Hallo,

Ik heb een vraag. 5 maanden geleden heb ik een prachtige gezonde dochter gekregen, waar ik ook heel erg blij mee ben.

Nu vraag ik me af of ik een ppd heb. Waarom?
Ik ben ontzettend moet. Het ene moment heb ik genoeg energie, het volgende moment ben ik uitgeput. Ik voel me echt rot. Soms geloof ik nog steeds niet dat ik dit allemaal meemaak en is het net alsof het niet echt is.

Deze lijst heb ik eigenlijk helemaal, op het afstoten van de kleine na. Meer bezorggd eigenlijk:

sombere stemming

gebrek aan interesse en initiatief

weinig plezier beleven aan de baby of zelfs heftige gevoelens van afkeer en haat t.o.v. de baby
geen ‘moedergevoel’ hebben of juist overbezorgd zijn voor de baby extreme

vermoeidheid en lusteloosheid

huilbuien

prikkelbaarheid en agressieve uitvallen (bijvoorbeeld schelden en verwijten maken)

concentratieproblemen, verwardheid en vergeetachtigheid

slapeloosheid of juist een extreem grote slaapbehoefte

gebrek aan eetlust of juist overdreven eetlust

weinig zelfvertrouwen, het gevoel niets waard te zijn en ongeschikt te zijn voor
het moederschap

het gevoel van binnen dood of leeg te zijn

gevoelens van machteloosheid, wanhoop en angst en sterke neiging tot
piekeren

meer algemene klachten zoals hoofdpijn, duizeligheid en misselijkheid.

Het gevoel van binnen dood te zijn niet, wel leeg.

Ik moet zeggen dat ik er erge moeite mee heb en op het moment even niet weet wat ik ermee aan moet. Zijn er vrouwen die het ook hebben gehad?
Ik ben zo onzeker, geen zin in sex, waardoor ik me weer afvraag of dat aan mij ligt en mn gevoelens voor mijn partner. ik hou zo ontzettend veel van hem. Ik snap mijn eigen gevoelens gewoon soms niet meer.

Ik hoop dat iemand tips heeft (psycholoog heb ik mn 1e afspraak al voor staan). maar ook nog andere tips als alleen maar een psycholoog zou fijn zijn. Hoe hebben de vrouwen die er ook last van hebben gehad dit aangepakt?

Ik herken je verhaal helemaal. Ik zelf heb heel veel gepraat met mijn man en een lieve vriendin. Belangrijk hierin is dat niet alleen het positieve aandacht krijgt. Ook het ‘zwarte’ deel moet open en bloot besproken kunnen worden.
Daarnaast heb ik gebruik gemaakt van lichttherapie. Dit heeft bij mij echt heeeel goed gewerkt. Op internet heeft mijn man een hele goede kleine ‘Litebook’ lichttherapielamp gekocht, mede op advies van mijn huisarts.

Sterkte.

Reageren

Een post partum depressie kan optreden na een bevalling, abortus of miskraam. De term postnatale depressie betekent letterlijk na de geboorte en zou vertaald kunnen worden als een depressie bij de baby.

Kernsymptoom is een sombere stemming, die van dag tot dag sterk wisselt en ’s avonds vaak het ergste is. Vaak is de vrouw huilerig, prikkelbaar en heeft het idee het allemaal niet meer aan te kunnen. Vrijwel altijd maakt zij zich, zonder dat hier een aanleiding voor bestaat, ernstige zorgen over de gezondheid van de baby. Opvallend is dat suïcidaliteit vrijwel altijd ontbreekt. Er bestaan vaak schuldgevoelens: het idee niet goed voor de baby te zorgen, niet te voldoen aan eigen eisen omtrent moederschap en schuldgevoel over het geen gevoel voor kind hebben. Andere klachten die vaak voorkomen: slaapstoornissen (meestal inslaapstoornissen en nachtmerries); angst en spanning; ernstige vermoeidheid, lusteloosheid, concentratieproblemen, afname libido (geen zin in seks), verminderde eetlust en diverse lichamelijke klachten (hoofdpijn, rugpijn).
Een steunende, stimulerende begeleiding staat centraal. Het is belangrijk dat de vrouw de ruimte en rust krijgt, zodat zij zich alleen hoeft te concentreren op de verzorging van haar baby, waarbij zich gesteund weet door haar partner. Voorts is van belang dat de vrouw negatieve emoties kan uiten: boosheid, angst, verdriet en eventuele negatieve gevoelens naar haar baby.
Antidepressiva kunnen worden voorgeschreven indien hiervoor een indicatie bestaat, slaapmiddelen kunnen voor een beperkte tijd zinvol zijn.

Reageren