Hallo, ik wil hier even mijn verhaal kwijt, misschien zal het voor vele herkenbaar zijn. Mijn kinderwens maakt me af en toe helemaal gek, om het zo even te formuleren. Vooral rond de periode van mijn menstruatie denk ik er constant aan, hoop ik dat ik zwanger ben geworden. En we zijn pas een maand of 4 bezig. Om me heen wordt iedereen zwanger, spontaan de eerste maand proberen al. En ik wil zo graag, en het lukt niet. Bij de eerste menstruatie tekenen springen de tranen in m’n ogen en ben ik verdrietig en chagrijnig. Iedereen zegt zo mooi dat je er niet teveel mee bezig moet zijn, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. En ik kan er ook met niemand over praten, want na 1 zo’n gesprek dan weten ze het wel en ‘moet je geduld hebben’. Hoe gaan anderen hiermee om? En hoe “ben je er niet mee bezig?’Ik doe mijn best maar soms maakt het me intens verdrietig…

hoi hoi

Inderdaad heel herkenbaar die gevoelens.
Wij zijn ook al bijna 3 jaar bezig.Allerlei onderzoeken gehad en alles was goed gelukkig.
Toen hebben we geprobeerd hoe moeilijk ook om het een beetje van je af te zetten,dat gaat ook bijna niet.
Afgelopen maand april helaas een miskraam gehad wat er echt ingehakt heeft.!
hopen nu dus ook weer op een nieuw wondertje,maar het is wel echt zo dat je moet proberen wat andere leuke dingen te doen,bijv weekendje en daagjes weg.
en verwen jezelf met die dagen als je weer ongesteld bent,bij mij hielp dat ietsje.

sterkte en wie weet joh.
hou de moed erin!ik weet hoe moeilijk het is!!

Reageren

Lijkt me een hele nare situatie. En dan heeft opkroppen echt geen zin. Zomaar doorgaan alsof er niets gebeurd is…
Natuurlijk kost dat tranen en troosten, samen een middag een lange strandwandeling maken…

Sterkte gewenst.

Reageren

Hoi Loes,

Wij hebben er ook lang over gedaan om zwanger te raken. Ik was inmiddels ook al bij de huisarts geweest om te overleggen wat wij konden doen.

En zoals altijd valt het dan op, dat wanneer je die keuze hebt gemaakt om het te proberen dat dan iedereen om je heen zwanger wordt. Uit ervaring weet ik dat er vele mensen vertelden gelijk bij de eerste poging te zijn zwanger geraakt, maar in werkelijkheid ook niet zo was. Ik voelde mij er ook heel vaak down onder en had altijd zoiets van “Waarom zij wel” Ik was natuurlijk wel blij voor ze, maar jij wilt ook zo graag.

Ik kan me er ook altijd matteloos aan irriteren dat er mensen zijn die hun toekomst plannen en zeggen “En dan nemen we kinderen” dat werkt niet zo.

Bij mijn eerste zwangerschap was ik er ook veel mee bezig, het was onze eerste dus alles is spannend en we waren er heel erg op gefocust. Temperaturen en schema’s bijhouden enz enz. Uiteindelijk (en dan hebben wij nog mazzel) is het bij de 11e poging gelukt. Bij mijn tweede zwangerschap hadden wij ook het idee dat het wel weer erg lang zou gaan duren, dus bijtijds stoppen met de pil en dan zien we wel. En het heeft inderdaad minder lang geduurd en was uiteindelijk (denk ik) de 3e eisprong raak.

Misschien is het echt zo dat het tussen de oren zit, maar het is ook allemaal zo spannend. Ik kan je dan ook niets anders wensen dan het allerbeste en veel succes en dat het maar snel raak mag zijn.

Groetjes
Claudia

Reageren