Als vanzelfsprekend ben ik het met je eens. Ik ben nu bezig met een aanvraag Wajong omdat deze aandoening geboortebepaald is. Omdat het juist diagnostiseren van mijn aandoening langer op zich heeft laten wachten dan in mijn optiek strikt noodzakelijk was, wordt ik volgens de nieuwe Wajong beoordeeld en val ik buiten de boot. Ook worden bij de beoordeling ervan onjuiste gegevens gehanteerd. In mijn situatie, bijstandstrekker met een ton schuld heb ik het ‘geluk’dat de eigen bijdrage van een advokaat nihil is. Enerzijds ben ik voorbereidende een rechtsgang omdat ik benieuwd ben naar het oordeel van een rechter over de aanvraag, anderzijds heb ik een brief gezonden naar het ziekenhuis die mij heeft onderzocht. Hierop heb ik ‘gelukkig’niets gehoord. Wegens mijn ernstige geheugenstoornissen communiceer ik uitsluitend per mail. Mail is als communicatiemiddel sinds enige jaren rechtsgeldig en is inhoud en adres aan wie ik het gezonden heb bekend. Ik zeg ‘gelukkig’omdat ik het vermoeden heb dat bij dit ziekenhuis niet alleen fouten zijn gemaakt op diagnostisch niveau maar dat ze op verschillende vlakken nalatig zijn. Ik ga er niet vanuit dat dit opzet is. Inmiddels heb ik mensen gesproken die er werkzaam zijn geweest en mijn veronderstellingen zijn door hen bevestigd. Binnen enige weken, wanneer ik mijn zaken op een rijtje heb zal het ziekenhuis aansprakelijk gesteld worden en zal ik als extra motivatie een schadeclaim indienen. Ik ga ervan uit dat de aandacht op deze wijze wel getrokken wordt.

Ik zit nu een week op een halve dosis paroxetine wat ik de komende maanden ga voortzetten. Ik heb geen haast. De ontwenningsverschijnselen zijn zeker gezien de verhalen die ik hier lees niet dramatisch. E.e.a. zal samenhangen met de nieuwe medicatie die mij een vitaliteit geeft die ik in honderd jaar niet heb gevoeld. Ik heb sinds jaar en dag echt weer helemaal zin in het leven. Dat komt ook omdat ik niet boos ben, niet gefrustreerd en niet vergiftigd met wraakgevoelens aangaande de medici die mij behandeld hebben. Ik ben mild en vergevingsgezind. Dat maakt mij een sterke tegenstander. Daarbij schep ik er ongelofelijk veel plezier in om mensen op hun fouten te wijzen. Zoals je ziet kan ik mij goed op schrift uitdrukken en ik schroom er niet voor om, wanneer de fouten zich blijven opstapelen mijn weg te zoeken in de pers. Ook daar heb ik inmiddels een paar kruiwagens weten te bemachtigen die mij willen helpen indien dat noodzakelijk is.

Ik begrijp wel dat het vertrouwen bij de mensen op dit forum ernstig is geschaad en ik begrijp ook dat je dan niet 123 naar een dokter loopt om aandacht te vragen voor je klachten. Ik kan mij zo voorstellen dat de mensen die een leven in de vernieling hebben zien gaan een moeilijk traceerbare groep ontevreden patienten is die, ook door hun eigen passiviteit en mogelijk ook onkunde en onwetendheid, moeilijk is te bereiken. Waar fouten moeten worden rechtgezet, dienen slachtoffers klachten in te dienen.

