- Anoniem5 april 2016 om 21:35
Ook de gevolgen van medicijnen.
Misschien niet helemaal de juiste rubriek.
Onlangs zag ik mijn huisartsendossier voor de eerste keer in. Dit verklaart nu wel het één en ander. Dat de huisarts dacht aan een psychische oorzaak, en mij via een omweg (door zijn mening achter te houden, behalve op wat kromme verwijsbrieven (o.a. somatische geneeskunde) waar dat wel naar voren kwam)door te verwijzen naar de GGZ. Ik zou zelf tot het inzicht moeten komen dat het “psychisch” is. En dit is in elk geval deels gerelateerd aan hem niet bekende effecten van medicijnen.
Een dossier van meer dan 20 jaar. Zo ongeveer het eerste item suggereert “het is psychosomatisch, en de patiënt heeft een verhoogde kans op psychosomatische klachten”. Een mening.
Dit is eigenlijk de rode lijn in het dossier. Alles wat niet duidelijk door de huisarts als een verwonding of (ernstige) ziekte herkend wordt, krijgt de duiding psychosomatisch. Of moet ik zeggen, psychisch. Want het antwoord moet in de GGZ gezocht worden … In mijn geval, herhaaldelijk een onmogelijke opdracht omdat er geen psychische oorzaak is.Die “mening” komt ook naar voren in verwijsbrieven.
Is dit ethisch, je patiënt voor de gek houden, zogenaamd met de beste bedoelingen ?
Artsen nemen elkaars meningen over. De huisarts “weet” het. Specialisten voeren onderzoeken uit op basis van de aanname dat het psychisch is.
Ik ben al een keer van huisarts veranderd, en het is alleen maar erger geworden.Ik heb de indruk dat dit dossier me een leven lang zal achtervolgen. Quao huisartsenzorg zit ik in feite niet boven dat van de eerste hulp op het ziekenhuis, sterker nog, ik was beter af geweest zonder huisarts. Heel lang heb ik bijna nooit een huisarts bezocht.
Is hier nog iets aan te doen ? Zo’n dossier, dat je levenslang achtervolgt, op basis van historie en “meningen” ? Vervangers hebben dan ook niet de neiging me serieus te nemen.
Ik heb het tot nu toe wel overleefd, maar het is ten koste gegeaan van mijn gezondheid.



