Hallo, hierbij mijn verhaal en klachten. Ik ben een vrouw van 31 jaar en in april heb ik helaas een miskraam gehad die ik heb moeten opwekken met medicatie. Ik ben daarna meteen weer aan het werk gegaan omdat ik dacht dat het wel goed ging. Ongeveer een week na de miskraam was ik met mijn vriend aan het lunchen buiten de deur en kreeg ik uit het niets een (denk ik) eerste paniekaanval. Ik kreeg het warm, voelde me wat duizelig en begon waziger te zien en de geluiden om me heen werden vager. Ook kreeg ik tintelingen in mijn armen en benen. Ik had het gevoel dat ik ging flauwvallen (wat niet is gebeurd). Daarna begon mijn angst dat ik lichamelijk iets mankeerde. Ik heb sinds deze gebeurtenis op en af de volgende klachten: druk / pijnlijk gevoel op mijn borst, af en toe wazig zien, brandend maagzuur, soms weinig tot geen eetlust, pijn in mijn rug en schouderbladen wat soms uitstraalt naar mijn linkerarm. De huisarts heeft al twee keer naar mijn hart en longen geluisterd, maar dat klinkt allemaal normaal. Ook mijn bloeddruk was goed. Ik ben een beetje ten einde raad, omdat ik ondanks deze onderzoeken van de huisarts toch bang blijf dat ik iets mankeer. En daardoor blijven de klachten ook bestaan en zitten de angstgedachtes continue in mijn hoofd. Denken jullie ook dat deze klachten bij een paniekaanval horen en hoe kan ik daar het beste mee omgaan?

Ik zou er met je huisarts over praten, die kan je verwijzen naar bijvoorbeeld de praktijkondersteuner ggz voor mentale begeleiding.
En daarnaast kan een psychosomatisch fysiotherapeut je helpen om je ademhaling te controleren en je weer vertouwen in je lichaam te krijgen, dat je dus fysiek in orde bent en alleen denkt iets ernstigs te mankeren

Reageren

Je klachten kunnen er idd bij horen.
Doe eens de testen op:

https://www.dokter.nl/hyperventilatietest/

https://www.dokter.nl/angststoornistest/

Reageren

Ik zou er niet intrappen hoor in angststoornis en hyperventilatie.
Dat is niet oorzaak van je problemen.

Gek wordt je ervan van die mensen die zeggen dat je beter moet ademen en naar therapeuten moet.
Wat je beter kan doen is erachter komen wat je mankeert. Als je dat niet vindt dat kun je 100 jaar net doen of je probleem hyperventilatie of angst is maar die gaan vanzelf weg als je de oorzaak vindt.

Ga met degene die je vertrouwd erachter komen wat je mist of mankeert en laat je niets aanlullen.

Maar ik weet ook niet alles maar weet wel wat wel hielp er wat niet.

Louis

Reageren

@Louis

Hyperventilatie en een angststoornis zijn allebei serieuze aandoeningen, die beide ook serieus behandeld kunnen worden.
Maar alleen als de patiënt daar voor open staat!
Het zijn geen dingen die met een operatie of kuurtje opgelost kunnen worden, maar kosten veel eigen inzet van de patiënt.
Wat begint bij erkennen dat je hyperventileert of aan hypochondrie lijdt.
Zolang je dat niet doet, kun je blijven zoeken naar oorzaken en daarmee gigantisch veel tijd van zorgverleners verspillen met onderzoeken die nergens tot leiden.
Maar je verspilt er vooral héél veel energie van jezelf mee, die je ook in je herstel had kunnen steken als je je diagnose had geaccepteerd!!!
Misschien was angst en hyperventilatie niet jou probleem, maar bij 99% van de mensen die hier met onverklaarbare klachten terecht komen is het dat wel.
En dat heeft niks met iemand iets aan willen lullen te maken

Reageren

Hallo,

Ten eerste wat vervelend dat je een miskraam hebt gehad. Een paniekaanval hoeft geloof ik niet direct te betekenen dat je een angststoornis hebt. Het klinkt alsof je al dan niet bewust/onbewust gewoon een flinke klap hebt gehad van de miskraam mentaal gezien wat totaal normaal is. Dit onderwerp word gelukkig steeds vaker besproken, omdat er zoveel vrouwen zijn die hier last van hebben/krijgen. Onderliggen stress kan langzaam lijden tot dit soort klachten. Geen idee natuurlijk of dit bij jou aan de hand is , maar ik praat even uit eigen ervaring. Bij mij geeft spanning/stress n.a.v. een vervelende gebeurtenis ook dit soort lichamelijke sensaties. Praten hierover en evt begeleid aan de slag gaan met de aard van het probleem in combi met ontspanningsoefeningen kunnen helpen. Bij mij werkt het vooral om even te accepteren dat het er is, er gebeurd iets groots en verdrietigs in je leven.

Reageren