Zoals er allerlei informatie beschikbaar is op internet is er ook een grote hoeveelheid informatie te vinden hoe je een vereniging opricht van mensen die maar niet kunnen afkicken, er bestaan belangenverenigingen van patienten in de psychiatrie waar informatie voor handen is, er bestaan notarissen die een vereniging of stichting in het leven kunnen roepen, er zijn klachtenregelingen bij ziekenhuizen en andere instellingen, er zijn arbitragecommissies tot aan de medische tuchtraad aan toe. Daarbij zijn er verschillende fora waar mensen te vinden zijn die in dezelfde ernstige situatie zitten en die genoeg mortivatie hebben om hieraan deel te nemen. Je kunt vanalles vinden maar dat schreeuwt om actie. Wil je dat de beschikbare informatie verandert, kies de solistische weg zoals ik of bundel je en doe het samen. Ik weet met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat er ook binnen het medische kamp mensen zijn die je met open armen ontvangen omdat zij zonder de ervaringsdeskundigen zoals jullie niets kunnen uitrichten. Ik denk dat er twee groepen zijn die naar elkaar op zoek zijn maar elkaar om allerlei redenen niet kunnen vinden. het eerste wat moet gebeuren is dat de slachtoffers hier op dit forum moeten onderkennen dat er ook goede, betrokken medici rondlopen die weten dat de gevaren er zijn maar het niet aangetoond krijgen. Ik ben er wel achter gekomen dat de groep mensen die zulke heftige afkickverschijnselen kent een relatief kleine groep is. De groep groeit omdat het aantal gebruikers van paroxetine groeit maar het is een groep die niet groter is dan een procent of 10 van de mensen die er vanafgekomen zijn. Rede te meer om je te bundelen en eens flink lawaai te gaan maken.

Ook ben ik weer even actief.Ik was diegene met flinke spiertrekkingen in het gezicht(vooral rondom de mond)terwijl ik voordat ik ad seroxat ging hier nooit geen last van heb gehad.Ben er nu zo,n bijna 5 maand af,en men staat voor een raadsel.Ben gister geprikt op lyme,en mocht dit het niet zijn,dan word ik aan de akineton gezet.Iemand ervaring met dit medicijn?Ik ben s,avonds kapot vd pijn in m,n mond.Groetjes en sterkte allen

Reageren

Dankjewel voor je antwoord Harm.
Ik wil bij deze afscheid nemen van dit forum. Ik moet door met mijn leven en niet vast blijven hangen.
Ik heb een poging gewaagd om mijn gelijk te halen wat betreft de fouten die in mijn ogen gemaakt zijn, maar ik knalde weer met een rotvaart tegen de tunnelvisie van de psychiatrie in.
Ik realiseerde me echter ook dat die tunnelvisie niet zomaar verandert kan worden. Het is een gigantisch systeem en het gaat mij veel te veel energie kosten daar nu, in de huidige situatie, tegenop te gaan boksen. Zonder enige zekerheid op een goed resultaat.
Ik zie licht aan het eind van MIJN tunnel. Het is vlakbij en ik wil niet weer terug die tunnel in, alleen om te bewijzen dat de tunnel er nooit had mogen zijn. Ik wil weg van de psychiatrie, weg uit die tunnel, en eindelijk gaan genieten van mijn leven. Iets wat al heel goed lukt op het ogenblik, ondanks een paar resterende lichamelijke ongemakken.
En misschien dat ik dan zo, juist door te bewijzen dat het lukt zonder medicatie, zonder psychiatrie, toch ooit duidelijk kan maken dat de diagnoses niet klopten. Dat de problemen die ik had wel degelijk tijdelijk waren, en niet permanent zoals beweerd wordt.
Ik ben net als jij ook hoogbegaafd Harm, maar heb alleen huishoudschool. Maar ik ben nog geen 50, dus genoeg tijd om daar iets aan te veranderen.
Dit is niet het einde, ik leg me niet neer bij wat er gebeurd is. Mijn protest komt echt nog wel. En mijn stem ZAL worden gehoord. Ik laat het er absoluut niet bij zitten.
Ik heb heel veel geduld en een ongelooflijke hoeveelheid doorzettingsvermogen, en meer. Ik ga zorgen dat ik in de positie kom waar ze wel MOETEN luisteren. Gaat lang duren, is heel erg veel werk, maar ik heb alle tijd.
Dus mensen, al moet ik verder en al verdwijn ik nu van dit forum, ik laat jullie absoluut niet stikken.
Ik hoop dat jullie allemaal de kracht hebben, of vinden, om door te vechten. Om weer verder te kunnen gaan met LEVEN!

