Als meid van 16 kreeg ik plotseling grote last van hypochondrie. Ik hing aan moeders benen zodat ik toch niet alleen achter zou blijven ’s avonds als zij ging werken want stél dat ik iets kreeg. Ik beelde me alle ziektes in die je je maar kan indenken. Ik had het aan mijn hart, ik had alle soorten kankers en vooral ik had veel pijn. Op een gegeven moment heb ik stop gezegd. Klinkt simpel maar was het zeker niet. Ik heb gevochten en geknokt om van dit vervelend probleem af te geraken en opeens kreeg mijn leven een andere betekenis…

Door de jaren heen droeg ik wel een mini versie van hypochondrie met me mee maar ik was realistisch genoeg om te beseffen dat ik niet alles kan hebben en het ging goed.

Tot nu…

Ik ben 17 weken zwanger en mijn hypochondrie is erger terug dan ooit. In tegenstelling tot vele hypochonders ben ik niet zo heftig om alles te laten onderzoeken want “wat als ze toch iets vinden” maar momenteel beheerst het mijn leven. Ik weet ook niet meer wat echt is en wat niet…

Zo heb ik nu bv al drie dagen borstkaspijn aan de linker kant (stel je voor) en die pijn gaat verder naar mijn arm. Verder scan ik dan heel mijn lichaam af verder geen tekens van hartfalen of een hartinfarct… Maar de pijn is écht. Als ik op de plek duw op mijn borstkas dan doet het écht veel meer pijn. Zo loop ik te pas en te ontpas op mijn borstkas te duwen. Met als resultaat dat ik het volgens mij zelf erger heb gemaakt. De zeurende pijn is heel de tijd aanwezig en wil niet meer overgaan.

Zo meteen ga ik dan toch maar naar de huisarts want ik weet het zelf niet meer. Heb ik nou écht iets aan mijn hart of zijn het gewoon ontstoken spieren of weet ik veel. *zucht*

Ik voel me ook zo onbegrepen. Ik ben héél eerlijk over mijn hypochondrie. Ik besef meer dan ooit dat ik het heb maar automatisch steekt men dus alles daarop en dat wil ik ook niet. Ik weet zelf niet meer wat echt is en wat ik mezelf aandoe maar het weer een afschuiven op angstig zijn voor ziektes nee dat wil ik ook niet.

Weet op dit moment niet hoe ik eruit moet geraken. 🙁 Waarom overvalt het me net nu in de één van de mooiste periodes in mijn leven.

Voel me machteloos en onbegrepen….

je bent zwanger, dus de hormonen gieren door je lijf.
je voelt je waarschijnlijk wat onzeker en kwetsbaar, dit hebben veel zwangere vrouwen , maar bij jou komt daardoor de hypochondrie terug.
je gaat er goed mee om, je benoemd het dat is al winst.
als je pijn hebt als je erop drukt zijn het of spieren, zou goed kunnen, want je houding verandert, of je hebt een kleine ontsteking aan je borstkast( syndroom van Tietze)b.v.
rustig blijven en als je echt last hebt gewoon ff naar de huisarts,
fijne zwangerschap verder en sterkte,
Brenda

Reageren

Klinkt misschien gek, maar kan het niet komen door een verkeerde houding?

Zwanger en stress kunnen je houding veranderen en dit kan wel eens aan je spieren gaan trekken. Gevolg: Overal kwaaltjes en pijnlijke plekken.

Maar ga lekker naar de huisarts. Die kan bepalen of het iets lichamelijks is en anders je enigszins geruststellen.

Reageren