Ben ik gek geworden?

Hoi

Mijn verhaal is bizar maar heeft een enorme impact ik hoop dat jullie misschien advies hebben want wordt gek van mezelf.

Ik een getrouwde dame ben onlangs bevallen van een gezonde zoontje. Vooraf heb ik een een klote zwangerschap gehad was erg depri en wilde alles weten over hoe en wat. Man en ik waren bezig zwanger te worden dus was al gestopt met de pil maanden (nu alweer anderhalf jaar geleden) ik wordt heel snel paniekerig en bang laat dat duidelijk zijn. Man en ik zijn van buitenlandse afkomt. Ik zeg t er even bij om het verhaal te verduidelijken. In de prille zwangerschap ging het goed werd zwanger en later in de maanden ging het slecht met mij een ongelooflijk naar gevoel drong tot mij door dat er iets mis was met het kindje. Ik snakte naar de bevalling om de angsten achter de rug te hebben. In de zwangerschap kwam ik op werk een collega tegen die altijd een oogje op me had. We raakte aan de praat gewoon met collega’s erbij en hij grapte dat de baby een erg blanke baby zou zijn ik lachte zijn opmerking weg en gingen aan het werk. Gek genoeg is deze opmerking me wel bijgebleven. Waarom weet ik niet ik wijt t aan angst en eerlijk gezegd heb ik hier al vaker last van dat bepaalde opmerkingen me bij blijven en ik dus ga piekeren.

Bevalling naderde en ik beviel dus van een zoon gezond gelukkig maar onze zoon heeft niets van ons. Wij zijn dus buitenslands en beiden donker qua haar en ogen en onze zoon is echt wit en bleek en blond. Dit komt helemaal niet voor bij ons! Plotseling moest ik denken aan die vage opmerking van me collega waarom zou hij dat zeggen?

Ik bedoel ben ik nou gek geworden? Ik kijk me zoontje half aan en weet dat ik niks verkeerds heb gedaan maar waarom zit ik dan met dit benarde gevoel alsof er iets niet in de haak is?