Reageren

Groot gelijk Tinker, dat je de energie in jezelf gaat stoppen en niet meer in het halen van je gelijk bij mensen aan wie dat toch niet is besteed. Het is een enorm groot onrecht en enorm frustrerend allemaal, maar jij kent jezelf het beste en als jij weet dat er foute diagnoses zijn gesteld, is dat het belangrijkste.
Het is overduidelijk dat je niet bepaald dom bent en dat maakt jou dan weer tot een sterke tegenstander, maar aan de andere kant weet ik dat je juist als hoogbegaafde extra gevoelig kunt zijn voor psychische klachten, al hebben die dan alles met je hoogbegaafdheid op zich en niets met onderliggende psychische stoornissen te maken. Gelukkig ben je juist door die intelligentie in staat om alles goed te doorzien en besef je dat men je ten onrechte permanente kwalen aan wilt praten. Je laat je daar terecht niet door beinvloeden en ik geef je groot gelijk.
Jammer dat je stopt met het forum, we zullen je missen hier!
Liefs en veel sterkte de komende tijd,
Lette

Reageren

Dankjewel Lette,
Het is nu 12 dagen geleden dat ik abrupt gestopt met dat gif, en ik voel me vandaag behoorlijk heb zelfs de auto gewassen. Maar die misselijkheid en die elektrische schokken in mn hoofd zijn er nog steeds.
Tegen de misselijkheid heb ik een medicijn bij de apotheek gehaald en die elektrische schokken zijn alleen maar vervelend(dus geen pijn).
Ik ben vastbesloten door te zetten. Mijn vrouw steunt me hier enorm in. Ze kent me niet zonder dat spul en ervaart dat ik anders uit mn ogen kijk en er beter(jonger) uit zie. Ook had ik pillen voor mn prostaat en ook die heb ik niet meer nodig, ik plas nog niet het porselein eraf maar het is veel beter geworden nadat ik gestopt ben met dat GIF.
Ik ben ook veel emotioneler geworden, wat gepaard gaat met huilbuien. Ik ben zo blij dat ik eraf ben, heb het gevoel dat ik 12 jaar heb weggegooid.
Lette ik wens heel veel sterkte,
rosoli(internetnaam)

Reageren

Go Tinker! Dat klinkt sterk! Ik wens je alle moed en kracht om jouw eigen weg te vinden en te behouden. Mocht het ooit nog eens lastig zijn, denk dan dat ook jij een lerend mens bent en best weer eens opnieuw mag gaan zoeken en dat het dus niet ineens helemaal perfect hoeft te gaan. Het allerbeste! Je bent hiermee een voorbeeld voor anderen die het heft in eigen handen kunnen nemen. En als het af en toe niet helemaal goed gaat, dan mag je best wat hulp vragen zoals jullie elkaar hier hebben geholpen. Erg mooi om te lezen, en wat een ervaringsdeskundigheid hebben jullie in jullie rugzak om het pas van het leven verder te vervolgen. Dawashet.

Reageren

Weer een hoop reacties sinds mijn PC er de brui aan gaf… maar nu is eea weer up and running met een nieuwe harde schijf 🙂
Harm, ik had een heel lange reachte geschreven maar omdat ik weer eens een ban heb en alleen via een proxy kan posten is deze post verdwenen… en ik kan hem niet opnieuw typen want ben de inspiratie even kwijt…
Ik heb veel respect voor je en de weg die je volgt. En ik bewonder je manier waaop je naar de medici kijkt, ik merk dat ik nog zo vol zit van woede. En niet omdat ik neit bewef dat er fouten gemaakt worden, dat gebeurt overal. MAar wanneer artsen moedwilleg informatie achterhouden of patienten ondanks overweldigend bewijs (zie de meldingen op deze site en elders) verkeerd blijven voorlichten en de rampzalige afkickverschijsenlen van paroxetine blijven afdoen als “terugkeer van je depressie” kan ik daar geen enkel begrip voor opbrengen.
En nog erger, mensen dan zeggen dat “ze het dus niet voor niets slikken” of, de ultieme brutaliteit om paroxetine te vergelijken met een suikerpatient die zijn dagelijkse insuline nodig heeft is echt zo schokkend en misdadig dat hier echt opgetreden zou moeten worden! Maar door wie?

En dit alles heeft mij alles bijeen minsten 6 jaar vreselijke ellende opgeleverd… als ik correct was voorgelcit was ik na mijn eerste mislukte cold turkey begin 2005 alsnog veilig gaan afbouwen. MAar is er mij simpelweg niets verteld, ondanks de zeer gedetailleerde informaite die ik mijn huisarts gegeven had over mijn klachten.

