Goededag,

Ik heb in mijn jeugd een nare ervaring gehad. Dit heeft mijn jeugd, of vooral mijn pubertijd, flink beïnvloed, vooral door het steeds terugdenken aan de vervelende gebeurtenis.
Nu dat ik 37 ben zou ik in principe een prima leven kunnen leiden, het probleem is alleen, en dat is het altijd al geweest, dat het lijkt dat ik dwangmatig aan het terugdenken ben aan die periode om zo mezelf geen geluk te gunnen.
Er zijn periodes dan kan ik goed rationeel nadenken en de gedachten stoppen, maar dat voelt dan op den duur weer als mijn kop in het zand steken. Dan zeg ik als ware tegen mezelf: “Het kan nu wel goed gaan, maar je weet wat er is gebeurd en dat zal altijd aan je blijven vreten”, zoiets…
Als ik er niet aan denk, functioneer ik overigens prima en is er niks (afgezien van wat meer stress) dat mij doet herinneren aan die periode, geen nachtmerries, geen huilmomenten, etc. Sterker nog, ik ben voor mezelf en de buitenwereld veel meer te genieten!

Ik vraag me dus soms af, heb ik een trauma, of ben ik mezelf een trauma aan het aanpraten door al dat denk en piekergedrag?
En is het verkeerd om er niet meer aan te denken, of houd ik dan mezelf voor de gek?

Misschien is het toch goed om er eens met een psycholoog over te praten. Misschien toch een trauma..

Reageren

Misschien dat EMDR wat voor je is. Dat haalt de scherpe kantjes van heftige gebeurtenissen af. Het is er nog wel maar de emoties zijn minder.

Reageren