Hi allen,
Afgelopen week heb ik, als gevolg van vele maanden werkstress (ook in weekenden en late avonduren), een volledige instorting gehad op de werkvloer. Ik kon niet stoppen met huilen en had paniek als ik keek naar de week die ging komen. Ook had ik al eerder dit soort “huilbuien” als mensen simpelweg aan mij vroegen hoe het met me ging. Mijn partner had mij daarnaast ook aangegeven dat ik niet meer dezelfde was als normaal, en ik had geen energie meer om vrienden te zien of leuke dingen te doen. Alles voelde aan als een “taak” waar ik doorheen moest komen om iedereen blij te houden. Ik voelde nergens meer echte emotie bij.
Als gevolg van dit allen zit ik nu een aantal dagen thuis, maar ik merk dat ik hier enorme moeite mee heb. Ik weet dat mijn klachten echt waren, maar als ik thuis op de bank zit en niks doe schreeuwt mijn hoofd tegen mij dat ik “gewoon weer dingen kan gaan doen”. Ik slaap ook prima (wel lang) en heb geen grote paniek op dit moment. Ik vind het echter heel lastig te onderscheiden of dit komt omdat het eigenlijk wel oké gaat, of omdat ik weet dat ik geen mails van werk kán krijgen die stress zouden geven op dit moment. Ook vind ik het lastig omdat ik altijd een persoon ben geweest die doorgaat (vandaar ook de zware baan), dus ik weet niet of ik stil moet zitten en mijn brein moet negeren, of dat mijn hoofd weet wat kan. Het nare is dat ik ook niet kan stoppen met piekeren hierover, dacht en nacht blijft mijn hoofd overuren draaien, gesprekken herhalen en proberen een antwoord te vinden.
Moet ik gewoon mijn situatie accepteren of me niet zo “aanstellen” en gewoon weer gaan werken? Ik vind het erg moeilijk. Iemand hier ervaring mee of advies voor?

Heet zoiets niet een “burnout”..?
En is het niet bekend dat je daar ook even de tijd voor moet nemen..?
En weet je dat een burnout juist vaker voorkomt bij mensen met een hoog streefniveau..?
En dat een burnout een gunstige genezingsprognose heeft..?

Maar geeft het de tijd, en maak ev. een afspraak met een psycholoog cq praktijkondersteuner GGZ (in de huisartsenpraktijk)..

Reageren