MAar ik snap ook dat je verder wil en al deze fouten achter je wil laten. Ik heb daar nog grote moeite mee. Ook ik heb meermalen gezegd weg te gaan van dit from maar keer telkens weer terug en herhaal weer mijn verhaal als ik zie dat iemand weer in de duivelse paroxetine-val is gelopen… op een of andere manier probeer ik zingeving te geven aan mijn eigen ellende door anderen hiervoor te behoeden, maar tegelijkertijd hou ik zelf mijn ellende daarmee in stand. En daarom begrijp ik Tinker ook dat ze weggaat van de site en verder wil met haar leven. Ook ik neem me andermaal voor om deze site te laten voor wayt hij is, steeds maar de IP ban omzeilen is ook wat vermoeiend 😉

En zelf actie ondernemen… ik heb al aardig wat gedaan denk ik, maar buiten Internet kun je cht niet veel. Rapporteren aan artsen heeft geen zin, politiek partijen en tijdschrijften tonen geen interesse (ik heb weekblad Elsevier en PVV-leider Geert Wilders gemaild).
En verer is er niet veel, ik heb meegwerkt aan het nieuwe en zeer ondersteunde forum Surviving Antidepressants en de NEderlandse vertaling gemaakt. En verder hoop ik dat er eens een bekende Nederlander door deze hel gaat en zijn/haar verhaal op TV doet, dan wordt er een brede publiek bereikt. Maar we hebben gewoon de schijn tegen…
Iedereen veel succes en ik hou met enkelen zeker contact. En hopelijk is dit ook mijn laatste post hier… 🙂

Reageren

he ik hen nog niet besloten als ik weer ga beginnen m,aar ik weet wel waar ik super erg last van heb en dat is slaaploosheid heeft iemand dit ook onderbevonde,verder wil ik iedereen steun bekennen

lender

Reageren

hoi klaas,

ja ik snap je helemaal….
ook ik heb al meerdere keren gezegd, ik stop
met dit gebeuren op deze site…
maar kan het steeds niet laten om toch weer
stukjes neer te zetten, omdat alles zo oneerlijk is
en wat die woede betreft, die zit er bij mij ook
nog in, ik doe soms net of ik er mee om kan gaan,
en als ik terug denk aan 2jaar terug en nu ja dan
is het idd voorruit gegaan, toen moest mijn man
me helpen om uit bed te komen, kon ik zelf mijn
kleding niet aan en uit krijgen….kon niet zelf
de trap oplopen, omdat ik anders achterover
kukelde…dat is allemaal weer goed gekomen…
en dan die opgesloten emoties, zoooooveel tranen
in de afgelopen 2jaar!!
ik kan weer mijn eigen voeten vegen, want
zelfs dat kon ik niet meer…en het lag nooit aan
het stoppen van de paroxetine…dat onbegrip
daar word ik dus nog steeds woest om..
waar zou het anders aan moeten liggen, heel veel
functie’s zijn (gelukkig) weer terug gekomen…
maar het blijft een gevecht!!!
en dan van die mensen die zeggen dat we eerst
naar ons zelf moeten kijken dat we in de
slachtofferrol kruipen, ja daar word ik dus
(nog steeds) hartstikke boos om.
ik vecht en velen met mij om hier weer uit te
komen, en we gaan door.
want als we onze verhalen hier niet meer vertellen
dan hebben ZE alsnog gewonnen.
en tinker en klaas jullie zeggen zulke zinnige
dingen, dat we jullie niet kunnen missen
op deze site!!!
persoonlijk heb ik er al heel veel aan gehad
en ik weet zeker nog heel veel meer mensen…
ik hoop dat jullie doorgaan ondanks het
dwarsbomen van sommigen.
sterkte met alles en een goed weekend.
groetjes saskia

Reageren

Mensen, dankjewel voor jullie lieve woorden. En wat jij zegt Saskia, over dat ik zulke zinnige dingen zeg in jou ogen, die ook jou al hebben geholpen, doen mij meer dat je je in kunt denken.
Ik hoor ook wat je zegt. Dat in deze strijd mensen nodig zijn die helpen bij dit gevecht, voor jullie opkomen. Die zijn er. Echt. Ik zal het proberen uit te leggen, hoop dat het niet te hoogdravend klinkt:

