Beste mensen,ook al ben ik op leeftijd,62 jaar, mis ik nog steeds het hebben van eigen kinderen en natuurlijk momenteel het missen van kleinkinderen.Door bepaalde omstandigheden en later een baarmoeder-operatie konden we geen kinderen meer krijgen en ben ik daardoor in een behoorlijke depressie geraakt.Zeg nou niet;wat je niet hebt dat mis je ook niet,want dat is absoluut niet waar.Ik heb zelf een nare jeugd gehad en altijd gezegd,dat mijn kinderen dit nooit mogen meemaken en dat ik ze meer dan iemand anders lief zou hebben.Het heeft niet zo mogen zijn en daar heb ik nog steeds veel verdriet van.Praten met familie levert niets op,want iedereen heeft meerdere kinderen en begrijpt niet wat het is om kinderloos te zijn. Ze zijn allemaal egoistisch bezig en wilen er niet over praten.Het enigste wat een enkeling zegt,dat we een soort opa/oma kunnen worden van andere kinderen,maar dat willen we en kunnen we ook niet.Wat kan ik doen,om dit verdrietige onderwerp een beetje te verwerken? Heeft iemand dezelfde ervaring en/of raad?

Ten eerste denk ik dat je zinvoller antwoorden krijgt op bijvoorbeeld het forum van Libelle of Viva, maar dat terzijde. We moeten allemaal roeien met de riemen die we hebben. De een vindt geen liefde, de ander mist gezondheid en nog een ander krijgt geen kinderen. De vloek van deze tijd, is dat het krijgen van kinderen als vanzelfsprekend wordt gezien. Maar we krijgen ze, of niet. In jouw geval niet en daar moet je mee omgaan als met ander verlies in je leven: accepteren, doorvoelen en een plekje geven. Je kunt het verleden niet veranderen, sterker nog: er is heel veel wat je niet kunt veranderen. Het is een kwestie van accepteren, niet blijven hangen in ‘wat nou als’. Dat is zinloos en je mist erdoor alles wat je wel hebt. En dat is vaak meer dan je denkt. Een psycholoog kan je hiermee helpen, maar onderschat niet wat je geest aan incasseringsvermogen heeft. Sterkte en succes!

Reageren

Beste Marieke,jij hebt makkelijk praten;dit moet je ook net maar kunnen.Als ik je vertel,dat ik daardoor een behoorlijke tijd opgenomen ben geweest in een psychiatrische inrichting en ondanks alles nog steeds veel pijn en verdriet heb,moet je wel anders denken over mijn situatie.We hebben altijd een hond gehad en zagen dit als een soort vervanging.Al onze liefde ging naar dit beestje,maar we kunnen door lichamelijke toestanden geen hond meer opvoeden en/of uitlaten.Natuurlijk kun je een dier niet vergelijken met en kind,maar het was onze enige hoop.Misschien dat je er nu iets anders over denkt en er niet zo gemakkelijk over praat.Sorry,dat ik het zo vertaal!

Reageren

Beste Marieke,

Ik kan je een tweetal boeken aanrader: ‘ Een onzichtbaar verlies’ van Odile van Eck en ‘ Ik zou een leuke Oma zijn’ van Wilma Deurloo. Succes met het verwerken van je verdriet!

Reageren