Hallo! Het gaat niet goed met mij, in tegendeel. Al bijna twee jaar kamp ik met ernstige angsten tegenover voedsel (en eetmomenten). Ik heb extreem ondergewicht en ben mezelf hier ook van bewust. Ik ben te mager en zou best een kilootje of 10-20 aankomen zodat ik een gezond gewicht zou bekomen. Het is niet dat ik niet wil aankomen, want dat wil ik eigenlijk heel graag! Maar het lukt me niet. Ik haat eten als de pest! Als ik honger heb eet ik maar enkele momenten daarna word ik angstig. Ik ben bang dat ik ziek zal worden van dat eten en zal daarna de hele avond piekeren. Ook als ik mezelf niet 100% voel (maag en darmen) verbied ik mezelf iets te eten voor de komende uren. Ondertussen is de angst al zo diepgeworteld dat ik geen vlees meer eet, groenten en fruit enkel eet als ik weet dat het goed gewassen is, alle houdbaarheidsdata van voedingsmiddelen dwangmatig wil nakijken én dat ik niet eet op dagen wanneer ik meer dan 10km weg van huis moet. De angst tegenover eten heeft mijn leven volledig overgenomen en dit op een bijzonder negatieve manier! Nu is mijn vraag: valt dit ook onder de noemer “eetstoornis”? En wat kan ik hier aan doen? Als dit nog een jaar doorgaat beland ik ongetwijfeld in het ziekenhuis. Omdat ik de afgelopen twee jaar zeer weinig at zit mijn maag zeer snel “vol”. Na één donut ben ik verzadigd en misselijk.

Hey,

Je hebt idd eetstoornis.

Zusje van een vriendin van mij heeft een periode gehad dat ze niet eten durfde nadat ze zich heel verslikt had in een hap eten. Bij haar was het ook zo erg geworden dat ze ernstig  ondergewicht erdoor kreeg. Zij heeft toen zelfs een tijdje een neussonde gehad, om toch voldoende voedingsstoffen binnen te krijgen.

Ze was in die periode nog heel jong, haar ouders hebben toen via de huisarts hulp gekregen. Ze heeft intensieve psychologische hulp gehad om weer te leren eten en daarnaast hulp van een diëtiste om met het weinige wat ze at ( durfde eten ) zoveel mogelijk voedingsstoffen te kunnen opnemen. En daarnaast kreeg ze in het begin injecties met vitamines en andere stoffen waar ze een tekort aan had. In haar puberteit is ze nog een keer opgenomen geweest in een kliniek voor mensen met een eetstoornis omdat het toen helaas weer mis ging. Maar nu is ze inmiddels volwassenen en nog steeds een moeilijke eter, maar ze blijft op gewicht en kan zelf zorgen dat ze genoeg en het juiste eet om gezond te blijven. En zodra ze merkt dat eten haar weer tegen gaat staan, gaat ze weer naar haar psycholoog om te voorkomen dat ze verder weg zakt.

Je zou dus ook naar je huisarts kunnen gaan om over je probleem te praten. Dan kunnen jullie samen een plan maken voor hulp waar jij je goed bij voelt. ( bijvoorbeeld diëtist,  psycholoog,  doorverwijzen naar speciale eetstoornis kliniek ) En daarnaast kan de huisarts je lichamelijke toestand in de gaten houden en je helpen tekorten die je misschien al hebt,aan te vullen.

Ik wens je heel veel succes, het feit dat je om hulp vraagt,is al de eerste stap in de goede richting!

Groetjes Suzan

Reageren