Vertrouwen weg in huisartsen

  • #1

    Ik ben mijn vertrouwen in huis(artsen) de afgelopen jaren enorm verloren. Er zijn meerdere dingen gebeurd waardoor dit is ontstaan, dit vertel ik hieronder allemaal. Ik zal het heel erg waarderen als jullie het zouden willen lezen en beantwoorden.

    Ik heb een aantal jaren geleden last gekregen van een aantal lichamelijke klachten. Hiervoor ben ik meerdere keren naar de huisarts gegaan en elke keer kreeg ik weer iets anders te horen. Mijn klachten namen in die periode flink toe en hebben uiteindelijk voor meer problemen gezorgd. Ik ben een aantal keer doorverwezen naar het ziekenhuis maar ook daar konden ze mij niet verder helpen. Op een gegeven moment ben ik zelf maar doktertje gaan spelen.. Toen kwam ik erachter dat ik last kreeg na het eten van bepaald voedsel. Ik besloot terug te gaan naar de huisarts en vertelde haar vervolgens wat ik ontdekt had, maar ik kreeg al gelijk te horen: dat ik dit alles verzon. Volgens haar had ik last van een angststoornis, maar ik ging niet geloven in die onzin die zij mij aan probeerden te praten. Vervolgens heeft ze mij naar een soort van psycholoog gestuurd, daar kreeg ik allemaal verschillende vragen zoals: heb je wel eens aan zelfmoord gedacht? Ik wist niet wat mij overkwam en voelde me zwaar in de maling genomen. Uiteraard antwoorden ik op alles NEE! Ik was inmiddels 1,5 jaar verder, deed geen oog meer dicht van de pijn en verloor mijn school hierdoor. Ik besloot niet op te geven en net zolang te blijven volhouden als ik kon. Uiteindelijk met heel veel moeite ben ik doorverwezen naar een universitaire ziekenhuis. Ik heb inmiddels in dit ziekenhuis alle afdelingen bijna wel gezien.. ook dit nam veel tijd in beslag waardoor ik bleef zitten in de ellende, maar na 2 jaar kreeg ik eindelijk de juiste diagnose (om het even zo te noemen) en ja hoor, ik had last van een Histamine intolerantie oftewel iets met eten. Ik heb mijn gehele eetpatroon moeten aanpassen, maar uiteindelijk namen mijn klachten af. Maar inmiddels zat ik al een aantal jaren constant ziek thuis en dit merkte mijn lichaam ook wel.. Ik kreeg behoorlijk veel last van mijn rug en uiteindelijk ook van mijn been. Ik ben toen doorverwezen naar een revalidatiearts, maar hij zag niks schokkends. Ik stond alleen wat scheef met mijn wervelkolom. In die periode namen ook hierin de klachten toe, met als resultaat dat ik niet meer rechtop kon staan of lopen. Ik werd wederom niet gehoord door de artsen en werd naar huis gestuurd met het chronisch pijn syndroom. Ik geloofde er niks van want ik voelde aan dat het niet klopte, maar ik besloot te luisteren naar de arts. En ik fietsen mij elke dag een ongeluk om ervoor te zorgen dat mijn spieren los kwamen. De pijn was ondragelijk. Ik sliep elke nacht met een kussen tussen mijn benen. Ik poetsten mijn tanden op de wc omdat ik niet meer kon staan. Ik renden van mijn bed naar de bank omdat de pijn ondragelijk was. Ik kon niet meer rechtop staan of lopen. Ik kon alleen nog maar fietsen en zitten. Ik heb mijn hele leven aangepast voor deze pijn. De arts zei mij dat het absoluut geen hernia kon zijn, maar ik geloofde hem niet. Ik besloot om naar de huisarts te gaan en ook daar hoorde ik hetzelfde. Ik stond als een rietje te trillen met mijn gebochelde lichaam van de pijn en alsnog zagen ze het niet. Na 1,5 jaar lang pijn lijden heb ik een mri-scan gekregen en kreeg ik te horen dat ik een gigantische hernia had. De neurochirurg kon alleen nog maar opereren, dus dat is er gebeurd. Nog elke dag heb ik pijn in mijn rug en been. Inmiddels ben ik aan het revalideren hiervoor. Ik heb mijn sociale leven en mijn school oftewel mijn toekomst hiervoor moeten opgeven. Ik kamp elke dag met slaapproblemen door het histamine probleem.

