Hallo allemaal,

Ik vroeg me af of er mensen zijn die mijn situatie herkennen.
Ik kom nogal vanuit een jeugd met wanorde en psychische verwaarlozing. Ik heb dit altijd weggedrukt, maar nu het ‘er uit komt’, heb ik er toch moeite mee.
Het verhaal is in het kort:
Mijn ouders hebben nooit echt een goed huwelijk gehad en hadden zo hun eigen problemen incl suicidepogingen. Hierdoor werden ik en sowieso nog een andere broer psychisch alleen gelaten. Ik heb nooit echt over mijn dingen kunnen praten waarmee ik zat en was er altijd iets aan mij niet goed. Wanneer ik me verdrietig voelde en lage cijfers haalde, was ik gewoon lui, ik zag er niet leuk uit, ik was niet slim, en in tegenstelling tot een broer was ik niet hoogbegaafd, ik moest altijd meehelpen in het huishouden anders zwaaide er wat. Nou goed, ik kan een boel uitleggen, maar dat heeft niet zo’n zin denk ik.
Nou zijn mijn broer op een gegeven moment de wereld zelf gaan verkennen en kwamen we erachter dat de situatie thuis niet normaal was. Nu ik een paar jaren verder ben, is het door een therapeut bevestigd.
Ik ben bezig hiermee te leren omgaan, maar nu komt er een ‘diagnose’ (Mijn moeder heeft hem zelf gesteld, dus niet door een therapeut gedaan ofzo) bij bij een ander gezinslid. Namelijk PDD-NOS. Omdat mijn familie nogal van goed voordoen zijn, en niks aan de buitenwereld laten merken, zijn ze verschrikkelijk bezig om dit te verbloemen. Gevolg: ze doen alles voor die ander met PDD-NOS. Ik eet feitelijk droog brood en loop ik kleren met scheuren, voor hem kopen ze complete huizen, inrichtingen, kleren etc. En dat wordt ook van mij verwacht, ik moet briefjes voor hem neerleggen, eten voor hem maken, zijn spullen opruimen en voor hen denken en dingen regelen. Voor de duidelijkheid, hij is volwassen en werkt al en ik ben net volwassen en studeer nog. Wanneer ik hen iets vraag, krijg ik of een scheldpartij over me heen, of ze zeggen dat ze me niet willen helpen.

Ik ben sinds kort het conflict aangegaan, omdat ik het echt niet meer langer trok. Ik weiger nog langer van alles nog te regelen, want een heleboel dingen kosten mij veel tijd, energie en geld. Het maakt me boos dat ze nooit eens vriendelijk naar mij doen en helemaal gefixeerd zijn op de PDD-NOS’ser. Ik weet dat PDD-NOS mensen het moeilijker hebben in het leven en een vaste structuur ed nodig hebben, maar ik word gewoon boos dat er niks aan gedaan wordt en er geen hulp gezocht wordt. Ik krijg ook helemaal niks terug van de PDD-NOS’ser (behalve boze blikken, gesnauw en een hoop rotzooi), hij vindt het namelijk normaal.

Het is een beetje een warrig verhaal, maar zijn er mensen die dit herkennen?

ik vind dat je onrespectvol behandeld word jij bent ook belangrijk en dat mag je best wel eens duidelijk maken ik bedoel ok hij heeft een beperking maar goed jij had of hebt ook wel eens een steuntje in de rug nodig of een beetje aandacht

Reageren

Je ouders gedragen zich egoïstisch. Nu is het jouw beurt: ga uit huis en breek met je ouders. Zij zullen niet meer veranderen, jij wilt dat wel. Leef je eigen leven.

Veel sterkte.

Reageren

je ouders kiezen volledig de kant van je broer, ze tonen je geen respect. je broer heeft wel een beetje hulp nodig, maar niet zoveel als ze denken. Je bent evenwaardig aan hem. ze zien niet dat je eronder lijdt.

ik zou zeggen laat ze merken dat je er ook bent, je verdient aandacht en respect.

uit huis gaan is ook niet zo makkelijk,je hebt de middelen nodig. Maar je moet ze het duidelijk maken. Als het moet drastisch

Reageren