Weet niet of ik het hier goed post, maar…
Ik ben na afgelopen jaar mega onzeker geworden mbt gezondheid. Onze zoon (inmiddels 13 jaar) en wij heeft vorig jaar een heel heftige tijd mee gemaakt d.m.v. een geperforeerde blinde darm. Tot aan I.C. in Groningen aan toe.
We hebben heel erg veel geluk gehad dat het zo allemaal is afgelopen. En dat terwijl alle artsen (behalve de vervangend huisarts) dat het niets was. Buikgriepje. Niet dus. Weken doorgelopen. 3x geopereerd. Maanden geduurd. Maar Godszijdank is het allemaal goed gegaan. Maar zijn lichaam heeft het ook als het ware verstopt. Weinige tekens afgegeven. En dat maakt het wel eng.
Alleen… het heeft mij mega onzeker gemaakt. Ik ben al niet de meest zekere persoon die er rond loopt, dus dit werd niet beter.
Maar als nu iemand in ons gezin en ikzelf iets heb, gaan de alarmbellen af.
Wij hebben vorig jaar op een gegeven moment echt doorgedrukt, wat maar goed geweest is, ook.
En daarom is het nu wel zo, dat wanneer iemand iets heeft (ik klungel zelf met een onrustig hartritme, heel veel extra slagen), en dat maakt me mega onzeker. Ben niet snel een huisarts loper. Nog steeds niet altijd. Behalve als het om m’n kinderen gaat.
Maar dit schiet door. En ik heb geen idee hoe ik ervan af moet komen. Met “schiet door” bedoel ik, dat de zorgen wel erg de overhand hebben, en dat wil ik niet. Maar aan de andere kant weet ik ook wat er kan gebeuren als je niets doet. Het is zo ontzettend dubbel…
Ik heb een aantal gesprekken met een psycholoog gehad. Maar werd ik niet vrolijk van. Ze begon al van… je krijgt maar 10x meer wordt niet vergoed, en in die 10x redden we het niet.
Op zich een aardig persoon, niets op tegen. Maar ze snapte me totaal niet. Als ik zei dat ik me na afgelopen jaar zo anders en angstiger voelde, zei ze meteen van… dat heeft daar niets mee te maken.
Dus na 1 sessie ging het al over heel andere dingen dan hetgeen wat mij echt dwars zat en parten speelden.
Ben het spoor dus echt even bijster.
Slijt dit vanzelf of…

Tevens heb ik er heel erg veel moeite mee om de ernstige verhalen van anderen te horen. Ik werk in een winkel waar heel wat verteld wordt. En dat trek ik niet meer.
Tevens zijn onze beide buren (hebben contact maar vieren geen verjaardagen samen oid, gewoon buren en niets meer) ernstig ziek. Maar ik krijg het niet voor elkaar om erheen te gaan.
Afgelopen jaar als ik van het ziekenhuis thuis kwam en de achterdeur open deed, kwam er steeds de vraag van… hoe is het nu? Heel erg lief, geen kwaad woord daarover, maar het was niet iets waar ik op zat te wachten. Vond het heftig genoeg en áls ik dan thuis kwam, was ik op. Mijn man en ik hebben om de beurt in de ziekenhuizen geslapen. Het was gewoon heftig.
En ik vind het zó moeilijk om nu naar ze toe te gaan. Ook omdat dan mijn eigen “ding” van afgelopen jaar weer terug komt, denk ik.

Het was inderdaad een heftige tijd voor jullie…
Het is op zich natuurlijk niet zo raar dat het zijn uitwerking heeft. Jammer dat de psycholoog een verkeerde insteek heeft gekozen… Dat had namelijk wel kunnen helpen. Maar zelf ga je hier natuurlijk ook uit komen. Het zal alleen wat tijd kosten.
Daarnaast zou ik je toch aanraden om bepaalde confrontaties wel aan te gaan. Het is onvermijdelijk dat je met dingen in aanraking komt die dan zo’n flashback geven….je zult toch met dat “verleden” moeten afrekenen.

Reageren

Dank je wel!
Eerst had ik er al moeite mee als ik een ambulance hoorde of zag. Dat gaat nu wel goed. Alleen de angst voor gezondheids questies, dat speelt echt parten en idd die confrontatie’s met zirkte bij anderen. Maar zal idd weltijd nodig hebben.

Reageren