    Nu had ik gehoopt dat ik alle ellende had gehad maar dat was jammer genoeg niet het geval. Mijn moeder kreeg een gek plekje op haar scheenbeen en ze besloot naar de huisarts te gaan. Het plekje werd steeds groter en op een gegeven moment werd het een open wond. Elke keer kwam de huisarts aanzetten met een nieuwe pleister of een nieuw zalfje. De plek werd steeds groter, rook vies en werd steeds groter. Mijn moeder heeft meerdere keren gevraagd of ze doorverwezen mocht worden naar de dermatoloog, maar volgens de huisarts was dit niet nodig. Hij deed namelijk precies hetzelfde als een dermatoloog. 1 jaar lang heeft ie mijn moeder naar huis gestuurd met constant weer een nieuw zalfje of een nieuwe pleister. Uiteindelijk kwam ik naar de huisarts toe voor mijn rug, maar in de tussentijd liet ik een foto aan de huisarts zien van mijn moeder haar been, hij vond het er toch niet zo goed uitzien en besloot een biopt te nemen. Hij wou namelijk zeker weten dat het geen kanker zou zijn, maar hij dacht zelf van niet. Uiteindelijk bleek het huidkanker te zijn. Mijn moeder is met heel veel moeite doorverwezen naar hetzelfde ziekenhuis als waar ik behandeld word, dit is namelijk het enige ziekenhuis wat wij nog vertrouwen. Uiteindelijk bleek de kanker toch wat groter te zijn dan wij hadden gehoopt. Ze moest geopereerd worden en dat is 7 juli gebeurd. De wond was eerst 3 bij 3 en is nu 7 a 8 cm en zo diep dat je het bot ziet zitten en de pezen ziet bewegen. Hoe had het wederom weer zover kunnen komen? Elke dag ben ik nu mantelzorgster voor mijn moeder. Over een aantal dagen krijgen we te horen of alle kanker weg is en dan gaan ze het dichtmaken aan de hand van onder andere een huidtransplantatie. Ondanks mijn pijn moet ik wel mijn moeder uiteraard helpen, maar dit vraagt mega veel van mijn lichaam. Mijn moeder heeft hiernaast een hele zeldzame neurologische aandoening, dus dit zorgt ervoor dat het voor haar zorgen complexer is. Je kunt het vergelijken met iemand dat dementerend is en gedragsverandering krijgt. Daarnaast is ze heel erg wankel (geen evenwicht) dus bij alles heeft ze momenteel begeleiding nodig.

    Het vertrouwen dat je hoort te hebben in een (huis)arts is compleet verdwenen. Ik ben verdrietig en boos tegelijkertijd. Ik snap niet dat er zoveel fouten gemaakt kunnen worden. Ik merk dat ik veranderd ben hierdoor. Ik vertrouw niet meer zo snel mensen en heb een hele grote bewijsdrang gekregen. Ik heb het gevoel dat ik constant maar weer moet bewijzen aan alles en iedereen dat het niet tussen mijn oren zit. Ik ben bang geworden door de pijn die ik heb gevoeld. Het allerergste van alles vind ik misschien nog wel dat ik mijn eigen toekomst en sociale leven kwijt ben geraakt. Ik volg momenteel geen opleiding omdat dit gewoon niet mogelijk is, ik werk niet en ben veel vriendschappen verloren. Ik heb mazzel dat ik mentaal zo sterk ben, dat krijg ik ook vaak te horen in het ziekenhuis. Maar ook ik ben mens en weet niet meer hoe ik ooit nog een (huis)arts kan vertrouwen. Ik weet niet wat ik kan doen.

    Ik waardeer het als je dit alles hebt gelezen! Dank daarvoor. Ik hoor graag een reactie terug

    Reageer
    #2

    Wat een ontzettend verdrietig relaas 🙁 Hoe kun je zoveel pech hebben gehad, vraag je je dan af.

    Pijnlijk genoeg heeft de huisarts (een arts die weinig weet van veel) vaak zeer grote aantallen patiënten te overzien, en is de werkdruk enorm. Het vraagt dat een huisarts in zijn/haar jarenlange carriere vertrouwt op kennis, ervaring en de huisartsenrichtlijnen. En daar kom je volgens mij ook heel ver mee.
    Maar.. een huisarts moet ook zelf durven doorverwijzen, moet de regie houden over alle specialisten (weten veel van weinig en die alleen maar vanuit de eigen expertise werken), de andere behandelaren erbij betrekt omdat ook daar de werkdruk of een blinde vlek het lastig maakt de mens als geheel te zien.

    Jij hebt er niets aan wat ik zeg. En er is eigenlijk nog veel meer over te zeggen. Zucht.

