zondag ochtend heeft zij wel zin en de rest van de dagen/tijden niet (te moe, geen tijd want was, roken, koffie, enz.)

Ook heb ik veel behoefte aan meer spanning, denk aan andere locaties zoals in auto, bos, parenclub enz. en dus spontaniteit.

Ook interesse in trio en al het andere wat er nog te ontdekken is. Ik sta ook erg open voor polyamory en val heel erg voor een vriendin van ons/haar.

dit is iets wat al vele jaren speelt en waardoor we al paar keer bijna uit elkaar gegaan zijn (van mijn kant in elkgeval).

Mijn partner is van kan niet, durf niet en wil niet en is dus nergens voor in. Omdat ze mij wel gunt heeft ze mij paar jaar terug een open relatie voorgesteld waarvan ik gebruik mag maken.

Maar dat is niet echt wat ik nu precies wil, wil het gewoon met mijn partner beleven (dat weet ze ook) maar de kans daarop is vrijwel 0. Ook weet ze dat ik die vriendin van ons/haar bovengemiddeld leuk vind en ook daarmee zou ik naar bed mogen. maar dat is niet iets wat je zomaar voorstelde en ik zou meer willen dan een eenmalige sex (erbij, niet als vervanging van mijn partner).

Ook tegen beter weten in al vaak op badoo en tinder gezeten en wel wat dates gehad maar was niet wat ik zocht.

van dat niet kunnen delen met mijn partner wat ik voel/zoek/nodig heb en een zoektocht waaruit steeds meer blijkt dat ik afgeschreven ben (ben echt niet meer waar vrouwen op zitten te wachten voor avontuurtjes) raak ik enkel maar gefrustreerder en depresief.

Denk steeds vaker aan de dood en hoe fijn dat zou zijn, hoop dan b.v. dat ik b.v. kanker krijg waarvoor ik me dan niet zou laten behandelen maar enkel focus op euthanasie.

voel me enkel steeds maar slechter en begrijp ook niet waarom mijn partner bij me wil blijven.

probeer me ook steeds meer uit de vriendschap met die vriendin terug te trekken en haar voornamelijk met mijn partner alleen te laten zijn.

Ben verder geen prater en zie ook helemaal niks in om hierover met mijn dokter te gaan praten, daar voel ik me zeer ongemakkelijk bij (ja weet dat hij daarvoor is opgeleid en niks vreemd zal vinden maar zo voel ik me daarover) en zie ik niet echt zitten.

heb al van alles gezocht en zelfs geprobeerd om via internet aan middelen te komen voor chemische castratie. wel wat gevonden ondertussen maar daarvoor moet ik nog tijdje sparen, is vrij duur om dat uit buitenland te halen.

Weet gewoon even niet meer hoe ik verder moet en hoe en of ik daarmee verder wil.

Iemand misschien nog andere tips buiten naar huisarts?

zelf geen geld voor seksuoloog/psycholoog of iets dergelijks

Ik zou toch voorstellen om naar de huisarts te gaan en een doorverwijzing naar een psycholoog te krijgen. Dit wordt als het goed is (bggz) vergoed door de verzekering.

Mocht je hier niet voor open staan zie ik maar 2 opties eigenlijk.

1) accepteren dat je partner niet dezelfde neigingen, behoeftes heeft als jij en evt haar voorstellen doorzetten (open relatie etc.)

2) praten met je partner en het allemaal uitleggen en dat je jezelf niet kan zijn in de relatie. Dit kan dan verlichting geven, begrip opbrengen en wellicht een nodige verandering in de relatie met zich meebrengen.

Feit blijft dat er wel iets moet veranderen want jullie kunnen beiden niet je ei kwijt.

Ik hoop je hier iets aan hebt.

Reageren

bedankt voor reactie.

Over praten hebben we al zo vaak gedaan, daarmee valt niks meer op te lossen, enige reactie daarin is nog: dan zal je een ander moeten zoeken (maar dat wil zij eigenlijk ook niet zegt ze).

Dat open relatie heb ik geprobeerd, maar dat heeft mijn gevoel enkel maar erger gemaakt, duidelijk dat ik afgeschreven ben en maakt gevoel dat ik liever dood zou zijn enkel maar sterker.

Praten… ik voel me al ongemakkelijk als ik aan denk dat ik aan vreemde over al die vreemde zaken van mij moet gaan vertellen, weet niet wat ik dan liever doe…

Reageren