Mijn stiefdochter loopt al twee jaar met haar ziel onder dr armen. Ze is slim, doet vwo twee talig maar heeft bepaalde angsten waar ze niet mee om kan gaan. Ze is bang voor plotselinge veranderingen, vooral op school als lessen uitvallen of anders ingepland worden krijgt ze paniek aanvallen. Ze is eerder bij n psycholoog geweest maar na uitbehandeld te zijn na n jaar en zij het wel ok vond zijn ze gestopt. Ik merkte verslechtering maar niemand geloofde mij. Uiteraard hoort het bij het puberen maar uiteindelijk ben ik gaan zoeken. Ze snauwt iedereen af, niemand mag dr aanraken en alles is zo extreem. In haar dagboek ( ik weet privé maar soms als ze niet praten moet je wel.. Kwam ik erge dingen tegen. Waarom ze niet eten of drinken wil, wat ze hoopt dat er dan gebeurd als ze onder n Auto of bus Utrecht komt, strips die zij tekent met einde zelfmoord, verhalen waarom ze dood wil.. Heel extreem. Ik heb dit vaker aangegeven bij ouders, maar krijg alleen op mijn kop dat ik dingen lees uit dr privé Schrift meer doen ze niet dan vragen hoe gaat het. Nu had school gebeld naar moeder. Vriendin was er perongeluk achter gekomen dat ze gepland heeft wanneer ze het gaat doen! Die is naar de leraar gedaan zonder dat dochter dat wist. Nu moet ze vanmiddag naar n spoed afspraak met psycholoog. Het is serieus, hoe moet ik hier nu mee omgaan? Hoe kan ik haar hierbij helpen? Normaal bespreken we veel samen maar dit durfde ze niet rechtstreeks tegen mij te vertellen. Ze heeft eerst met dr moeder dr vader ingelicht bij hun thuis. Hij moest mij inlichten! Ze wil dat meer mensen het weten zodat ze in de gaten gehouden kanworden en ik weet dat opubers deze gedachten hebben, hoort erbij.. En n hoop zijn hulp kreten dat weet ik ook.. Maar zeg nooit dat het nooit zou gebeuren. Wij willen er in ieder geval alles aan gedaan hebben wat mogelijk was.. Tandor??????

Dat is een moeilijke situatie. Spijtig voor je stiefdochter dat ze zich zo voelt.
Voor jou in de positie van stiefmoeder is een dergelijke situatie vaak extra moeilijk.
Inhoudelijk kan ik hier natuurlijk niets over zeggen.
Wat je kunt doen is, haar duidelijk laten merken of haar vertellen dat je er voor bent en dat ze altijd bij je terecht kan als er problemen zijn of ze een moeilijke periode heeft. Dat ze niet bang hoeft te zijn om je direct te benaderen als ze daar behoefte aan heeft.

Reageren

ik heb momenteel precies hetzelfde

ik ben ook 14

ik twijfel alleen nog of het een geluk is om hier rond te lopen of een straf

ik hoop dat uw stiefdochter beter wordt zoals ze dat dan zeggen

alsof het een ziekte is

het is gewoon iets wat sommige speciale mensen hebben

die gewoon niet goed aansluiten op de samenleving

die zo is gemaakt dat als je zon persoon bent

die gewoon iets speciaals is of nodig heeft

je er maar mee te dealen hebt en niemand je probleem erkent of je wilt helpen

 

Reageren

Waar en bij wie ben je geweest voor hulp?

Reageren