Door de woningnood heb ik al jaren lang last van depressieve klachten.
Ik ben 30 en nog thuis wonend het botert niet goed tussen mij en mijn moeder die weduwe is.
Er zijn veel frustraties naar elkaar toe ook het gevoel dat ik fulltime werk en daar eigenlijk niks mee opschiet voelt ook heel frustrerend en zinloos.
Elke keer als ik buiten ben en mensen in huis zie zitten dan krijg ik dat negatieve gevoel weer dat bijna constant aanwezig is.
Doordat ik chronisch ziek ben kan ik ook geen reistijd hebben ivm de vermoeidheid en medicatie waarbij ik niet mag rijden.
Zijn mensen voor waarmee ik hierover kan praten ?
Ik heb wel eens bij een psycholoog gelopen en een praktijk ondersteuner maar dat heeft me eigenlijk niet goed geholpen omdat de situatie hetzelfde blijft.
Het voelt alsof ik vast zit in het leven en me altijd een kind blijf voelen ik kan dit niet meer aan.

Het gaat er toch niet om dat een psycholoog jouw woonsituatie veranderd? Het gaat erom hoe jij je voelt in deze situatie en wat voor gedachten je daarbij in je hoofd laat ontstaan!
Dat zet je nog meer klem als je woonsituatie.
En voor deze voor jou schadelijke , depressief makende gedachten kan het nuttig zijn met een (andere?0) psycholoog daarnaar te kijken.
Hoe komt het dat je zo negatief blijft denken?

Reageren

Bedankt voor je antwoord Peter deze negatieve gedachten blijf ik houden door dat ik moeite heb om mee te komen met de maatschappij als alleenstaande.
Om mij heen zie ik iedereen die een relatie heeft een woning kopen en 4 dagen werken als alleenstaande voel ik me een soort benadeeld door de maatschappij omdat ik alleen ben.
Ik kan dit maar niet kan accepteren omdat ik niet tegen onrecht kan het maakt me boos teleurgesteld en verdrietig.

Reageren

Doordat ik chronisch ziek ben kan ik ook geen reistijd hebben ivm de vermoeidheid en medicatie waarbij ik niet mag rijden.

Ik denk dat bovenstaand ook een groot invloed heeft op je gemoedstoestand. Je geeft de woning nood de schuld maar ik denk dat je dieper moet gaan kijken en hiervoor een juiste behandeling moet aangaan.

Reageren

Met medicijnen gaat het gewoon redelijk goed maa autorijden mag vaak niet en meer dan 36 uur werken hou ik ook niet vol.
Ben bij meer soorten therapie geweest dan je op een hand kan tellen.
Tuurlijk helpt dat niet mee en kan een rede zijn dat ik mentaal gezien dingen harder aankomen.
Nu heb ik het echt over m’n mentale problemen niet lichamelijk al kan daar wel een verband liggen.

Reageren