- Joost7 augustus 2025 om 16:40
Door de woningnood heb ik al jaren lang last van depressieve klachten.
Ik ben 30 en nog thuis wonend het botert niet goed tussen mij en mijn moeder die weduwe is.
Er zijn veel frustraties naar elkaar toe ook het gevoel dat ik fulltime werk en daar eigenlijk niks mee opschiet voelt ook heel frustrerend en zinloos.
Elke keer als ik buiten ben en mensen in huis zie zitten dan krijg ik dat negatieve gevoel weer dat bijna constant aanwezig is.
Doordat ik chronisch ziek ben kan ik ook geen reistijd hebben ivm de vermoeidheid en medicatie waarbij ik niet mag rijden.
Zijn mensen voor waarmee ik hierover kan praten ?
Ik heb wel eens bij een psycholoog gelopen en een praktijk ondersteuner maar dat heeft me eigenlijk niet goed geholpen omdat de situatie hetzelfde blijft.
Het voelt alsof ik vast zit in het leven en me altijd een kind blijf voelen ik kan dit niet meer aan.5 reactiesReageren
Peter (huisarts)
Huisarts
8 augustus 2025 om 13:56Het gaat er toch niet om dat een psycholoog jouw woonsituatie veranderd? Het gaat erom hoe jij je voelt in deze situatie en wat voor gedachten je daarbij in je hoofd laat ontstaan!
Reageren
Dat zet je nog meer klem als je woonsituatie.
En voor deze voor jou schadelijke , depressief makende gedachten kan het nuttig zijn met een (andere?0) psycholoog daarnaar te kijken.
Hoe komt het dat je zo negatief blijft denken?Joost10 augustus 2025 om 10:36Bedankt voor je antwoord Peter deze negatieve gedachten blijf ik houden door dat ik moeite heb om mee te komen met de maatschappij als alleenstaande.
Reageren
Om mij heen zie ik iedereen die een relatie heeft een woning kopen en 4 dagen werken als alleenstaande voel ik me een soort benadeeld door de maatschappij omdat ik alleen ben.
Ik kan dit maar niet kan accepteren omdat ik niet tegen onrecht kan het maakt me boos teleurgesteld en verdrietig.Alias10 augustus 2025 om 12:10Doordat ik chronisch ziek ben kan ik ook geen reistijd hebben ivm de vermoeidheid en medicatie waarbij ik niet mag rijden.
Ik denk dat bovenstaand ook een groot invloed heeft op je gemoedstoestand. Je geeft de woning nood de schuld maar ik denk dat je dieper moet gaan kijken en hiervoor een juiste behandeling moet aangaan.
ReagerenJoost13 augustus 2025 om 11:15Met medicijnen gaat het gewoon redelijk goed maa autorijden mag vaak niet en meer dan 36 uur werken hou ik ook niet vol.
Reageren
Ben bij meer soorten therapie geweest dan je op een hand kan tellen.
Tuurlijk helpt dat niet mee en kan een rede zijn dat ik mentaal gezien dingen harder aankomen.
Nu heb ik het echt over m’n mentale problemen niet lichamelijk al kan daar wel een verband liggen.Sarah16 augustus 2026 om 09:47Hey Joost. Ik herken heel erg wat je zegt, op de chronische ziekte na zit ik in dezelfde situatie. Ik voel me vaak heel verdrietig, boos of juist afgemat omdat ik me ook vast voel in het leven. Daarnaast krijg ik ook die negatieve gedachten als ik andere mensen met een huis zie, vooral mensen van ongeveer mijn leeftijd die een eigen woning hebben..
Ik vind het een beetje jammer hoe deze huisartsen op je reageren. Ik snap dat therapie kan helpen om met dingen om te gaan. Toch vind ik dat er een grens is, de wooncrisis neemt zijn tol op veel jonge mensen die gewoon geen issues zouden hebben als ze gewoon een eigen plekje hadden en niet bij hun ouders wonen. Mijn relatie met mijn moeder is verpest omdat ik nog steeds bij haar woon en na jaren van bij haar wonen is er gewoon steeds meer frictie.
“Hoe komt het dat je negatief blijft denken?” Ja wat denk je nou, we hebben letterlijk minder kansen dan onze ouders hadden. Ik ben er ook klaar mee en ik kan het ook niet meer aan. Heb ook veel medelijden met de kids die nu moeten opgroeien in onze depressieve maatschappij. Het enige wat ze krijgen is WO3 en geen huis.
Reageren