Ook al lijkt het op het eerste gezicht niet zo, ik BEN uit dit forum gestapt. De boze buitenwereld in, om te vechten. Voor mijn eigen, maar zeer zeker ook voor al jullie rechten.
En misschien zit daar de sleutel wel. Het gaat tenslotte over waar jullie hulp vandaan moet komen. Dat is de vraag hier.
Nou, ik zal je zeggen, NIET van mij. En WEL van mij. Klinkt tegenstrijdig, maar dat is het niet.
Het gaat namelijk niet echt om wat IK precies doe, of hoe IK het doe. Of om het feit DAT ik het doe.
Het gaat er om dat iedereen hier ZELF weer leert vertrouwen. Weer leert zien dat er ECHT mensen zijn, daarbuiten, net als ik nu, in die grote boze wereld met al dat onrecht, DIE WEL VOOR JULLIE VECHTEN EN OOK ECHT VOOR JULLIE RECHTEN OPKOMEN!!
Jullie zijn het vertrouwen in de mensheid totaal kwijt. En dat is zo jammer. Deze wereld bestaat uit zoveel meer dan alleen pillendraaiers met dollartekens in hun ogen. Het vergt moed en kracht om dat te kunnen zien, dat weet ik. Die strijd heb ik zelf net pas achter de rug.
Maar tegelijkertijd is het juist DAT waar je je kracht uit moet halen. DAT is het bundelen van krachten waar mensen het hier over hebben. Van samen een plan maken om in opstand te komen tegen het onrecht dat je is aangedaan.
Je hoeft niet meteen LETTERLIJK mensen met dezelfde ideeen om je heen te verzamelen. Dat wordt niet alleen een eindeloze zoektocht, maar je zult ze waarschijnlijk ook niet vinden op die manier. Mensen op dit forum zijn daar al zolang mee bezig.
Nee, de eerste stap die je moet zetten is alleen maar GELOVEN DAT ZE ER ZIJN. Dat er niet alleen maar slechte mensen zijn in deze wereld. Dat er inderdaad ook mensen zoals ik, en meer, die knokken voor gerechtigheid. Voor hunzelf, maar zeer zeker ook voor jullie!
Ik realiseerde me dit gisteren. Ik kon het namelijk niet laten toch jullie berichten weer te lezen. Dus was ik niet ECHT weg van dit forum. En hier zit ik weer een berichtje te schrijven, dus het LIJKT alsof ik terug ben.
Maar ik realiseerde me ook dat het TOCH UITGESTAPT ben. Ik ben namelijk uit de HOPELOOSHEID van dit forum gestapt. Uit de ONMACHT die ervan uitgaat.

Ik weiger nog langer te geloven in die hopeloosheid. In die onmacht. In alleen maar slechte en boosaardige mensen.
Ik ben ijzersterk aan het worden, sterker dan alle psychiaters en psychologen en pillendraaiers ooit voor mogelijk hadden gehouden. DIE hele verandering, DIE kracht, DIE wetenschap, betekent eigenlijk dat ik mijn gelijk al heb gehaald. Dat ik de strijd allang gewonnen heb. Dat ik om kan draaien en een lange neus kan maken tegen al die mensen en kan zeggen dat ik TOCH gelijk had. In mijn binnenwereld. Want daar moet het beginnen.

En ook in de buitenwereld ga ik dat bewijzen. Geloof me.

Maar zoals ik zeg, de verandering moet eerst aan de binnenkant komen. Versla die afschuwelijke onrechtzaaiers IN JE HOOFD, vind je hoop in de mensheid terug. En dan volgt de buitenkant vanzelf. Ik vertrouw daar volledig op.

Dus al lijkt het alsof ik niet weg ben, ik ben TOCH uit dit forum gestapt.
Sterkte!!

Reageren

Saskia, ik ben het met je eens: Klaas en consorten zeggen nuttige dingen, die steun geven om door te gaan. Dit forum heeft mijn ogen geopend. Alleen dat is al veel waard.
Ik snap ook Klaas en Tinker, dat ze verder willen met hun leven en niet constant hiermee bezig willen zijn.