    Als ik jou was, zou ik een paar sessies bij een goede psycholoog dodn voor de ernstige verwerkingsklachten die je keer op keer hebt opgedaan.
    Het zou zo zonde zijn als je de lading die er logisch is van alle missers, teveel op je rug blijft dragen. Klinkt alsof die al genoeg te dragen heeft.

    Heftig, hoor. Geloof me, er zitten artsen tussen die het anders doen. Die wel de stap extra zetten om complexe problemen op te lossen of in ieder geval door te verwijzen. Voor jullie mosterd na de maaltijd, vwb restschade.

    Reageer
    #3

    Bedankt voor je reactie!

    Ik begrijp heel goed dat de werkdruk in de zorg heel hoog is. Huisartsen zullen zeker weten zo goed mogelijk hun werk te proberen doen, daar geloof ik ook zeker weten in. Ik heb alleen de pech gehad dat ik meerdere nare ervaringen heb meegemaakt. Het kwam over op mij alsof de huisarts zijn trots niet aan de kant wilde zetten. Hij gaf aan alles te kunnen en te weten net zoals een dermatoloog bijvoorbeeld, maar dat is natuurlijk niet 100% waar. Het lijkt soms alsof je moet overdrijven bij de huisarts zodat je geloofwaardiger overkomt.

    Ik heb een aantal jaren geleden mijn behandeldarts in het ziekenhuis verteld dat ik mijn vertrouwen in huis(artsen) ben verloren. Ze raden mij aan om edmr therapie te gaan volgen, dit vond ik heel spannend klinken. Ik heb 1 kennismaking sessie gehad waarbij uitgelegd werd wat edmr therapie precies inhoud, het klonk allemaal heel fijn aan.. Maar toch toen het zover was ben ik afgehaakt. Wellicht dat ik dit toch nogmaals eens moet gaan proberen te volgen of dat ik inderdaad eerst gewoon met een psycholoog ga praten.

    Ik merk aan mezelf dat alle nare ervaringen indruk hebben gemaakt op mij. Ik probeer vragen over mijzelf vanuit andere te vermijden zoals: wat doe jij eigenlijk in het dagelijks leven? Of waarom zit je ziek thuis? Ik ben altijd nog bang dat mensen het niet zullen begrijpen en mij gelijk zullen vooroordelen. Ik ben bang dat ze net zoals mijn huisarts zullen denken.. Ik leg elk woordje van iemand op een weegschaal en als ik iets hoor wat mij niet bevalt dan wordt ik enorm verdrietig of boos, dit kunnen hele simpele dingen zijn zoals: wat ben je gestrest.. dan denk ik gelijk dat ze denken dat alles van stress vandaan komt. Alle gesprekken die ik heb gehad met artsen jaren lang over mijn gezondheid en telkens maar weer moeten aanhoren dat ik het verzon, dat heeft mentaal wel wat met mij gedaan. Ook alle onderzoeken die ik heb gehad van hart onderzoek tot slaaponderzoeken en noem het allemaal maar op. En dan het moment dat ik een hernia kreeg en niet meer normaal kon lopen of staan en uiteindelijk belanden ik een rolstoel.. ja dat doet wat met een mens. Maar het ergste en het zwaarste van alles vind ik nog wel, dat ik niet net zoals mijn leeftijdsgenoten kan leven zoals je op die leeftijd hoort te leven. Mijn conditie is zo flink achteruit gegaan, dat ik een hele dag wandelen in een stad gewoon niet vol hou. Keer op keer moet ik mijzelf en mijn vrienden teleurstellen dat ik ook dit jaar weer niet mee kan naar bijvoorbeeld een festival. Ik doe zo onwijs mijn best om mijn conditie en spiermassa te verbeteren, maar helaas is het echt op slakken tempo.

    Ik denk dat een keer praten met een psycholoog nog niet zo’n slecht idee is. Ik hoop dat ik dan mijzelf durf te uiten en dat ik niet net zoals altijd alles maar weer weg lach. Ik ben ieder geval wel enorm tevreden over mijn behandeldarts, dat is echt een topper! Zij en ik hebben zo’n goede band, dat is gewoon bijna geen dokter en patiënt band meer, maar zoveel meer dan dat. In dat ziekenhuis heb ik heel veel vertrouwen en ik hoop die vertrouwen ook weer terug te krijgen in andere ziekenhuizen.

    Reageer
Reageer op: Vertrouwen weg in huisartsen
Selecteer afbeelding
Maximale afbeelding grote is 512kb, toegestande bestandtypes: *.jpg, *.jpeg, .jpe,.gif
Blijf op de hoogte met onze wekelijkse nieuwsbrief