Wie herkend dit?

Hallo, Ik ben 19 jaar en heb veel last van mijn pols. Hieronder volgt mijn verhaal en ik hoop dat iemand het herkend en tips heeft. Ook hoop ik dat jullie wijs kunnen worden van mijn onsamenhangende verhaal. Sorry als ik heel veel zeur. Maar ik probeer een duidelijk beeld te scheppen.

Sinds mijn 15e heb ik pijn in mijn rechterpols. Daarbij heb ik last van mijn vingers en ik moet vaak mijn vingers en pols “knakken” om van de irritandste pijn af te komen. Ik kan er niet super veel mee. Mijn hand omdraaien gaat al niet meer. Het gaat maar tot het midden. Het spelletje Simon zegt gaat moeilijk. Mijn hand bol maken kan ik nog doen. Maar hol gaat al niet meer. Dat word een zijwaartse hol. Voor de rest heb ik er weinig kracht in. Typen op een laptop gaat eigenlijk ook niet meer. De pijn wordt dan te heftig. Vorig jaar ben ik geopereerd, toen is er een zenuw lam gelegd. Zo hoopten ze dat ik van de pijn af kwam, maar dat heeft niets geholpen. Zware dingen tillen kan ik niet meer. Als ik bijv. Tafel moet dekken is dat al zwaar voor me. De borden kan ik bijna niet vasthouden.( er zijn er niet voor niets zoveel gesneuveld, net als cola glazen) En zelfs messen voelen zwaar aan. Nu komt het: Sinds 2 maanden lijkt het wel of ik hetzelfde heb in mijn linkerpols. Sinds een maand kan ik al niet meer schrijven. Typen gaat net. Mijn haar borstelen gaat ook heel moeilijk, laat staan mijn haar opsteken of gewoon iets anders creatiefs. Ik ben heel erg linkshandig. Nu heb ik grotere problemen want ik zit nog op school, en nu heb ik gelukkig op korte termijn weten te regelen dat ik al mijn toetsen op een laptop mag maken. Maar het liefst wil ik het gewoon op papier kunnen doen. Net als de rest. Ik ben de enige met deze uitzondering in mijn klas. Mijn rugzak kan ik bijna niet tillen. Terwijl die op 1 dag heel licht is. Maar dan nog is die eigenlijk te zwaar. Jullie zouden nu kunnen denken of ik nog naar een arts toe ga. Ja dat doe ik en ik ben nu al naar het 3de ziekenhuis toegestuurd omdat ze het niet weten. Bij best wel goeie artsen terecht gekomen. Al 2 jaar loop ik de ziekenhuizen plat. Voor mijn familie is dit ook een belasting, omdat ik veel dingen niet kan. En al klagen ze nooit tegen me, ik weet dat ze het soms heel moeilijk hebben. Daar word ik af en toe best kwaad van. Ik heb het maar hun zijn er ook onbewust zo erg bij betrokken dat ik me soms best schuldig voel. Dit wordt hun ook aangerekend door mij. Ik hoor mijn moeder soms huilen. En mijn vader maakt zich ook de nodige zorgen net als mijn zussen. Ik hoop dat iemand wijze raad voor me heeft. Of in ieder geval tips. Daar zou ik al heel blij mee zijn.

Ga eens naar het Hand- en Polscentrum van het UMCG

Reageren