Zelf ben ik nu sinds 2,5 week aan het afbouwen van 20mg parox. Zit nu op 17,5 mg.
Ben ooit afgebouwd, zonder problemen tijdens het afbouwen, volgens schema van mijn toenmalige psychiater/psychotherapeut.

Deze keer heb ik WEL wat verschijnselen (hoofdpijn, vermoeidheid, wazig gevoel, soms tintelingen, ineens warm krijgen).
Misschien let ik er nu meer op, omdat ik er meer vanaf weet. Maar ik voel het toch echt… Is het niet raar dat ik eerst geen last had met afbouwen, en nu wel?

Ik hoop maar dat het niet erger wordt. En ik hoop dat ik uit het diepe dal kan blijven als ik eenmaal volledig afgebouwd heb.
Heb nooit beseft dat de pillen nog maanden erna hun uitwerking kunnen hebben. Het zal dus een tijd duren voor mijn eigen IK weer helemaal terug is.

Ondertussen blijf ik alles lezen wat hier geschreven wordt. En post zelf ook af en toe wat.

Visje

Reageren

Tinker, you go!
Goed bezig.
Niks is mooier dan je innerlijke kracht terugkrijgen.
Je eigen kracht voelen en uitdragen.
Respect!

Reageren

Hallo allemaal

ik ben na 5 1/2 jaar slikken gestopt met het slikken van paroxetine.
Eerst 3 dagen een halve, daaena 3x om de dag en nu sinds de laatste, afgelopen maandag niets meer.
Toch voelde ik me niet goed en ben eens gaan neuzen op internet.
Pft ben wel geschrokken hoor wat er allemaal met je ;ichaam en geest gebeurt. Ik maar denken dat je het zelf wel in de hand hebt en dus gewoon gestopt.

Sinds gisteren is de neiging heel groot om toch weer naar die pillen te grijpen, maar dat wil ik nou net niet. zou ook zonde zijn lijkt me.
Maar wat een rollercoaster zit ik in zeg, zit te janken bij de meest simpele dingen, bv. dat mijn kat naast me komt zitten en haar pootje op mijn arm legt.

Met alle wat ik nu lees weet ik dus dat ik in overleg met de dokter
, had moeten afbouwen, maar het is nu eenmaal zo niet gegaan. Ik heb sinds een paar dagen het gevoel dat ik er niet helemaal bij ben, alsof ik boven me zelf meezweef en het zo bekijk en wat handig zijn agendaas toch, zonder meteen dingen op te schrijven, ben ik ze kwijt.

er zijn nog veel meer zaken aan de hand, maar wil zo graag van de pillen afblijven, zou het gaan lukken?

O ja, ben alleen en moet het dus ook alleen doen.

Reageren

hoi schaop, of hoe je je ook maar noemt…

zit jou stukje te lezen en weet dat dit echt
een hele verkeerde manier van afbouwen is!!!
lees het stukje op pagina 41 maar eens,
daar heeft klaas neergezet wat werkelijk de
goede afbouwmethode is…
het moet echt heel secuur anders beland je idd
in de hel!!!
misschien is het een optie om nogmaals te
beginnen met het middel, en dan gaan afbouwen op
de enige en juiste manier!!!
in dat stukje staat ook heel mooi beschreven
wat er werkelijk met onze hersenen gebeurd…
ik hoop dat je er wat aan hebt en wens je alle
sterkte!

Reageren

Zo, weer een pik achter mijn kiezen gedouwd wn van de week maar eens kijken of de dok tijd voor me heeft, wil die troep de wereld en mijn lijf uit.
Gelukkig heb ik een dok die -bijna- doet wat im wil. Hij springt nog net niet als ik het zeg, maar gaat op al mijn redelijke verzoeken in. Probleem is alleen dat hij maar 2 dagen werkt ne heeeeeeeeeeel veel patienten heeft (gezondheidscentrum) en zijn vrevangster ronduit een t,,, is die denkt dat zij de wijsheid in pacht heeft, nou niet dus, ik weet wat ik wil en daar botsen we, ze heeft al gevraagd of ik misschien een andere dok wil, nee hoor wil alleen jou niet.

Reageren